Κριτική

Cafe Society

Από -

Νοσταλγική και στιλάτη δραμεντί με φόντο την απατηλή λάμψη του αμερικανικού ονείρου. Τυπικός Γούντι Άλεν, αλλά πιο συμπαγής από ό,τι στις τελευταίες του ταινίες, με σπουδαία δουλειά από τον φωτογράφο Βιτόριο Στοράρο.

Σ ε ηλικία 81 ετών και, γυρίζοντας σταθερά μια ταινία το χρόνο, ο Γούντι Άλεν συνεχίζει ακάθεκτος να οικοδομεί ένα γοητευτικό στην όψη κι ενιαίο ως προς το ύφος, τη θεματική και τη φιλοσοφία κινηματογραφικό έργο. Αν και η νέα χιλιετία έφερε μαζί της την αναπόφευκτη κόπωση, με εμφανή σημάδια επανάληψης και κεκτημένης ταχύτητας, δεν έλειψαν οι στιγμές που ο σπουδαίος κωμικός κατάφερε να θυμίσει τον παλιό, πρωτότυπο εαυτό του («Η Κατάρα του Πράσινου Σκορπιού», «Vicky Cristina Barcelona», «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», «Θλιμμένη Τζάσμιν» και, φυσικά, το ανεπανάληπτο «Match Point»).

Το «Café Society» δύσκολα μπορεί να βρει θέση δίπλα σε αυτές τις ταινίες, αλλά είναι αναμφίβολα πολύ πιο φρέσκο από τα πρόσφατα «Μαγεία στο Σεληνόφως» και «Παράλογος Άνθρωπος». Επιστρέφοντας στην αγαπημένη­ του εποχή του Μεσοπολέμου και στα παρασκήνια της showbiz, ο Άλεν ακολουθεί εδώ τον νεαρό, καλοσυνάτο και ονειροπόλο Μπόμπι, ο οποίος αφήνει την εβραϊκής καταγωγής οικογένειά του και τη Νέα Υόρκη του ’30 για το Χόλιγουντ, όπου αναζητά δουλειά απευθυνόμενος στον μεγαλοατζέντη θείο του.

Κι ενώ εκείνος τον αφήνει να περιμένει άπρακτος, ο Μπόμπι θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί τη γλυκιά γραμματέα του Βόνι, η οποία τον συμπαθεί πολύ, έχει όμως σχέση με έναν παντρεμένο. Ακόμη πιο απρόοπτα εμπόδια εγείρονται, όνειρα διαψεύδονται και η Νέα Υόρκη μπαίνει στο κάδρο μαζί με τα τζαζ μπαρ, τους γραφικούς γκάνγκστερ και τους γραφικότερους Αμερικανοεβραίους κατοίκους της.

Έχοντας δουλέψει με σπουδαίους διευθυντές φωτογραφίας (από τον Κάρλο ντι Πάλμα μέχρι τον Σβεν Νίκβιστ και τον Γκόρντον Γουίλις), ο Γούντι Άλεν συνεργάζεται τώρα για πρώτη φορά με τον Βιτόριο Στοράρο («Αποκάλυψη, Τώρα!», «Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας»). Ο τριπλά βραβευμένος με Όσκαρ Ιταλός φωτίζει αριστουργηματικά μια υπέροχα «ψεύτικη» (ή παραμυθένια;) ανασύσταση εποχής, η οποία σχολιάζει νοσταλγικά, χιουμοριστικά και απίστευτα τρυφερά –αν και λίγο βιαστικά– τα ίχνη που αφήνουν πίσω τους ένας έρωτας, ένας άνθρωπος, μια ιδέα.

Περίτεχνα τράβελινγκ προσθέτουν δυναμισμό στην αφήγηση, η σεναριακή συνοχή διατηρείται μέχρι το προβλέψιμα γλυκόπικρο φινάλε και η ιδέα της δυτικής (Λος Άντζελες - showbiz) και ανατολικής (Νέα Υόρκη - γκάνγκστερ) εκδοχής του απατηλού αμερικανικού ονείρου είναι πραγματικά ευφυής. Άλλη μία ανακύκλωση των γουντιαλενικών εμμονών δηλαδή, η οποία αυτήν τη φορά μοιάζει πιο στιλάτη και συμπαγής από τις πλέον πρόσφατες δουλειές του.

Με τον Τζέσι Άιζενμπεργκ σε μια απ’ τα ίδια εκδοχή του αδέξιου, νευρωτικού και ρομαντικού Εβραίου, την Κρίστεν Στιούαρτ να στέκεται σαν ξυλάγγουρο ανάμεσα σε δύο ερωτευμένους μαζί της άντρες και την απίθανη Τζίνι Μπερλίν, την 67χρονη κόρη της Ιλέιν Μέι, να κλέβει την παράσταση ως Ρόουζ Ντόρφμαν.