Κριτική

...για Πάντα

Από -

Προσπερνώντας τη μόδα των ριμέικ παλιών ελληνικών ταινιών («Ο Ηλίας του 16ου», «Ζητείται Ψεύτης», «Οι Γαμπροί της Ευτυχίας», «Ο Θησαυρός»), που σχεδόν όλα αστόχησαν εμπορικά και καλλιτεχνικά, ο Θοδωρής Αθερίδης δοκίμασε προ τριετίας κάτι διαφορετικό, την ελληνική διασκευή μιας σύγχρονης ξενόγλωσσης επιτυχίας, και πέτυχε διάνα με το ριμέικ των ιταλικών «Τέλειων Ξένων». Την ίδια τακτική εφαρμόζουν και ο σκηνοθέτης Γιάννης Παπαδάκος («Bachelor 2 & 3») με τον πρωταγωνιστή και σεναριογράφο Γιάννη Τσιμιτσέλη, προσαρμόζοντας στα καθ’ ημάς το τούρκικο ερωτικό δράμα του 2008 «Πάντα Μόνος» («Issiz Adam») του Τσαγκάν Ιρμάκ. Ακολουθώντας αρκετά πιστά την ιστορία του, γνωριζόμαστε με τον Πέτρο, έναν επιτυχημένο σεφ, που στα 35 του χρόνια έχει αποξενωθεί από την οικογένειά του και ζει μια άστατη ερωτική ζωή. Όταν συναντήσει κι ερωτευτεί τη ρομαντική Ζωή όμως, θα προσπαθήσει να προσαρμοστεί στους κανόνες μιας μόνιμης σχέσης, κάτι βασανιστικά δύσκολο για έναν μοναχικό άντρα και φανατικό εργένη.

Αν και παλιομοδίτικα απλοϊκό, σκηνοθετημένο με βιντεοκλιπίστικη μοντερνιά, το φιλμ του Ιρμάκ προσπαθεί μέσα από ένα μελοδραματικό love story να ρίξει μια λοξή ματιά στην ανδροκρατούμενη τουρκική κοινωνία. Ο ήρωάς του είναι πολύ πιο φαλλοκράτης, εγωιστής και ανεύθυνος από το ελληνικό alter ego του βέβαια. Ο Τσιμιτσέλης επιλέγει για τον εαυτό του μια απελπιστικά soft και ιλουστρασιόν εκδοχή του κακού αγοριού, το οποίο, όταν πέφτει στην αγκαλιά της καλόκαρδης, υπομονετικής και ονειροπόλας Ζωής, καταλαβαίνει πως έρωτας σημαίνει δέσμευση κι εμπιστοσύνη. Εκείνη του μαθαίνει να «αγαπά αληθινά» (στα όρια της παρωδίας η ερωτική σκηνή), εκείνος παλεύει με τους –ελάχιστα τρομακτικούς– δαίμονές του, αλλά όταν όλα αυτά έχουν ήδη εξαντληθεί ως σεναριακή δυναμική στο πρώτο σαραντάλεπτο, πώς θα κορυφωθεί το δράμα; Η μητέρα του Πέτρου εμφανίζεται από το πουθενά ως σεναριακός καταλύτης μιας παθιασμένης σχέσης που βολοδέρνει αυθαίρετα, σπρώχνοντας αργά και βασανιστικά αυτό το στιλιζαρισμένο, wannabe παπακαλιατικό σινε-«Άρλεκιν» στο… ανατρεπτικό φινάλε του, το οποίο αυτοϋπονομεύεται από την εκβιαστική διάθεσή του για σπαραγμό και δάκρυ.

Ελλάδα. 2019. Διάρκεια: 111΄. Διανομή: VILLAGE.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά