Κριτική

Ευτυχισμένος Λάζαρος

Από -

Πατώντας με το ένα πόδι στη νεορεαλιστική παράδοση και με το άλλο στη φελινική φαντασία, η Αλίτσε Ρορβάκερ, μικρότερη αδελφή της ηθοποιού Άλμπα, είχε εντυπωσιάσει πριν τέσσερα χρόνια το φεστιβάλ Κανών με τα λυρικά της «Θαύματα», αποσπώντας το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής. Η περσινή επιστροφή της στην Κρουαζέτ συνοδεύτηκε με το βραβείο σεναρίου για μια εξαιρετικά πρωτότυπη όσο και άνιση ταινία, η οποία ξεκινά ως ένα αγροτικό δράμα με πρωταγωνιστή τον νεαρό Λάζαρο.

Έναν καλόκαρδο στα όρια της αφέλειας (και λίγο πέρα απ’ αυτά) νεαρό χωρικό, ο οποίος κάποια στιγμή γνωρίζεται και γίνεται φίλος με τον αριστοκράτη Τανκρέντι. Μέλος της οικογένειας που εκμεταλλεύεται τη γη των αγροτών, ο τελευταίος θα σκεφτεί πως για να σκοτώσει την ώρα του και να εκνευρίσει τους δικούς του θα μπορούσε να σκηνοθετήσει την ίδια του την απαγωγή. Έτσι, όταν ζητάει από τον πάντα πρόθυμο Λάζαρο να τον βοηθήσει, εκείνος δεν μπορεί να του αρνηθεί τη χάρη.

Η αιφνιδιαστική εξέλιξη θα είναι δραματική, με την Ρορβάκερ να αναπτύσσει εύστοχα ταξικές και ψυχολογικές σχέσεις εξουσίας, περιγράφοντας με ρεαλιστική απλότητα έναν ξεχασμένο από το χρόνο μικρόκοσμο. Όταν εκείνος χαθεί με μια τολμηρή κίνηση ποιητικού ρεαλισμού, η ταινία της θα αλλάξει ύφος, χώρο και χρόνο, για να μετατραπεί σε μια κοινωνική αλληγορία πάνω στη σύγχρονη Ιταλία. Ως μοντέρνο παζολινικό παραμύθι θα μπορούσε να παραμείνει μέχρι τέλους συναισθηματικά ζωντανό και διηγηματικά ενδιαφέρον αν, προχωρώντας όλο και πιο βαθιά σε πολιτικοκοινωνικά μονοπάτια, ήξερε πού να σταματήσει. Επιστρατεύοντας όμως απλοϊκά σύμβολα (ο αθώος λύκος) και κραυγαλέες καταγγελίες (οι αδίστακτες τράπεζες), γλιστρά αναίτια στη διδακτική παραβολή, κορυφώνοντάς τη με ένα φτηνό, χοντροκομμένο φινάλε.

Ιταλία, Γαλλία. 2018. Διάρκεια: 127΄. Διανομή: SEVEN FILMS.

Σχετικά Θέματα