Κριτική

Επικίνδυνες Κυρίες

Από -

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, η τρίτη ταινία της σεναριογράφου και σκηνοθέτιδας Λορίν Σκαφάρια («Χάρηκα που σε Γνώρισα», «The Meddler») προσπαθεί να πιάσει το νήμα της ιστορίας της από το… τέλος. Από εκεί δηλαδή που όλα έγιναν γνωστά: το άρθρο της Τζέσικα Πρέσλερ «The hustlers at scores» στο περιοδικό «New York». Έτσι παρακολουθούμε, εν έτει 2014, την Ντόροθι, πρώην στρίπερ στη Νέα Υόρκη με το ψευδώνυμο «Ντέστινι», να διηγείται σε μια ρεπόρτερ την προ επταετίας γνωριμία της με τη Ραμόνα Βέγκα, έμπειρη pole dancer, που σήκωνε όλο το χαρτί της πίστας στα κυριλάτα στριπτιζάδικα.

Οι αισθησιακές «ασκήσεις περί στύλου» της Τζένιφερ Λόπεζ και η σπιντάτη, βιντεοκλιπίστικη αφήγηση δίνουν στην ταινία τον ανάλαφρο τόνο μιας σέξι κομεντί πάνω στη γυναικεία φιλία, με δραματικές σφήνες γύρω από την εκμετάλλευση των οικονομικά αδύναμων (η Ραμόνα και η Ντόροθι είναι ανύπαντρες μητέρες) από τους σπάταλους και χυδαίους άντρες με τις χρυσές πιστωτικές. Όταν, μάλιστα, η Ραμόνα οργανώνει την παρέα των έξι συναδέλφων της και όλες μαζί εξυφαίνουν ένα αποτελεσματικό σχέδιο για να «ξαλαφρώνουν» τους εύπορους πελάτες τους, golden boys της Γουόλ Στριτ, το φιλμ της Σκαφάρια μπαίνει δυναμικά στα αγωνιώδη ύδατα του θρίλερ.

Προσθέστε σε όλα αυτά και μια… σκορσεζική νότα ιλιγγιώδους πτώσης που ακολουθεί τη θεαματική άνοδο κι έχετε έναν πικάντικο και κοινωνικά ευαίσθητο ύμνο στο girl power, ο οποίος όμως δεν αποφεύγει τις δραματικές ευκολίες και τα διδακτικά συμπεράσματα. Η ματιά του στη σκοτεινή πλευρά του αμερικανικού ονείρου δεν γίνεται ποτέ διαπεραστική, η λουσάτη ελαφρότητά του ισοπεδώνει κάθε πολιτικοοικονομική κριτική και ό,τι ουσιαστικότερο απομένει είναι το «αυτή η χώρα είναι ένα τεράστιο στριπτιζάδικο».

ΗΠΑ. 2019. Διάρκεια: 110΄. Διανομή: ODEON.