Κριτική

Free Guy

Από -

Μπορούν άραγε οι αλγόριθμοι να έχουν κρυφές σε εμάς ζωές; Μπορούν, ακόμα, να ερωτευθούν; Εάν η απάντηση είναι καταφατική, πόσο αληθινά είναι αυτά όταν συμβαίνουν σε έναν κόσμο που διακόπτεται με το πάτημα ενός κουμπιού; Τα παραπάνω ερωτήματα βρίσκονται στο φόντο του εκρηκτικού «Free Guy» που διαδραματίζεται σε ένα open-world βιντεοπαιχνίδι.

Εκεί βρίσκεται ένας δευτερεύων χαρακτήρας, ο φιλήσυχος τραπεζικός υπάλληλος (Ράιαν Ρέινολντς), ο οποίος ξαφνικά συνειδητοποιεί πως δεν είναι φτιαγμένος από σάρκα αλλά πίξελ. Τότε ανακαλύπτει, επιπλέον, πως έχει αποστολή να σώσει τον ψηφιακό κόσμο στον οποίο ζει. Την αλήθεια τού ξεφουρνίζει μια παίκτρια (Τζόντι Κόμερ) που τυχαίνει να είναι και σχεδιάστρια του γκέιμ, η οποία μαζί με το φίλο της (Τζο Κίρι) θέλουν να αποδείξουν πως ο ιδιοκτήτης της εταιρείας παραγωγής του παιχνιδιού (Τάικα Γουαϊτίτι) έχει κλέψει την πρωτότυπη ιδέα τους. Πονοκεφαλιάσατε;

Κι ο γράφων είναι η αλήθεια, αφού η άσκοπα φορτωμένη πλοκή δεν έχει στην πραγματικότητα κάτι ιδιαίτερα περίπλοκο να πει. Εξάλλου, ο Σον Λέβι («Μια Νύχτα στο Μουσείο») δε φημίζεται για τις εικονοκλαστικές κινηματογραφικές αναζητήσεις του, αλλά για την προσφορά απλοϊκού, ψυχαγωγικού σινεμά, που ικανοποιεί τα απολύτως απαραίτητα. Κάτι που καταφέρνει, υιοθετώντας την πιασάρικη «το "Truman Show" συναντά το "Fortnite"» λογική, η οποία λειαίνει το έδαφος για τα ερμηνευτικά σολαρίσματα του Ρέινολντς, ο οποίος θυμίζει έναν Deadpool... κατάλληλο για όλους. Από ακομπλεξάριστο φαν άλλο τίποτα, λοιπόν, όσο όμως παραμένουμε στο σύμπαν του παιχνιδιού. Διότι στον αληθινό κόσμο ο Λέβι μοιάζει να επινοεί το σενάριο καθώς τρέχει, κάτι που ούτε ο απροσδόκητα αδιάφορος Γουαϊτίτι σώνει, ούτε ο αποσταγμένος «έρωτας» μεταξύ των πρωταγωνιστών.

ΗΠΑ, Καναδάς. 2021. Διάρκεια: 115΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

banner