Κριτική

Από Έρωτα

Από -

Ο Αντώνης ετοιμάζεται να παντρευτεί τη Νατάσα, μια Μολδαβή νοσηλεύτρια, όταν δέχεται την ξαφνική επίσκεψη της Άννας, του παλιού μεγάλου του έρωτα. Ρομαντική κομεντί με έντονα δραματικό τόνο, βασισμένη σε επιτυχημένο θεατρικό του σκηνοθέτη. Έχει συναίσθημα και τόλμη, είναι όμως δραματουργικά εντελώς άνιση, γεμάτη απλοϊκές επιλογές και λύσεις.

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, περφόρμερ, σεναριογράφος, τηλεοπτικός παρουσιαστής, ο Θοδωρής Αθερίδης είναι παράλληλα και θεατρικός συγγραφέας, με το «Από έρωτα» να είναι το πρώτο έργο του, γραμμένο το 2003. Περνώντας τώρα για δεύτερη φορά πίσω από την κάμερα, το διασκευάζει για τη μεγάλη οθόνη επτά χρόνια μετά το «Μια Μέλισσα τον Αύγουστο», την επιτυχημένη μεταφορά ενός άλλου θεατρικού του. Είναι, λοιπόν, προφανές πως ο πολυπράγμων Αθερίδης προσέχει πολύ τα κινηματογραφικά βήματά του (τα 300.000 και πλέον εισιτήρια της «Μέλισσας» δεν τον έσπρωξαν σε κάτι βιαστικό κι εύκολο), ενώ διατηρεί μια παρόμοια προσέγγιση στα θέματα τα οποία σταθερά τον απασχολούν ως σκηνοθέτη.

Με σαφώς εντονότερα δραματικά στοιχεία, το «Από Έρωτα» μοιράζεται με τη «Μέλισσα…» πολύ περισσότερα κοινά απ’ όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά. Ο βασικός χαρακτήρας του, ο πυροσβέστης Αντώνης, είναι ακόμη ένας ήρωας στα πρόθυρα (και λίγο πιο πέρα) υπαρξιακής κρίσης, ο οποίος αναζητά –όπως και ο Χάρης της προηγούμενης ταινίας– διέξοδο στη ζωηρή φαντασία του. Έτσι δύο μέρες προτού παντρευτεί τη Νατάσα, μια Μολδαβή νοσηλεύτρια, δέχεται την ξαφνική επίσκεψη της Άννας. Μιας­ γυναίκας που υπήρξε ο μεγάλος του έρωτας και τον αναγκάζει να επιστρέφει διαρκώς στο παρελθόν, αναθεωρώντας έτσι ολόκληρη τη ζωή του. Τι όμως απ’ όλα όσα σκέφτεται και ζει είναι αληθινό;

Πόσο ωφέλιμο είναι για τον ίδιο να συμμορφωθεί κοινωνικά, να ξεχάσει και να προχωρήσει μπροστά; Ρομαντικοί άντρες προδομένοι από τις (ερωτικές) επιθυμίες τους, άνθρωποι φοβισμένοι να τολμήσουν να ζήσουν, οι ήρωες του Αθερίδη καλούνται να ξεκινήσουν μια διαδρομή αφύπνισης, που στην εξέλιξή της τους ζητά να βυθιστούν ακόμη βαθύτερα στο όνειρο (τους). Και αν στη «Μέλισσα…» αυτή η διαδικασία περνούσε μέσα από μια «κλειστοφοβική» κωμωδία, εδώ μεταμορφώνεται σε ένα τολμηρότερο, αλλά λιγότερο συγκροτημένο κινηματογραφικά, ανάλαφρο δράμα χαρακτήρων.

Το παράξενο είναι πως αν και η ταινία δείχνει να κερδίζει το στοίχημα του ριψοκίνδυνου παιχνιδιού ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, η επαφή της με τον καθημερινό ρεαλισμό αποδεικνύεται σαφώς προβληματική: η Παναγιώτα Βλαντή δεν πείθει ούτε­ λεπτό ως Μολδαβή μετανάστρια, ενώ ο ρόλος της ζωηρής Σμαράγδας Καρύδη είναι εντελώς μονοδιάστατος. Πολλές σκηνές έχουν πρόβλημα αληθοφάνειας (το γλέντι του γάμου), η υποπλοκή με τον «ηλεκτρονικό εκβιασμό» δεν λειτουργεί πειστικά και, σε αντίθεση με την αρχική ιδέα, πολλές δραματικές λύσεις είναι απλοϊκές και προβλέψιμες. Έτσι, παρότι το κυρίαρχο­ συναίσθημα της ταινίας είναι μια ζεστή, ρομαντική τρυφερότητα και το ύφος της δεν κάνει παραχωρήσεις στην εύκολη φάρσα, το τελικό­ ­αποτέλεσμα είναι αφηγηματικά ­αδύναμο και κινηματογραφικά ολότελα άνισο.

Ελλάδα. 2014. Διάρκεια: 90΄. Διανομή: VILLAGE FILMS.

banner

Σχετικά Θέματα