Κριτική

Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά

Από -

Ο Αντώνης Παρασκευάς, διάσημος τηλεπαρουσιαστής, αποσύρεται μυστικά σε ένα έρημο ξενοδοχείο και απολαμβάνει τη μιντιακή φρενίτιδα γύρω από την εξαφάνισή του, προετοιμάζοντας τη θριαμβευτική επιστροφή του. Στιλιστική αλληγορία πάνω στην ταυτότητα, τη μνήμη και την κοινωνική πραγματικότητα μιας Ελλάδας που… ποτέ δεν πεθαίνει. Συμμετοχή στο Φόρουμ του Βερολίνου και δύο βραβεία (καλύτερης ελληνικής ταινίας από τους κριτικούς και αντρικής ερμηνείας) στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Ακόμη κι αν κατά καιρούς χάνεται από το ιστορικό προσκήνιο, αιωνίως επιστρέφει θριαμβευτικά, όπως σχεδιάζει να κάνει και ο Αντώνης Παρασκευάς, ένας 50χρονος διάσημος τηλεπαρουσιαστής ο οποίος αποσύρεται σε ένα έρημο ξενοδοχείο και απολαμβάνει τη μιντιακή φρενίτιδα γύρω από την εξαφάνισή του, προετοιμάζοντας τη θριαμβευτική επιστροφή του.
Η σιωπηλή διαβίωσή του στο άδειο κτίριο περιλαμβάνει την εξάσκησή του στη μοριακή μαγειρική, την παρακολούθηση του πρωινάδικου το οποίο παρουσίαζε, σύντομες βόλτες στο διπλανό δασύλλιο και τη συμπλήρωση του βιντεο-ημερολογίου του. Χωρίς να μιλάει καθόλου για τον εαυτό του, γρήγορα καταλαβαίνουμε πως η εκτός τηλεοπτικού κάδρου ζωή του ήταν σχεδόν ανύπαρκτη και η εξαφάνισή του δεν ισοδυναμεί με τίποτε άλλο παρά με την «εξαφάνιση» της αληθινής ταυτότητάς του. Υπήρξε όμως ποτέ αληθινή ταυτότητα για τον Αντώνη Παρασκευά;

Με ένα λανθιμικό στιλιζάρισμα που κρατιέται λίγους πόντους μακρύτερα από τη μανιέρα, η πρωτο­εμφανιζόμενη Ελίνα Ψύκου σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός διάφανου ανθρώπου-κατασκεύασμα της showbiz, η εικόνα του οποίου­ είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από αυτόν τον ίδιο, ακριβώς όπως και της κοινωνίας αλλά και ολόκληρης της χώρας που τον περιβάλλει – αναφορές οι οποίες αντανακλώνται με διακριτικά ευφυή τρόπο (σαν ιστορική μνήμη, σαν σύγχρονο κιτς, σαν προσωπική­ ανάμνηση) στο μοντέρνο, ψυχρό κι εγκαταλελειμμένο ντεκόρ μέσα στο οποίο αυτός περιφέρεται σαν ζωντανό φάντασμα.
Μέχρι τη στιγμή που ο Παρασκευάς αποφασίζει να βρει ο ίδιος ποιος­ είναι πραγματικά, και κυρίως­ ποιος­ θέλει να γίνει επιστρέφοντας στον αληθινό κόσμο, σε μια μάλλον απότομη στροφή που παίρνει η ταινία προς το κοινωνικό δράμα. Η Ψύκου όμως, με αρωγό έναν σπαρακτικά λιτό Χρήστο Στέργιογλου (βραβείο ερμηνείας στη Θεσσαλονίκη), καταφέρνει να απορροφήσει τους κραδασμούς, να ανοίξει τον ορίζοντα της κριτικής ματιάς της ακόμη περισσότερο και να αποδείξει πως δεν αντιγράφει, αλλά αξιοποιεί δημιουργικά τις αφηγηματικές ιδιαιτερότητες του weird wave of Greek cinema. Συμμετοχή στο Φόρουμ του Φεστιβάλ Βερολίνου και βραβείο κριτικών καλύτερης ελληνικής ταινίας στη Θεσσαλονίκη.

Ελλάδα. 2013. Διάρκεια: 96΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • esposito πριν από 4 χρόνια

    Εχουν περασει τα πρωτα 25 λεπτα και θελω να διαπραξω αυτοχειρια. Η ταινια κινειται πανω στο τριπτυχο χαμηλο μπατζετ,ανυπαρκτο σεναριο, κακη σκηνοθεσια. Αν η σπασοκλαμπανια συντροφος επιμενει να την δειτε τοτε πηγαινετε να τη δειτε και μετα θα εχετε αλλοθι να την κερατωσετε. Καλες προβολες.