Φεστιβάλ

Αντίστροφη μέτρηση για το επετειακό 10ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου

Από -

«Ασάκο Ι & 2»
«Ασάκο Ι & 2»

Η διοργάνωση που φέρνει στην Αθήνα τολμηρό σινεμά από όλο τον κόσμο συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια δράσεων και το γιορτάζει στην Ταινιοθήκη (20-30/10).

Το Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου έρχεται με εννέα ταινίες στο διαγωνιστικό του τμήμα, τις οποίες υπογράφουν κυρίως νέοι δημιουργοί οι οποίοι πειραματίζονται με την κινηματογραφική φόρμα συνδυάζοντας διαφορετικά είδη και αφηγηματικά στιλ. Μεταξύ των θεματικών που θίγουν είναι τα ζητήματα της ταυτότητας, οι πολυπολιτισμικές κοινότητες και άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο.

Η κριτική επιτροπή που θα επιλέξει τις βραβευμένες ταινίες αποτελείται από τους Χέιντεν Γκεστ (καθηγητής, διευθυντής του Κινηματογραφικού Αρχείου του Χάρβαρντ), Βασίλη Κ. Καραμητσάνη (πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων Animasyros, πρόεδρος ΔΣ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής), Δημήτρη Κουτσιαμπασάκο (σκηνοθέτης), Ιρένα Μπίλιτς (σκηνοθέτις, διευθύντρια του Φεστιβάλ L’Europe autour de l’Europe) και η Γκαέλ Τζόουνς (παραγωγός).

«Οδός Σαχάρα 143»
«Οδός Σαχάρα 143»

Οι ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος:

Οδός Σαχάρα 143 (Χασέν Φερχανί)
Η Μαλίκα, ιδιοκτήτρια ενός μικρού καφέ στην εθνική οδό διασχίζει την έρημο. Οδηγοί φορτηγών, τουρίστες με μοτοσυκλέτες και τακτικοί πελάτες που φέρνουν νέα από την κοντινή πόλη Ελ Μένια, εξυπηρετούνται στο κατώφλι της Μαλίκα, σε ένα φαινομενικά έρημο μέρος που στην πραγματικότητα σφύζει από ζωή.

Beats (Μπράιαν Γουελς)
Δύο κολλητοί φίλοι από παιδιά, ο Τζόνο και ο Σπάνερ, στο κατώφλι της ενηλικίωσης τους το 1994, θα πρέπει να χωριστούν. Μια ταινία για τη φιλία, την εξέγερση και το κίνημα του ρέιβ, με ξεσηκωτική ηλεκτρονική μουσική.

Στα Σπίρτα (Ρόνι Σεν)
Μια βροχερή μέρα στην Καλκούτα, μια παρέα απελπισμένων τοξικομανών ψάχνεται για πρέζα. Μια ασταμάτητη νεροποντή παίζει για φόντο σε ζωές που ισορροπούν σε ένα επισφαλές «φτιάξιμο». Η προβολή της ταινίας θα γίνει παρουσία του σκηνοθέτη.

«Στα Σπίρτα»
«Στα Σπίρτα»

Η Βροχή Τραγουδάει στο Χωριό των Νεκρών (Ρενέ Ναντέρ Μεζόρα & Ζοάου Σαλαβίζα)
Ο 15χρονος Ιζάακ έχει εφιάλτες από τότε που έχασε τον πατέρα του. Είναι ιθαγενής που προορίζεται για σαμάνος, από τη φυλή Κράχο, στα βόρεια της Βραζιλίας ο οποίος καλείται να πάρει μερικές καθοριστικές αποφάσεις για τη ζωή του.

Ξανά και Ξανά (Ρομίνα Πάουλα)
Η Ρομίνα, βρίσκεται σε διάσταση με τον άντρα της και ζει προσωρινά με τον 4χρονο γιο της στο σπίτι της μάνας της στο Μπουένος Άιρες. Η σκηνοθέτης και ηθοποιός της ταινίας στρέφει την κάμερα στον εαυτό της, για να αναζητήσει εκ νέου ποια είναι και χρησιμοποιεί τον αληθινό της γιο. Μια ταινία μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, μια εύθραυστη αναζήτηση για τη μητρότητα, τη θηλυκότητα και την ενηλικίωση, χωρίς συντηρητισμούς.

Φιλμφαρσί (Εχσάν Κοσμπάχτ)
Μία σπάνια εικόνα του προεπαναστατικού δημοφιλούς ιρανικού κινηματογράφου, πριν απαγορευτεί το 1979. Σύμφωνα με την επιδραστική
Βρετανή θεωρητικό του κινηματογράφου Λόρα Μάλβεϊ: «Ως θαυμάστρια του νέου ιρανικού κινηματογράφου, συχνά αναρωτιόμουν για τον δημοφιλή πρόδρομό του. Ο Έχσαν Κοσμπάχτ έχει επιτέλους ανοίξει αυτήν την ιστορία. Η δοκιμιακή, στοχαστική και κινηματογραφοφιλική ανάλυση του εκτιμά το είδος των αδιάντροπων ταινιών exploitation, που είναι μέσα στη βία και στο σεξ».

«Η Βροχή Τραγουδάει στο Χωριό των Νεκρών»
«Η Βροχή Τραγουδάει στο Χωριό των Νεκρών»

Ασάκο Ι & 2 (Ριουσούκε Χαμαγκούτσι)
Κινηματογραφική μεταφορά μυθιστορήματος της Τομόκα Σιμπασάκι. Ηρωίδα η Ασάκο, μια ντροπαλή φοιτήτρια στην Οσάκα η οποία ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Μπακού, έναν όμορφο και μυστήριο νέο, ο οποίος μια μέρα εξαφανίζεται. Δυο χρόνια αργότερα η Ασάκο συναντά κάποιον που του μοιάζει καταπληκτικά. Όμως θα της προσφέρει μια αγάπη, που για την Ασάκο, θα είναι τόσο καθησυχαστική που την τρομάζει.

Οι Ήττες μας (Ζαν-Γκαμπριέλ Περιό)
Ο Περιό για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ συνεργάστηκε με μια ομάδα μαθητών οι οποίοι δραματοποίησαν εκ νέου σκηνές ταινιών -από απεργίες, εξεγέρσεις και εργατικές κινητοποιήσεις- από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όπως «Η Κινέζα» του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Ενώ στην αρχή, οι μαθητές αδυνατούν να κατανοήσουν την πολιτική στράτευση, σταδιακά συνειδητοποιούν ότι το παρελθόν αντηχεί στην παρούσα πολιτική κατάσταση.

Love me Tender (Κλαούντια Ρεϊνίκε)
Η Σεκόντα, μια 32χρονη γυναίκα, με οξεία αγοραφοβία, εγκλωβισμένη στο οικογενειακό διαμέρισμά της και στη μοναχική ρουτίνα της. Όταν η μητέρα της πεθαίνει και ο πατέρας της την εγκαταλείπει, υποχρεώνεται να παλέψει τους δαίμονές της και να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

«Love me Tender»
«Love me Tender»

Σχετικά Θέματα