Ανταπόκριση

Αποστολή στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2019: Είδαμε τις νέες ταινίες των Φατίχ Ακίν, Φρανσουά Οζόν και Σύλλα Τζουμέρκα

Από -

 «The Kindness of Strangers»
«The Kindness of Strangers»

Ο Κάρλο Σαρτριάν έχει πολλή δουλειά μπροστά του... Κι αυτό γιατί ο διάδοχος του απερχόμενου καλλιτεχνικού διευθυντή της Μπερλινάλε, Ντίτερ Κόσλικ, θα πρέπει να δουλέψει σκληρά για να επαναφέρει τη λάμψη και την φρέσκια κινηματογραφική ματιά που λείπουν για ακόμα μια χρονιά από το ιστορικό φεστιβάλ.

Ενδεικτική της πνιγηρής μετριότητας που επικρατεί, έως τώρα έστω, στο διαγωνιστικό τμήμα είναι η ταινία έναρξης «The Kindness of Strangers» της Λόνε Σέρφινγκ («Μια Κάποια Εκπαίδευση»). Μπορεί οι άξιοι κατά τα άλλα πρωταγωνιστές Ζόι Καζάν και Ταχάρ Ραχίμ να έφεραν λίγη λάμψη στο κόκκινο χαλί του Berlinale Palast, επί της οθόνης όμως η ταινία της Σέρφινγκ αποτυγχάνει παταγωδώς σε όλα τα επίπεδα. Παρά τις καλές της προθέσεις, το κακογραμμένο σενάριο για μια γυναίκα που δραπετεύει με τα παιδιά της από τον βίαιο άντρα της και επιζεί οριακά χάρη στην «καλοσύνη των ξένων» (όπως είναι ο τίτλος της ταινίας), εκτροχιάζει πολύ γρήγορα τη σκηνοθεσία με την όποια αφηγηματική συνοχή να φεύγει από το παράθυρο.

 «The Golden Glove»
«The Golden Glove»

Από εκεί μας «έστειλε» και ο Φατίχ Ακίν ο οποίος εξέπληξε δυσάρεστα με το «The Golden Glove». Η βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα ταινία για τον Φριτζ Χόνκα, τον διεστραμμένο κατά συρροή δολοφόνο γυναικών στο Αμβούργο των ‘70s, αποτελεί με διαφορά την πιο απερίσκεπτη ταινία στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη. Ακολουθούμε έναν μανιωδώς αλκοολικό Χόνκα, τον οποίο ενσαρκώνει ανατριχιαστικά ο μεταμορφωμένος Γιόνας Ντάσλερ, καθώς εκτελεί κάθε αποτρόπαια βίαιη και σεξουαλική πράξη του, την ώρα που η κάμερα τον κινηματογραφεί με μια ηδονοβλεπτική εμμονή. Ενώ φυσικά δεν περιμέναμε να απουσιάζουν γραφικές σκηνές σε ταινία για έναν serial killer, η προσκόλληση του Ακίν σε αυτές προδίδει την ανυπαρξία ενός κέντρου βάρους στην ιστορία που θα την οδηγούσε σε κάτι περισσότερο από μια ανυπόφορη επανάληψη του φριχτού modus operandi του Χόνκα.

Εξίσου προβληματική έως και προσβλητική είναι η απεικόνιση των γυναικών – θυμάτων, οι οποίες όλες είναι πρόθυμες να ακολουθήσουν τον Χόνκα σπίτι του για μια μονάχα σταγόνα αλκοόλ. Έτσι δυστυχώς, ο αγαπημένος Φατίχ Ακίν που στο παρελθόν μας έχει συγκινήσει («Μαζί Ποτέ!», «Η Άκρη του Ουρανού», «Soul Kitchen») και πρόσφατα έκανε δυναμική επιστροφή με το «Μαζί ή Τίποτα», εδώ εμφανίζεται αδικαιολόγητα αφελής και δοκιμάζει τις αντοχές των θεατών, καθώς το «Golden Glove» μοιάζει περισσότερο με μια άσκηση στην κακογουστιά και λιγότερο με το ψυχογράφημα ενός δολοφόνου.

