Κριτική

Hellboy: Ξαναγύρισα από την Κόλαση

Από -

Πίσω στο 2004 ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο έδινε (κινηματογραφική) ζωή σε έναν από τους πιο αντισυμβατικούς και συνάμα ρομαντικούς ήρωες που βγήκαν ποτέ από τις σελίδες των κόμικς. Ο Hellboy του Μάικ Μινόλα, ένας μοναχικός ανθρωπόμορφος δαίμονας με σαρδόνιο χιούμορ και αυτοκαταστροφικές συνήθειες, ήταν ο αντιήρωας που ταίριαξε γάντι με την ιδιοσυγκρασία του Μεξικανού σκηνοθέτη, εμπνέοντάς τον να γυρίσει μαζί του δύο περιπέτειες («Ο Ήρωας της Κόλασης», «Hellboy 2: Η Χρυσή Στρατιά»). Παρά τις όποιες αδυναμίες τους, οι ταινίες του Nτελ Τόρο διατήρησαν αναλλοίωτη τη νουάρ αισθητική και τα υπαρξιακά αδιέξοδα του Hellboy, τιμώντας τη δύναμη της φαντασίας του Μινόλα.

Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από αυτό που κάνει το απ’ άκρη σ’ άκρη κακοφτιαγμένο reboot τού Νιλ Μάρσαλ («Η Κάθοδος»). Σε μια προσπάθεια να αναδειχθούν τα horror στοιχεία του κόμικς και η αλήτικη συμπεριφορά του ερυθρού δαίμονα, το «Hellboy: Ξαναγύρισα από την Κόλαση» παραδίδεται σε ένα ρεσιτάλ κακογουστιάς και χυδαιότητας. Το μέτρο χάνεται πολύ νωρίς στην ταινία, όταν στην εναρκτήρια σεκάνς ο Hellboy έρχεται αντιμέτωπος με μασκοφόρο παλαιστή-βρικόλακα, ενώ προοδευτικά τα όρια ανάμεσα στην περιπέτεια και την παρωδία γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα.

Διότι η τωρινή αποστολή του Hellboy (στο ρόλο ένας ανεπαρκής Ντέιβιντ Χάρμπορ) είναι η διάσωση της ανθρωπότητας από τη μοχθηρή μάγισσα Νίμουε (Μίλα Γιόβοβιτς), η οποία ελέγχει κάθε μορφή κακού στη Γη και απειλεί να αφανίσει την ανθρωπότητα. Οι φλύαρες μάχες με αποτρόπαια πλάσματα, η αδέξια (κατά)χρήση του gore, όπως επίσης η ανεξέλεγκτη, δίχως λογική πλοκή, έρχονται να συμπληρώσουν την πλήρη δυσφήμιση του έργου του Μινόλα, που δεν έχει καμία σχέση με όσα συμβαίνουν εδώ. Μετανοείτε...

ΗΠΑ. 2019. Διάρκεια: 120΄. Διανομή: ODEON / AUDIOVISUAL.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά