Κριτική

Alphaville

Από -

Προσποιούμενος τον δημοσιογράφο, ο μυστικός πράκτορας Λέμι Κόσιον φτάνει στη διαστημική πόλη Αλφαβίλ αναζητώντας έναν συνάδελφό του. Ανακαλύπτει ότι η πόλη εξουσιάζεται από έναν παντοδύναμο υπολογιστή, γνωρίζει την κόρη του τυραννικού κατασκευαστή του και έρχεται σε σύγκρουση μαζί του, προσπαθώντας να απελευθερώσει τους κατοίκους. Επιστημονική φαντασία και νουβέλ βαγκ συναντιούνται σε μια σκοτεινή όσο και ρομαντική πολιτική αλληγορία.

Στην ένατη ταινία του, το τρομερό παιδί της νουβέλ βαγκ «νοικιάζει» σε ένα πρωτότυπο σενάριο τον πράκτορα Λέμι Κόσιον –λογοτεχνικό παιδί του Πίτερ Τσένι και ήρωα ταυτισμένο για εφτά b-movies με τον Έντι Κονσταντέν– και τον στέλνει στη διαστημική πόλη Αλφαβίλ, όπου ανακαλύπτει ότι αυτή εξουσιάζεται από έναν παντοδύναμο υπολογιστή, γνωρίζει την κόρη του τυραννικού κατασκευαστή του και έρχεται σε σύγκρουση μαζί του. Επιστημονική φαντασία δεν σημαίνει απαραίτητα θεαματικά ειδικά εφέ και μοντέρνα διαστημόπλοια, με ταινίες σαν το «Αλφαβίλ» και το «Σολάρις» να κατέχουν ξεχωριστή θέση στην ιστορία του σινεμά επιβεβαιώνοντάς το. Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο ταινία του Γκοντάρ, μάλιστα, διασταυρώνει τις κινηματογραφικές σταθερές της sci-fi περιπέτειας με αυτές του φιλμ νουάρ, ποζάροντας συγχρόνως σαν φουτουριστική αλληγορία, ένα (ρομαντικό) πολιτικό σχόλιο και μια παρωδία των αστυνομικών περιπετειών. Με το Παρίσι του 1965 να φαντάζει μπροστά στο φακό του Ραούλ Κουτάρ σαν εφιαλτική μεγαλούπολη του μέλλοντος και τον Κόσιον να απαντά «η ποίηση!» στην ερώτηση «Τι μεταμορφώνει το σκοτάδι σε φως».

Γαλλία. Α/Μ. 1965. Διάρκεια: 99΄. Διανομή: NEW STAR.