 «Grâce à Dieu»
«Grâce à Dieu»

Από την άλλη μεριά, καλύτερα, αν και με ατέλειες, τα πήγε το έτερο μεγάλο όνομα του διαγωνιστικού ο Φρανσουά Οζόν («Νέα και Όμορφη», «Η Καινούρια Φιλενάδα»). Ο Γάλλος δημιουργός παρουσίασε το κοινωνικών ανησυχιών δράμα «Grâce à Dieu», με θέμα πραγματικά περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών από έναν ιερέα στη Λυόν. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που γνώρισε η Γαλλία τα τελευταία χρόνια, και ο Οζόν επλέγει να βάλει στο μικροσκόπιο την υπόθεση χρησιμοποιώντας για τους χαρακτήρες του τα αληθινά ονόματα και τις συνομιλίες των εμπλεκομένων. Αυτή η κίνηση προκάλεσε την οργή των δικηγόρων του ιερέα, καθώς η δίκη δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, οδηγώντας τους να απαιτήσουν την αναβολή της κυκλοφορίας της ταινίας που έχει προγραμματιστεί για τις 20/2 στη Γαλλία.

Στο Βερολίνο όμως η προβολή δεν αντιμετώπισε προβλήματα, έτσι μπορέσαμε να δούμε έναν Οζόν να εγκαταλείπει το φανταχτερό και υπερστιλιζαρισμένο σκηνοθετικό του ύφος και να υιοθετεί ένα πιο συγκρατημένο, στοχαστικό και αιχμηρό στιλ που θυμίζει ντοκιμαντέρ. Στρέφει την κάμερά του στα θύματα της υπόθεσης αφήνοντας να αναδειχθούν οι εξαιρετικές ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών Μελβίλ Πουπό, Ντενί Μενοσέ και Σουάν Αρλό, από εκεί και έπειτα όμως οι ιδέες του Οζόν τελειώνουν. Καθώς επιλέγει να αφήσει τα θύματα να διηγηθούν τις τραγικές ιστορίες τους, εκείνος μοιάζει να σκηνοθετεί από απόσταση, η ταινία αναδύει έναν υπόκωφο δισταγμό παρέμβασης στη δράση, αποδυναμώνοντας έτσι την ένταση και στερεύοντας κινηματογραφικά την ταινία (προσθέστε εδώ την αχρείαστα μεγάλη διάρκειά της). Πρόκειται όμως για ιστορία που πρέπει να ειπωθεί για να πάρει ακόμα μεγαλύτερη έκταση, και σε αυτό είμαστε δίπλα στον Οζόν.

 «Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών» © φωτογραφίας: Κική Παπαδοπούλου
«Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών» © φωτογραφίας: Κική Παπαδοπούλου

Για να έρθουμε τώρα στην ελληνική συμμετοχή του τμήματος Πανόραμα, το «Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών» του Σύλλα Τζουμέρκα. Εμφανές από το πρώτο κιόλας πλάνο πως αυτή είναι η πιο φιλόδοξη παραγωγή του σκηνοθέτη ως σήμερα, όταν φτάνουμε στο τελευταίο τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Η υπόθεση της ταινίας εξελίσσεται στο Μεσολόγγι, όπου η σκληροτράχηλη διοικήτρια του αστυνομικού τμήματος (Αγγελική Παπούλια) καλείται να εξιχνιάσει τα αίτια θανάτου ενός απαγχονισμένου άνδρα. Η έρευνά της τής ανοίγει την πόρτα σε έναν άστατο κόσμο κρυμμένο σε κοινή θέα, όπου η βία και η σεξουαλική ένταση έχουν τον πρώτο λόγο.

