Κριτική

Εμείς

Από -

Συνδυάζοντας καθαρό τρόμο, μαύρο χιούμορ και μια ξεκάθαρη αλληγορία πάνω στη διαχρονική καταπίεση των Αφροαμερικανών, το προπέρσινο «Τρέξε!» εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον τη φιλελεύθερη, πολιτικά ορθή ατζέντα του σύγχρονου Χόλιγουντ και ύστερα από μια εντυπωσιακή εισπρακτική καριέρα χάρισε στον Τζόρνταν Πιλ Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου. Ο κωμικός ηθοποιός, ο οποίος με την πρώτη του ταινία μετατράπηκε αμέσως στο πιο καυτό όνομα του «κοινωνικού τρόμου», μένει πιστός στη συνταγή που τον ανέδειξε σε περιζήτητο δημιουργό κι επιχειρεί να μας ξανατρομάξει με πολιτικό τρόπο.

Δανειζόμενος την αρχική σεναριακή ιδέα από το επεισόδιο «Mirror image» (1960) της τηλεοπτικής σειράς «Η ζώνη του λυκόφωτος» (μάλιστα, έχει αναλάβει ο ίδιος και το καινούργιο reboot της), μας μεταφέρει αρχικά στο 1986 και στην παραλία της καλιφορνέζικης Σάντα Κρουζ. Εκεί η μικρή Αντελαΐντ θα χαθεί ένα βράδυ μέσα σε ένα «μαγικό σπίτι» με καθρέφτες ενός λούνα παρκ και θα βιώσει μια τρομακτική εμπειρία αντικρίζοντας... κάτι παραπάνω από την αντανάκλασή της. Τρεις δεκαετίες μετά, πάντα σοκαρισμένη από την ανάμνηση του συμβάντος, θα επιστρέψει στην παραλία με τον άντρα της, τα δύο παιδιά τους κι ένα φιλικό ζευγάρι. Και αν στο φως της ημέρας κυλήσουν (σχεδόν) όλα ομαλά, το βράδυ θα εισβάλουν βίαια στο σπίτι τους τέσσερις Αφροαμερικανοί με κόκκινες φόρμες, οι οποίοι αποτελούν μια γκροτέσκα εκδοχή του εαυτού τους.

«Ποιοι είστε;» ρωτάει έντρομη η Αντελαΐντ τους εισβολείς, από τους οποίους μιλάει (με έναν περίεργο τρόπο) μόνο η μητέρα, για να πάρει την απάντηση: «Είμαστε Αμερικανοί». Αλλά ακόμη και χωρίς αυτήν την ατάκα ή τη διπλή ανάγνωση του πρωτότυπου τίτλου (US – εμείς αλλά και United States), το φιλμ του Πιλ είναι από την αρχή γεμάτο άμεσες κι έμμεσες αναφορές σε μια διπλή, διχασμένη Αμερική, η οποία κάποια στιγμή στρέφεται εναντίουν του εαυτού της.

Εδώ, σε αντίθεση με το «Τρέξε!», δεν είναι λευκοί εναντίον μαύρων, αλλά ευκατάστατοι αστοί εναντίον μη εχόντων, με την αλληγορία να κινείται παράλληλα σε ένα ψυχαναλυτικό επίπεδο (η καταπίεση των εσωτερικών επιθυμιών ως τραύμα που εκδικείται), όπως θα γίνει ξεκάθαρο στην τελευταία πράξη, στην οποία θα δοθούν λιγάκι στο πόδι και όλες οι εξηγήσεις. Όχι απόλυτα πιστευτές, αλλά ικανές να κρατήσουν όρθιο το σεναριακό οικοδόμημα αυτού του καλοφτιαγμένου, σκηνοθετημένου με νεύρο και δεόντως τρομακτικού θρίλερ, το οποίο προσπαθεί θαρραλέα μεν, λιγάκι άτσαλα δε να υπερασπιστεί ένα σκεπτόμενο Χόλιγουντ.

Αν το έκανε με λιγότερο κραυγαλέο και πιο αυστηρό κινηματογραφικά τρόπο (τα κουνέλια μοιάζουν με... λανθιμική τρολιά), δεν θα είχε πραγματικά τίποτα να ζηλέψει από τα κορυφαία δείγματα του είδους.

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 116΄. Διανομή: TULIP ENT.

Σχετικά Θέματα