Κριτική

Αν η Οδός Μπιλ Μπορούσε να Μιλήσει

Από -

Μετά τον οσκαρικό θρίαμβο του «Moonlight» (2016), το οποίο βασίζεται σε θεατρικό του Ταρέλ Άλβιν ΜακΚρέινι, ο Μπάρι Τζένκινς συνεχίζει να εξερευνά τη σύγχρονη αφροαμερικανική ταυτότητα και κουλτούρα, εμπνεόμενος αυτήν τη φορά από έναν διάσημο λογοτεχνικό εκπρόσωπό τους· τον συγγραφέα και ακτιβιστή Τζέιμς Μπάλντουιν, πρωταγωνιστή του ντοκιμαντέρ «Δεν Είμαι ο Νέγρος σου», ο οποίος το 1974 δημοσίευσε το «Αν η οδός Μπιλ μπορούσε να μιλήσει».

Με μια συναισθηματική, ποιητική πρόζα, το μυθιστόρημά του αφηγείται την ιστορία της 19χρονης Τις, η οποία ερωτεύεται τον λίγο μεγαλύτερό της Φόνι στο Χάρλεμ της δεκαετίας του ’70. Εκείνος όμως γρήγορα θα βρεθεί στη φυλακή κατηγορούμενος για ένα βιασμό που δεν διέπραξε κι εκείνη θα διαπιστώσει πως είναι έγκυος. Θα ξεκινήσει έτσι έναν αγώνα μαζί με την οικογένειά της να αποδείξουν την αθωότητα του αγαπημένου της, που εξαρτάται άμεσα από την κατάθεση του θύματος, το οποίο όμως έχει εξαφανιστεί.

«Όλοι οι μαύροι που γεννήθηκαν στην Αμερική γεννήθηκαν στην οδό Μπιλ», γράφει ο Μπάλντουιν, κάνοντας σαφές πως η ιστορία του δεν αφορά μόνο έναν περιπετειώδη έρωτα, αλλά κυρίως μια πολιτισμική κληρονομιά που φτάνει στη Νέα Υόρκη του χθες, φορτωμένη με μισαλλοδοξία, προκαταλήψεις και αδικίες αιώνων. Είναι ο ίδιος ιδεολογικός σκελετός πάνω στον οποίο στηρίζεται η ενηλικίωση του Σαϊρόν στο «Moonlight», με τον Τζένκινς να περιγράφει έναν κόσμο σε αναζήτηση προσανατολισμού και ταυτότητας, όπου η άδολη αγάπη αποδεικνύεται ως η μόνη πυξίδα σωτηρίας.

Διότι ο Αφροαμερικανός ευαίσθητος δημιουργός είναι ειλικρινής ουμανιστής και βαθιά συναισθηματικός, με μια σχεδόν χριστιανική πίστη στην ανθρώπινη καλοσύνη (εδώ απλώνεται από την οικογένεια της Τρις και τον πατέρα του Φόνι μέχρι την ψιλικατζού της γειτονιάς και τον λευκό δικηγόρο). Ταυτόχρονα επαναλαμβάνει επιτυχημένα, με μια χορογραφημένη σκηνοθεσία, το συνδυασμό ιστορικής ακρίβειας, παραμυθένιας ατμόσφαιρας και συγκινητικής εικαστικής αρτιότητας της προηγούμενης ταινίας του, κερδίζοντας μια Χρυσή Σφαίρα (β΄ γυναικείου ρόλου για τη Ρετζίνα Κινγκ) και τρεις οσκαρικές υποψηφιότητες (επιπλέον σεναρίου και μουσικής).

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 119΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Σχετικά Θέματα