Κριτική

Έμα

Από -

Τα ιστορικά γεγονότα κρατούν σταθερά κομβικό ρόλο συμπρωταγωνιστή στις ταινίες του Χιλιανού Πάμπλο Λαραΐν, είτε πρόκειται για βιογραφίες («Νερούδα», «Jackie») είτε για δράματα εμπνευσμένα από πραγματικά περιστατικά της πρόσφατης Ιστορίας της πατρίδας του («Post Mortem», «No», «Η Μυστική Λέσχη»). Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με την «Έμα», την οποία ο σκηνοθέτης γύρισε στο γραφικό Βαλπαραΐσο τρία χρόνια μετά το αγγλόφωνο, υποψήφιο για 3 Όσκαρ σινε-πορτρέτο της Τζάκι Κένεντι.

Εδώ έχουμε και πάλι μια ιστορία γυναικείας απελευθέρωσης, σε εντελώς διαφορετικό ύφος όμως, καθώς ο Λαραΐν αρέσκεται στο να πειραματίζεται αφηγηματικά. Αυτήν τη φορά υιοθετεί μια πιο εξεζητημένη, εξπρεσιονιστική φόρμα, ταιριαστή με τις εντυπωσιακές χορογραφίες του Γκαστόν, συζύγου της Έμα. Εκείνη είναι μια νεαρή γυναίκα που νιώθει ελεύθερη μόνο όταν χορεύει και προσπαθεί να ξαναβάλει σε τάξη τη ζωή της έπειτα από ένα τραυματικό γεγονός: η βίαιη, φονικά επικίνδυνη συμπεριφορά του θετού γιου της Πόλο την έχει αναγκάσει να τον απαρνηθεί επίσημα (τον έχει αναλάβει η πρόνοια), γεγονός που έχει μετανιώσει πικρά. Προσπαθεί να μάθει νέα του και ταυτόχρονα να ξεκαθαρίσει τη σχέση της με τον Γκαστόν, τον οποίο κατηγορεί για εγωισμό και αδιαφορία.

Η αντρική ματαιοδοξία, η γυναικεία ανασφάλεια, η καλλιτεχνική έπαρση, οι άκαμπτες κοινωνικές επιταγές, όλα δέχονται τα βιτριολικά βέλη του Λαραΐν, ο οποίος λικνίζει την κάμερά του στο ρυθμό του ρέγκετον που χορεύει η Έμα, θυμίζοντάς μας πως τα συναισθήματα είναι πριν από όλα σωματικές εκφράσεις (το παράλληλο μοντάζ στις ερωτικές σκηνές είναι ανάλογα χορογραφημένο). Αυτές όμως δυσκολεύονται να βρουν διέξοδο σε ένα πλέγμα συνθηκών, σχέσεων και υποχρεώσεων που παγιδεύουν την επιθυμία, η οποία ωθεί την Έμα σε μια (φαινομενικά) αυτοσχέδια και αντιδραστική εξέγερση αυτογνωσίας. Ο Λαραΐν την περιγράφει με ένταση και ατμόσφαιρα ψυχολογικού θρίλερ, ρίχνει όμως σχεδόν όλο το βάρος στη στιλάτη, πρωτότυπη αφήγηση κι έτσι δυσκολεύεται να κερδίσει το στοίχημα της συναισθηματικής εμπλοκής μας τόσο στην πλοκή όσο και στα πάθη των χαρακτήρων.

Χιλή. 2019. Διάρκεια: 102΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

Σχετικά Θέματα