Κριτική

Habanastation

Από -

Αν και αισιόδοξη κομεντί που απευθύνεται κυρίως στο νεανικό κοινό, η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του Κουβανού ντοκιμαντερίστα Ίαν Παδρόν διαθέτει μια ευαίσθητη κοινωνική ματιά και μια σκηνοθετική προσέγγιση που εκμεταλλεύεται δημιουργικά το φυσικό ντεκόρ των φτωχών συνοικιών της Αβάνας. Σε μια απ’ αυτές θα βρεθεί τυχαία, καθώς θα μπει σε λάθος λεωφορείο κατά τη διάρκεια της γιορτής της Πρωτομαγιάς, ο μικρός μαθητής Μαγίτο. Γιος πλούσιας οικογένειας, θα νιώσει σαν ψάρι έξω από το νερό ανάμεσα στις παράγκες και τους χωματόδρομους, θα τον περιμαζέψει όμως ο ορφανός συμμαθητής του Κάρλος, με τον οποίο θα γίνουν φίλοι χάρη σε ένα Playstation.

Ο Παδρόν παρατηρεί χωρίς κόμπλεξ την «εισβολή» της δυτικής κουλτούρας στη χώρα του (Playstation - Habanastation), τολμώντας να θίξει μάλιστα και μερικές σκοτεινές πλευρές της, όπως η παρουσία των νεανικών συμμοριών. Τελικά, και αναμενόμενα, οι δύο όψεις της σύγχρονης Κούβας θα δώσουν τα χέρια χάρη στην καλόκαρδη φτωχολογιά, κατάληξη που επιβάλλει περισσότερο η τρυφερή, ουμανιστική αφηγηματική διάθεση του Παδρόν και λιγότερο οι επιταγές του σοσιαλιστικού (νεο)ρεαλισμού.

Κούβα. 2011. Διάρκεια: 95΄. Διανομή: NEW STAR.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά