Κριτική

Austin Powers: Ο Κατάστοπος Που Με Κουτούπωσε

Από -

AUSTIN POWERS Ο ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΟΥΤΟΥΠΩΣΕ

Υπάρχουν στιγμές που καταριόμαστε το επάγγελμα του κριτικού. Η δημοσιογραφική προβολή της δεύτερης αυτής συνέχειας του ερωτύλου, ξεδοντιάρη κατάσκοπου που 'γύρισε από το κρύο" της δεκαετίας των σίξτις, ήταν μια αληθινή δοκιμασία, μια πρόκληση στα όποια συναισθήματα του καλού γούστου έχουν διασωθεί μέσα µας, που δεν δικαιολογείται ούτε από τον πακτωλό των εκατομμυρίων δολαρίων που έκανε στις ΗΠΑ ούτε από το "ελαφρυντικό' ότι πρόκειται για παιδιάστικο θέαμα, απευθυνόμενο κυρίως στις μικρές ηλικίες. Στην πρώτη ταινία της σειράς αναρωτιόμασταν αν μπορεί να λειτουργήσει μια έξυπνη κωμωδία µ' έναν ενοχλητικό κωμικό. Ερώτημα που δεν τίθεται πλέον, γιατί ο Μάικ Μάγιερς παραμένει πάντα ίδιος, ενώ τα αστεία είναι επιεικώς απαράδεκτα, χοντροκομμένα, σκατολογικά σε αηδιαστικό βαθμό. Πιστεύοντας ότι στην πρώτη ταινία εξαντλήθηκε κωμικά ο χαρακτήρας του Όστιν Πάουερς, ο Μάγιερς δίνει περισσότερη έμφαση στο Δρα Ίβιλ (τον υποδύεται ο ίδιος), ο οποίος όμως επαναλαμβάνει ακριβώς τις ίδιες κωμικές καταστάσεις (προβλήματα επικοινωνίας µε το γιο του, ανόητα σατανικά σχέδια εκβιασμού της κυβέρνησης των ΗΠΑ κ.λπ.). Προσθέτει όμως ένα νέο 'κακό", τον Φατ Μπάσταρντ (τον οποίο επίσης υποδύεται ο ίδιος), που είναι ολότελα αηδιαστικός όχι µόνο στην εμφάνιση, αλλά και ως κωμικός χαρακτήρας. Η πρώτη ταινία είχε το δικαιολογητικό του λεγόμενου "καμπ' χιούμορ, η δεύτερη είναι απλώς ένας χολιγουντιανός Ψάλτης µε τη Μαντόνα στο σάουντρακ. Έλεος!