Κριτική

Coco

Από -

Ένα φαντασμαγορικό ταξίδι στην καρδιά της μεξικανικής κουλτούρας με την κινηματογραφική σφραγίδα ποιότητας της Pixar.

Δύο χρόνια μετά τον συμπαθή, αλλά μέτριο «Καλόσαυρο» η Pixar επιστρέφει στις πρωτότυπες ιδέες, βγαλμένες αυτήν τη φορά από τη μεξικανική κουλτούρα. Ήρωας του «Coco» είναι ο μικρός Μιγκέλ, ερωτευμένος με τη μουσική και θαυμαστής του θρυλικού μαριάτσι και κινηματογραφικού σταρ Ερνέστο δε λα Κρουζ. Αλλά, όπως μαθαίνουμε από έναν αριστοτεχνικά αφηγημένο μέσω papel picado (τα διακοσμητικά χαρτιά με περίτεχνα μοτίβα μεξικανικής λαϊκής τέχνης) πρόλογο, μια παλιά τραυματική ιστορία έχει αναγκάσει την οικογένεια Ριβέρα να απαγορεύει αυστηρά εδώ και γενιές κάθε ενασχόληση των μελών της με τη μουσική. Έτσι ο Μιγκέλ, που επιθυμεί διακαώς να πάρει μέρος στον τραγουδιστικό διαγωνισμό της Ημέρας των Νεκρών, αναγκάζεται να φτάσει στα άκρα για να βρει κιθάρα. Θα επιχειρήσει να «δανειστεί» αυτήν που εκτίθεται στο μουσείο του Δε λα Κρουζ, γεγονός που θα τον μεταφέρει μαγικά στη Χώρα των Προγόνων, όπου κατοικούν μόνο πεθαμένοι.

Η μεξικανική μουσική (υποψηφιότητα Χρυσής Σφαίρας τραγουδιού για το «Remember me»), εικονογραφία και λαϊκή παράδοση εμπνέουν τους Λι Άνκριτς κι Έιντριαν Μολίνα σε ένα φαντασμαγορικό ταξίδι σε ένα γιγάντιο θεματικό πάρκο γεμάτο γραφικούς χαρακτήρες, φολκλορικούς ήχους και ζωηρά χρώματα. Το δίλημμα «οικογενειακές αρχές ή προσωπικές αξίες» οδηγεί την πλοκή σε έναν αγωνιώδη, με πικάντικα και μελωδικά διαλείμματα αγώνα του Μιγκέλ ενάντια στο χρόνο (για να επιστρέψει στη χώρα των ζωντανών), οι λατινοαμερικανικές σαπουνόπερες βάζουν το χεράκι τους και η χρυσοδάχτυλη Pixar ξανακάνει το θαύμα της και κερδίζει άλλη μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα (και σχεδόν σίγουρα για Όσκαρ) καλύτερου animation. Πριν από το «Coco», τόσο στην αγγλόφωνη όσο και στη μεταγλωττισμένη του μορφή, προβάλλεται η 21λεπτη μικρού μήκους «Η Περιπέτεια του Όλαφ», spin off του «Ψυχρά κι Ανάποδα».

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 109΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

banner