Κριτική

Εκείνη

Από -

Η Μισέλ είναι μια επιτυχημένη επιχειρηματίας η οποία δέχεται επίθεση στο σπίτι της από έναν μασκοφορεμένο βιαστή. Προσπαθεί να ξεπεράσει ψύχραιμα το συμβάν, αλλά δεν θα αργήσει να παρασυρθεί σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι ανεξέλεγκτου πάθους, ενορχηστρωμένο με χιούμορ, βία, τόλμη και… γαλλική φινέτσα από τον πάντα προκλητικό Πολ Βερχόφεν. Εντυπωσιακός ο σκηνοθετικός αυτοέλεγχός του, υποδειγματική η ισορροπία δραματικού βάθους και ειρωνικής αποστασιοποίησης, ερμηνευτικό ρεσιτάλ από μια μεγαλειώδη Ιζαμπέλ Ιπέρ.

banner

Ποιος μπορεί να μας προστατεύσει από τις επιθυμίες μας; Από τον Μαρκήσιο ντε Σαντ στον... Πέδρο Αλμοδόβαρ οι απαντήσεις περνούν μέσα από ισχυρότατα ταμπού, η αμφισβήτηση των οποίων μπορεί να σοκάρει ακόμη και τις φεμινίστριες. Οι οποίες, ως γνωστόν, δεν τα πάνε και πολύ καλά με τις ταινίες του Πολ Βερχόφεν αλλά και το μυθιστόρημα του Φιλίπ Ντζιάν «Oh…». Το τελευταίο, γραμμένο το 2012 από τον συγγραφέα της «Μπέτι Μπλου», έπεσε στα χέρια του παραγωγού (από Τεσινέ και Πολάνσκι μέχρι Ντε Πάλμα) Σαΐντ Μπεν Σαΐντ, ο οποίος σκόπευε να το γυρίσει ταινία στις ΗΠΑ με τον Πολ Βερχόφεν. Οικονομικοί λόγοι αλλά και η προθυμία της Ιζαμπέλ Ιπέρ να πρωταγωνιστήσει μετέφεραν τελικά την παραγωγή στη Γαλλία. Ευτυχώς.

Αφενός γιατί ο παριζιάνικος αέρας πρόσθεσε αύρα κομψότητας στις προκλητικά υπερβολικές, βαθιά ειρωνικές και συχνά ηθελημένα κιτς εικόνες του Ολλανδού προβοκάτορα και αφετέρου γιατί καμία άλλη σύγχρονη ηθοποιός δεν θα μπορούσε να υποδυθεί τη Μισέλ Λεμπλάν συνδυάζοντας στην εντέλεια ευνουχιστικό δυναμισμό, εσωτερική μελαγχολία και κωμικό τάιμινγκ. Η Μισέλ είναι η επικεφαλής μιας­ επιτυχημένης εταιρείας videogames, η οποία έχει στο νου τόσο τον αφελή γιο της όσο και τον πρώην σύζυγό της, καθηγητή πανεπιστημίου και αποτυχημένο συγγραφέα. Αποφασιστική και αυτάρκης, όταν δεχτεί στο σπίτι της αιφνιδιαστική επίθεση από έναν μασκοφορεμένο βιαστή θα προσπαθήσει να ξεπεράσει το συμβάν με απόλυτη ψυχραιμία. Αλλά ο θύτης θα επιμείνει, στέλνοντάς της απειλητικά μηνύματα και παρασύροντάς τη στην αναζήτηση της ταυτότητάς του, η οποία κρύβει όχι μία, αλλά πολλές μεγάλες εκπλήξεις.

Η κυριότερη έχει να κάνει με την ίδια και τον πολύπλοκο, αντιφατικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ουσιαστικά, δηλαδή βαθιά μέσα της, τον τραυματικό/απολαυστικό βιασμό. Ο Ντζιάν και ο σεναριογράφος Ντέιβιντ Μπιρκ βουτάνε σε επικίνδυνα νερά, φροντίζοντας όμως στην πορεία να περιγράψουν έξυπνα και διακριτικά έναν κόσμο που συνδέει άμεσα την απόλαυση με τη βία (και το θέαμα): από το βιντεοπαιχνίδι στην καθημερινή συμπεριφορά, στους καλούς τρόπους –μιλάμε πάντα για μια αστική, καλοαναθρεμμένη κοινωνικά τάξη– και στις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, προϊσταμένους και υφισταμένους.

Ο Βερχόφεν βρίσκεται στο στοιχείο του και με ένα βιτριολικό σαρκασμό που σπάει κόκαλα (η Ιπέρ πατάει ακριβώς στις ίδιες νότες) περιγράφει έναν αμοραλιστικό, μοιραία τραυματισμένο μικρόκοσμο που είναι καταδικασμένος να φιλτράρει τις επιθυμίες του μέσα από τις πληγές, τις ενοχές και τα (δεξιοτεχνικά δεμένα με τη θρησκεία) εγκλήματά του. «Κανείς δεν είναι εδώ αθώος», φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί ο Βερχόφεν, ψιθυρίζοντας ταυτόχρονα «οπότε, ποιος είναι ένοχος;»

Γαλλία. 2016. Διάρκεια: 130΄. Διανομή: SEVEN FILMS.

banner

Σχετικά Θέματα