Κριτική

Ένας Καλός Ψεύτης

Από -

Αν κάποιος ξέρει καλά από πλαστές ταυτότητες και διπλή ζωή, αυτός είναι ο επί 25 χρόνια υπάλληλος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών Νίκολας Σερλ, ο οποίος πρόσφατα έγινε συγγραφέας μυθιστορημάτων μυστηρίου με πρώτο το «The good liar» (2015). Εκείνη τη χρονιά που ο σκηνοθέτης Μπιλ Κόντον («Θεοί και Δαίμονες», «Dreamgirls», «Χαραυγή»), ο σεναριογράφος Τζέφρι Χάτσερ («Stage Beauty», «Η Δούκισσα») και ο πολύς Ίαν ΜακΚέλεν συνεργάστηκαν στο ενδιαφέρον δραματικό θρίλερ «Ο Κύριος Χολμς». Τώρα οι τελευταίοι τρεις ενώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους στην κινηματογραφική διασκευή του «Καλού ψεύτη», με πρωταγωνιστή τον γερο-κομπιναδόρο Ρόι Κόρτνεϊ. Επιτήδειος απατεώνας, ο πονηρός ογδοντάρης από τη μία αποσπά πολλές χιλιάδες λίρες από δύο αφελείς «επενδυτές» και από την άλλη βάζει στο μάτι την περιουσία της χήρας Μπέτι ΜακΛις. Δοκιμάζοντας γνωστά κόλπα, την πείθει να τον φιλοξενήσει επ’ αόριστον στο σπίτι της, αλλά ο εγγονός της αρχίζει να τον υποψιάζεται.

Η απολαυστική αντιπαράθεση ΜακΚέλεν - Μίρεν διανθίζει με χάρη το γνώριμο παιχνίδι γάτας και ποντικού, που εξαρχής μοιάζει να κρύβει τουλάχιστον μια γερή ανατροπή στην εξέλιξη της πλοκής (κοτζάμ Μίρεν στον ρόλο ενός άβουλου θύματος;). Κι όντως, λίγο πριν από την κορύφωσή της αυτή αρχίζει να τραβάει από το σεναριακό μανίκι της τον έναν «άσο» μετά τον άλλον, περνώντας από μακρόσυρτες ιστορικές αναφορές σε παραπλανητικές παγίδες αλά Ντέιβιντ Μάμετ, χάνοντας κάθε αίσθηση αφηγηματικής οικονομίας. Το γαϊτανάκι των ψεμάτων περιστρέφεται ιλιγγιωδώς γύρω απ’ ό,τι είχαμε εξαρχής υποπτευτεί και η τελική εξήγηση είναι (πολιτικοκοινωνικά) τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, με τις ευνοϊκές συμπτώσεις να επιφέρουν απανωτά πλήγματα στην αληθοφάνεια της ιστορίας, την οποία ματώνουν για να διασώσουν οι δύο σύγχρονοι ερμηνευτικοί θρύλοι.

ΗΠΑ. 2019. Διάρκεια: 109΄. Διανομή: TANWEER.