Κριτική

Gimme Danger

Από -

Μουσικό ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στο φαινόμενο των Stooges, με αφηγητή τον αγέραστο μετρ της ακολασίας Iggy Pop και σκηνοθέτη τον μάστερ του coolness Τζιμ Τζάρμους. Η εκρηκτική προσωπικότητα του 69χρονου μουσικού είναι αυτή που σπάει τις δημιουργικές συμβάσεις, σχολιάζοντας με απερίγραπτη ευθύτητα και γλυκόπικρη καυστικότητα την ιστορία του μουσικού θρύλου.

Το μουσικό ντοκιμαντέρ ξεκινά με τη διάλυση του συγκροτήματος το 1974... Αν αναλογιστείς κάποιος ότι μιλάμε­ για ένα φιλμ αφιερωμένο στο μουσικό φαινόμενο των Stooges, με αφηγητή τον αγέραστο μετρ της ακολασίας Iggy Pop και σκηνοθέτη τον μάστερ του coolness Τζιμ Τζάρμους, αυτό είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να συμβεί. Αν θέλει όμως κάποιος να βρει ένα δημιουργικό ψεγάδι στο ντοκιμαντέρ που αφηγείται την ιστορία του νεωτεριστικού συγκροτήματος από το Αν Άρμπορ του Μίσιγκαν, αυτό είναι ότι μάλλον θα του ταίριαζε μια πιο ανίερη κινηματογραφική προσέγγιση.

Ωστόσο ο Τζάρμους λειτουργεί σαν αυθεντικό fan boy, αγωνιώντας να δώσει μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη κι εμπεριστατωμένη ματιά πάνω στον αγαπημένο του μουσικό θρύλο και δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κάποιος γι’ αυτό. Επιπλέον, ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν έχει και πολλά να κάνει με τον οργιώδη Iggy Pop στον ρόλο του αφηγητή. Η εκρηκτική προσωπικότητα του 69χρονου μουσικού σπάει τις δημιουργικές συμβάσεις και σχολιάζει με απερίγραπτη ευθύτητα και γλυκόπικρη καυστικότητα τη μουσική βιομηχανία, τις περιπέτειές του με τα ναρκωτικά, τις δυναμικές μέσα στο συγκρότημα, την αντικουλτούρα των ’60s, τον πολιτικό ακτιβισμό της εποχής αλλά και τη φαουστική του σχέση με τη θνητότητα.

Ο Τζάρμους εμπλουτίζει το πλούσιο συνεντευξιακό υλικό με εικόνες από την αμερικανική ποπ κουλτούρα, υποδηλώνοντας ότι οι Stooges –και κατ’ επέκτασιν το πανκ– δεν προήλθαν από παρθενογένεση, αλλά ως μια πολιτισμική αντενέργεια στο δίπολο κομφορμισμός - άκαρπη επαναστατικότητα των ’60s. Αυτή η παρέα losers από το Μίσιγκαν, που γεύτηκε τον ηδονισμό, το μηδενισμό και τον ψυχεδελικό πειραματισμό σαν να μην υπάρχει αύριο, στάθηκε η αφορμή για την ανακάλυψη μιας διονυσιακής μουσικής εμπειρίας μέσω της οποίας εκφράστηκαν απενοχοποιημένα τα ανθρώπινα ένστικτα σπάζοντας τα δεσμά του «πολιτισμού» – ο ορισμός δηλαδή του πανκ. Στο φινάλε, μάλιστα, ο Αμερικανός σκηνοθέτης φροντίζει να αναδείξει την ανθρώπινη, φθαρτή πλευρά κάθε μύθου και να μας θυμίσει ότι οι πάντες αξίζουν τουλάχιστον μια δεύτερη ευκαιρία προτού ολοκληρώσουν το ταξίδι της ζωής. Εξαιρουμένου του Iggy Pop, ο οποίος υπόσχεται μπροστά στην κάμερα ότι θα «θάψει» όλους τους οχτρούς του... 

ΗΠΑ. 2016. Διάρκεια: 108΄. Διανομή: AMA FILMS.