Ο Τζουμέρκας διευρύνει τη σκηνοθετική του παλέτα, αναμιγνύει στοιχεία νεονουάρ -το «Μικρό Νησί» έρχεται εύκολα στο μυαλό- με μαγικό ρεαλισμό σε ένα υποβλητικό φιλμ που δημιουργεί μια οικεία ατμόσφαιρα ονείρου. Παρά τις αισθητικές αρετές του, το «Θαύμα...» εγκλωβίζεται στις υπέρμετρες επιδιώξεις του. Με φόντο τον μικρόκοσμο μιας επαρχιακής πόλης, βγαίνουν στην επιφάνεια οι καταπιεστικές σχέσεις εξουσίας, τα συμπλέγματα που δημιουργεί η ελληνική οικογένεια και το κόστος των προσωπικών απωθημένων, ενώ παρεμβάλλονται βιβλικές αναφορές και έμμεσα πολιτικά σχόλια. Καθώς η πλοκή εξελίσσεται, αυξάνονται και οι χαρακτήρες που παίρνουν το λόγο στην αφήγηση, χωρίς όμως να αναπτύσσονται όλοι με την επάρκεια που θα επέτρεπε να αποσαφηνιστούν τα κίνητρά τους. Ίσως τότε να μπορούσε να αποφορτιστεί το συναισθηματικό τους φορτίο, που συχνά εκδηλώνεται με δόσεις υπερβολής. Την ίδια στιγμή όμως το «Θαύμα...» επαναδιατυπώνει την ιδιοσυγκρασιακή ματιά του Τζουμέρκα που ξεχωρίζει στο ελληνικό σινεμά, με τον ίδιο να δέχεται τα ζεστά χειροκροτήματα του κοινού στο κατάμεστο για την πρεμιέρα Zoo Palast.

Ευχαριστούμε την Aegean Airlines, η οποία πετάει απευθείας για Βερολίνο, για την πραγματοποίηση του ταξιδιού.

Σχετικά Θέματα

Φεστιβάλ Βερολίνου 2019: Χρυσή Άρκτος στο «Synonymes» του Ισραηλινού Ναντάβ Λαπίντ

16/02/2019

Φεστιβάλ Βερολίνου 2019: Χρυσή Άρκτος στο «Synonymes» του Ισραηλινού Ναντάβ Λαπίντ

Δείτε αναλυτικά όλους τους νικητές της 69ης Μπερλινάλε.

Αποστολή στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2019: Η αντίστροφη μέτρηση για τη Χρυσή Άρκτο ξεκινά

15/02/2019

Αποστολή στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2019: Η αντίστροφη μέτρηση για τη Χρυσή Άρκτο ξεκινά

Με τις προβολές των ταινιών του διαγωνιστικού τμήματος να έχουν ολοκληρωθεί, βρίσκουμε τα φαβορί για την απόκτηση του κορυφαίου βραβείου.

Αποστολή στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2019: Το «God Exists, Her Name is Petrunija» λοξοκοιτάζει τη Χρυσή Άρκτο

12/02/2019

Αποστολή στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2019: Το «God Exists, Her Name is Petrunija» λοξοκοιτάζει τη Χρυσή Άρκτο

Μια ταινία από τα Βαλκάνια που τα βάζει με την πατριαρχία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των φαβορί για το μεγάλο βραβείο της Μπερλινάλε.

Όλα όσα ανυπομονούμε να δούμε στο 69ο Φεστιβάλ Βερολίνου

07/02/2019

Όλα όσα ανυπομονούμε να δούμε στο 69ο Φεστιβάλ Βερολίνου

Το «α» βρίσκεται στο Βερολίνο για να μεταδώσει τον φεστιβαλικό παλμό, αλλά και να διαπιστώσει αν η Μπερλινάλε βρήκε επιτέλους διέξοδο στη χρόνια καλλιτεχνική της στασιμότητα.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης