Κριτική

Από Μακριά

Από -

Ο Λορένσο Βίγας παρουσιάζει ένα περιεκτικό υπαρξιακό δράμα, από το οποίο σίγουρα ξεχωρίζει η ευρηματικά ανέκφραστη ερμηνεία του Χιλιανού Αλφρέδο Κάστρο. Το ντεμπούτο του Βενεζουελανού δημιουργού κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο περασμένο Φεστιβάλ Βενετίας.

banner

Στην πρώτη σεκάνς ο οδοντοτεχνίτης Αρμάντο ψάχνει για το επόμενο αντικείμενο του πόθου του. Κάποιο από τα νεαρά αγόρια των φτωχογειτονιών του Καράκας που είναι διατεθειμένα να πουλήσουν το κορμί τους για λίγα μπολιβάρ. Το χάος της λατινοαμερικάνικης πρωτεύουσας βρίσκεται στο φόντο, κινηματογραφημένο με φλου και απροσδιόριστους μητροπολιτικούς θορύβους. Μόνο οι στόχοι του παράτολμου «ψωνιστηριού» που κάνει ο καλοστεκούμενος Βενεζουελανός είναι καθαροί και νεταρισμένοι. Εξάλλου, για τον Αρμάντο δεν υπάρχει κάτι πέρα από τις προσωπικές ηδονές, επιδιώξεις, ακόμη και στοιχειά.

Το παγωμένο βλέμμα του δεν στέκει ποτέ στον διπλανό του. Ο λακωνικός άντρας δεν θέλει να έχει επαφή με τους συνανθρώπους του σε οικογενειακό, επαγγελματικό ή ερωτικό επίπεδο. Ακόμη και όταν κουβαλά τη λεία του σεξουαλικού κυνηγιού του στο σπίτι, προτιμά να μην την αγγίζει, αλλά να αυνανίζεται από μακριά μπροστά στην εικόνα των ημίγυμνων κορμιών. Όταν πέφτει πάνω στον ατίθασο πιτσιρικά Έλντερ, ο Αρμάντο δείχνει να θέλει να δημιουργήσει μια στενότερη σχέση μαζί του.

Ο Λατινοαμερικάνος μεσήλικος είναι διατεθειμένος να εκπληρώσει κάθε επιθυμία του νεαρού, να ανεχτεί την επιθετική του συμπεριφορά, να επουλώσει τις πληγές του, ακόμη και να τον ακολουθήσει σε οικογενειακές/φιλικές φιέστες. Ωστόσο τα κίνητρά του παραμένουν θολά και μυστηριώδη, κλειδωμένα ερμητικά πίσω από το αινιγματικά παγερό βλέμμα του.

Αυτό είναι όμως και το κύριο δημιουργικό χαρακτηριστικό του δοσμένου με οικονομία δράματος του Λορένσο Βίγας, ο οποίος έκανε την έκπληξη κερδίζοντας τον Χρυσό Λέοντα του περασμένου Φεστιβάλ Βενετίας. Ειδικά στο εξαιρετικό πρώτο μέρος του φιλμ ο Βενεζουελανός δημιουργός επιλέγει να κρατά τη δράση εκτός κάμερας, αφήνοντας προσεκτικά ανάμεσα στις δωρικές του σεκάνς κοφτερά σχόλια για την ταξική ανισότητα, τον κύκλο της βίας, τη σεξουαλική ταυτότητα, την ομοφοβία και την τραγική πραγματικότητα της λατινοαμερικάνικης εγκληματικότητας.

Από εκεί και πέρα, ο Βίγας αφήνει όλο το δραματουργικό βάρος να πέσει πάνω στον ευρηματικά ανέκφραστο Χιλιανό πρωταγωνιστή Αλφρέδο Κάστρο (αγαπημένος ηθοποιός του βιρτουόζου συμπατριώτη του Πάμπλο Λαρέν), ο οποίος είναι και ο οδηγός μας σε αυτήν την περιεκτική –πιντερική– κατάδυση στα έγκατα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Παραδίδοντας ένα μοναδικό ερμηνευτικό ρεσιτάλ­, ο Κάστρο καταφέρνει να κρατήσει­ από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο τον θεατή παγιδευμένο μέσα στον αντιφατικό, ελλειπτικό και παραμορφωμένο μικρόκοσμο του μεσόκοπου οδοντοτεχνίτη. Ακόμη και όταν στο δεύτερο μισό το βενεζουελανικό δράμα φλερτάρει με τη σεναριακή ευκολία και τον ψυχολογισμό, ο Χιλιανός είναι αυτός που το σώζει, καθώς του προσφέρει την αφηγηματική στιβαρότητα που πολύ εύκολα θα μπορούσε να έχει χάσει.

banner