Κριτική

Γυμνοί στον Ήλιο

Από -

Ο Τομ Ρίπλεϊ, ο γοητευτικότερος ίσως κακός της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας, έχει ευτυχήσει στις περισσότερες κινηματογραφικές του ενσαρκώσεις. Πρώτη και καλύτερη, πριν τον Ντένις Χόπερ («Ένας Αμερικανός Φίλος») και τον Ματ Ντέιμον («Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ»), αυτή του Αλέν Ντελόν. Βασισμένος στο πρώτο από τα πέντε μυθιστορήματα της Πατρίσια Χάισμιθ με ήρωα τον Ρίπλεϊ, ο Γάλλος γόης ερμηνεύει με πρωτόγονο, ανεξέλεγκτο πάθος και ασυγκράτητο ερωτισμό τον φτωχό, αμοραλιστή νεαρό ο οποίος αναλαμβάνει να φέρει πίσω στις ΗΠΑ από την Ιταλία έναν πλούσιο πλεϊμπόι κατ’ εντολή του πατέρα του. Έτσι, πλευρίζει τον Φίλιπ και στην πορεία αλλάζει το σχέδιό του, προσπαθώντας ν’ αποκτήσει τα λεφτά και το κορίτσι του.

Σαγηνευτικός, ύπουλος, διφορούμενος και ματαιόδοξος, ο χαρακτήρας της Χάισμιθ διαθέτει εξαιρετικά πολύπλοκες διαστάσεις, δοκιμάζοντας κατά μέτωπο τα ηθικά και κοινωνικά όρια της εποχής. Σε αντίθεση με τον εσωστρεφή Ρίπλεϊ του Ντέιμον, ο Ντελόν τον ζωντανεύει επιθετικά, ως έναν γεμάτο σεξουαλική ενέργεια (εμφανέστατες οι ομοφυλοφιλικές αναφορές) τυχοδιώκτη ο οποίος, όπως ο ήλιος και η θάλασσα που τον περιβάλλουν, κινείται παρορμητικά αλλά και μεθοδικά, θαρρείς πέρα από το καλό και το κακό.

Ο Ρενέ Κλεμάν («Απαγορευμένα Παιχνίδια»), προσδίδοντας κοσμοπολίτικη αύρα στο ντελικάτο σκηνοθετικό άγγιγμά του, μένει πιστός στους σαρκαστικούς τόνους της συγγραφέως, ενώ ο Νίνο Ρότα υπογράφει ένα παιγνιωδώς υποβλητικό σάουντρακ. Κρίμα, όμως, που αυτή η τολμηρή προσέγγιση στη σκοτεινή πλευρά της ταξικής αντιζηλίας αμβλύνεται με ένα δραματουργικά δικαιολογημένο μεν, αλλά ηθικοπλαστικό φινάλε, διαφορετικό από εκείνο του βιβλίου – αυτό ήταν και το μόνο που ενόχλησε τη συγγραφέα σ’ αυτή την, κατά την ίδια, «έξυπνη και πανέμορφη οπτικά» κινηματογραφική μεταφορά.

Γαλλία. 1960. Διάρκεια: 112΄. Διανομή: NEO FILMS.