Κριτική

Γκαγκάριν

Από -

Σκηνές από επίκαιρα μας επιστρέφουν στη δεκαετία του ’60, όταν ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν εγκαινίαζε ένα εντυπωσιακό συγκρότημα εργατικών κατοικιών στα παρισινά προάστια, το οποίο θα έπαιρνε και το όνομά του. Το 2019, το πλήρως παραμελημένο Γκαγκάριν επιθεωρείται και κρίνεται ακατάλληλο για διαβίωση. Οι προετοιμασίες κατεδάφισής του ξεκινούν, αλλά ο έφηβος Γιούρι, ο οποίος λειτουργεί σαν ένα είδος διαχειριστή, θα βάλει τα δυνατά του για να προστατεύσει το σπίτι όπου μεγάλωσε.

Η ιδέα του μοναχικού αστροναύτη στο διάστημα παραλληλίζεται εύστοχα με εκείνη ενός νέου που νιώθει απομονωμένος, εγκαταλελειμμένος από την οικογένειά του, στο κέντρο ενός μικρόκοσμου επίσης παραμελημένου από τις κοινωνικές αρχές
. Η δραματική καταγγελία καραδοκεί, αλλά το «Γκαγκάριν» προτιμά έναν πολύ πιο ανάλαφρο τόνο για να μιλήσει για τα παιδιά του «Μίσους», σχολιάζοντας χωρίς κορόνες το σύγχρονο Παρίσι των υποβαθμισμένων προαστίων. Στην κινηματογραφική καρδιά του, όμως, παραμένει μια παραμυθένια ιστορία ενηλικίωσης, η οποία με τρυφερότητα κι αισιοδοξία ξεπερνά τις συναισθηματικές ευκολίες του μαγικού ρεαλισμού.

Γαλλία. 2020. Διάρκεια: 98΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

Σχετικά Θέματα