Κριτική

Gloria

Από -

Υ πάρχει κάτι το ένδοξο στο σιωπηλό καθημερινό αγώνα της Γκλόρια, μιας 58χρονης Χιλιανής που προσπαθεί να κρατηθεί με αξιοπρέπεια μακριά από το περιθώριο της ζωής. Ο Σεμπαστιάν Λέλιο μας το υπενθυμίζει διακριτικά, καθώς εκείνη διασχίζει τους δρόμους του Σαντιάγο με το αυτοκίνητο­ τραγουδώντας, δουλεύει στο γραφείο, επισκέπτεται τον οφθαλμίατρο, πηγαίνει στις ασκήσεις γιόγκα όπου η κόρη της είναι δασκάλα και τα βράδια βγαίνει να πιει και να χορέψει αναζητώντας μια γνωριμία που μπορεί να της δώσει ξανά κίνητρο κι ελπίδα. Τα δύο της παιδιά έχουν φύγει πια από το σπίτι, στο οποίο μια κακάσχημη γάτα της κρατά συντροφιά και ο ψυχικά διαταραγμένος ένοικος του επάνω διαμερίσματος φωνάζει και χτυπά τις πόρτες νυχτιάτικα.
Ο απέριττος ρεαλισμός του Λέλιο αποτυπώνει μια γνώριμη πραγματικότητα μέσα από την οποία ανασύρει όλα εκείνα, μικρά και μεγάλα, τα οποία τον μετατρέπουν σε παράδεισο ή εφιάλτη. Η συνάντηση με τον Ροδόλφο, έναν 65άρη πρώην αξιωματικό του ναυτικού, η οποία θα εξελιχτεί σε μια τρυφερή ερωτική σχέση, θα ξαναδώσει στην Γκλόρια αυτοπεποίθηση, αλλά η παράξενη εξάρτησή του από την πρώην γυναίκα και τις δύο κόρες του θα βυθίσει τα πάντα σε μια επώδυνη αμφιβολία. Ακόμη μία ευκαιρία είναι ένας χαμένος συμβιβασμός ή η δυνατότητα της «υπό απόσυρση» από τη ζωή ηρωίδας να κόψει τις κλωστές από το αόρατο χέρι που την κρατάει, σαν μαριονέτα, αναγκάζοντάς τη να χορεύει παρά τη θέλησή της;
Με ευφυείς συμβολισμούς, μια ειλικρίνεια που κοιτάζει κατευθείαν στην ψυχή των χαρακτήρων και μια περιγραφή της σύγχρονης αστικής αλλοτρίωσης που δεν καταφεύγει σε εκβιαστικές κινηματογραφικές λύσεις, η «Γκλόρια» σκιτσάρει αδρά το πορτρέτο μιας απελπισμένα δυναμικής γυναίκας αλλά και όλων εκείνων που «αθόρυβα διαβήκανε απ’ της ζωής την άκρη». Με σικάτη μελαγχολία, βαθιά κατανόηση και μια Παουλίνα Γκαρσία σε μια ερμηνεία που –χωρίς ίχνος μανιέρας– στοιχειώνει την οθόνη και δικαίως βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου.