Κριτική

Δόκτωρ Ύπνος από τον Στίβεν Κινγκ

Από -

Αφού δοκιμάστηκε σε κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του Στίβεν Κινγκ («Gerald’s Game») και στη συνέχεια έσπειρε ανατριχίλες με τη σειρά «Οι δαίμονες του Χιλ Χάουζ», ο λάτρης του horror Μάικ Φλάναγκαν («Ouija: Η Πηγή του Κακού») δοκιμάζει τις δυνάμεις του σκηνοθετώντας το σίκουελ της αριστουργηματικής «Λάμψης» (Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 1982).

Με πρώτη ύλη το ομότιτλο βιβλίο του Κινγκ (2013), ο Φλάναγκαν βρίσκεται αυτόματα διαχειριστής μιας περίπλοκης συνθήκης: καλείται να αναμετρηθεί με τη βαριά κληρονομιά της ταινίας του Κιούμπρικ, την περιβόητη αποκήρυξη της συγκεκριμένης σινε-διασκευής από τον Κινγκ και –μέσα σε όλα– να εκφράσει το προσωπικό του όραμα. Αλλά αυτή η σχέση αντίρροπων δυνάμεων σκιάζει το «Δόκτωρ Ύπνος…», το οποίο αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε αυθεντικά τρομακτικές σκηνές και αχρείαστα επιφυλακτικές –έως και αμήχανες– ιδέες.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή… Ο ενήλικος πια Νταν Τόρανς μάχεται με τον αλκοολισμό –όπως ο πατέρας του– και τις εφιαλτικές αναμνήσεις από το ξενοδοχείο «Όβερλουκ». Διατηρεί ακόμη τις τηλεπαθητικές του ικανότητες και μένει άναυδος όταν γνωρίζει τη μικρή Άμπρα, η οποία έχει τις ίδιες. Μέχρις εδώ η πλοκή της ταινίας θίγει εύστοχα σταθερές θεματικές στο έργο του Κινγκ, όπως η ενδοοικογενειακή βία και το μετατραυματικό στρες, ενώ ο εθισμός εμφανίζεται ως μια αρρώστια που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Η δε τηλεπάθεια μετατρέπεται σε αμυντικό μηχανισμό, ένα μαγικό τρικ που προστατεύει από τη βία της πραγματικότητας. Ο Φλάναγκαν κάνει τη θαρραλέα επιλογή να χρησιμοποιήσει μια βραδυφλεγή αφήγηση, δημιουργώντας παράλληλα έναν ζοφερό κόσμο μεταξύ ονείρου και αλήθειας, ο οποίος αποκτά μια γοητευτική απόκοσμη διάσταση.

Αυτή όμως ανατρέπεται όταν εμφανίζεται μια συμμορία απέθαντων, με αρχηγό τη Ρόουζ δε Χατ, η οποία θρέφεται με τις ψυχές όσων κατέχουν τηλεπαθητικές δυνάμεις και γι’ αυτό βάζει στο στόχαστρο το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Προσπερνώντας την όψη της ομάδας, που φλερτάρει με τη γραφικότητα, η παρουσία της αποδυναμώνει τον συμβολικό πλούτο των ηρώων, καθώς απομυθοποιείται το κακό με το οποίο οι Τόρανς και Άμπρα καλούνται να αναμετρηθούν. Διότι η πλοκή εξελίσσεται σε μια μονοδιάστατη και δίχως εκπλήξεις μάχη μεταξύ καλού και κακού, η οποία νομοτελειακά (;) κρίνεται στο εγκαταλελειμμένο «Όβερλουκ», έχοντας προηγουμένως πλατειάσει σε διάρκεια.

Η επιστροφή αυτή απεικονίζεται τουριστικά, σαν επίσκεψη σε κινηματογραφικό αξιοθέατο, με τις αναπαραστάσεις σκηνών της «Λάμψης» να χρησιμοποιούνται ως ατραξιόν. Οι ενδιαφέρουσες προτάσεις του Φλάναγκαν χάνονται απέναντι στις κιουμπρικές αναφορές, ενώ η πιστή απόδοση των εμμονών του Κινγκ δεν επιτρέπουν στο «Δόκτωρ Ύπνος» να ανεξαρτητοποιηθεί και να αποκτήσει τον δικό του μύθο.

ΗΠΑ. 2019. Διάρκεια: 151΄. Διανομή: TANWEER.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά