Κριτική

Ακίνητο Ποτάμι

Από -

Γυρισμένο στη Ρωσία και τη Λετονία, το «Ακίνητο Ποτάμι» είναι διαποτισμένο από μια βορειοευρωπαϊκή υπαρξιακή αγωνία, τυλιγμένη στη μεταφυσική αύρα της ρωσικής καλλιτεχνικής παράδοσης. Ένα επικίνδυνο κινηματογραφικό τοπίο για έναν Μεσόγειο που αναμετράται στα χιόνια της Σιβηρίας με μια ταρκοφσκική προβληματική, εκεί όπου τα μυστήρια της ζωής πατούν με το ένα πόδι στον ορθολογισμό και με το άλλο στη –θρησκευτική ή μη– πίστη. Αφηγηματικά ώριμος, ο Φραν­τζής («Το Όνειρο του Σκύλου», «Σύμπτωμα») δεν φοβάται να αναζητήσει διέξοδο ανάμεσά τους, ανιχνεύοντας όλα αυτά που οδηγούν τους καλών προθέσεων ανθρώπους στην (αυτο)καταστροφή.

Όπως η Άννα και ο Πέτρος, ένα παντρεμένο ζευγάρι Ελλήνων που μετακομίζει σε μια βιομηχανική κωμόπολη της Σιβηρίας λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του τελευταίου. Μηχανικός που υπερασπίζεται την εκτροπή ενός μολυσμένου ποταμού, γεγονός που εξοργίζει την τοπική κοινότητα, μια και θα στερέψει μια «θαυματουργό» πηγή, θα βρεθεί προ σοκαριστικής εκπλήξεως όταν δια­πιστώσει πως η Άννα έχει μείνει έγκυος χωρίς οι δυο τους να έχουν τον τελευταίο καιρό ολοκληρωμένες σχέσεις. Εκείνη ισχυρίζεται πως δεν έχει πάει με άλλον, αυτός δεν την πιστεύει και, καθώς η αμφιβολία αρχίζει να δηλητηριάζει τη σχέση τους, η Άννα στρέφεται προς τη θρησκεία, πιστεύοντας πως η εγκυμοσύνη της είναι δώρο θεού.

Τα φαντάσματα των Αντρέι Ταρκόφσκι («Στάλκερ») και Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ («Η Αποξένωση») κυκλοφορούν ανάμεσα στις εικαστικά υποβλητικές εικόνες (το μεγαλύτερο ατού της ταινίας) ενός ατμοσφαιρικού, εσωτερικής έντασης δράματος πάνω στην πίστη, στην εμπιστοσύνη και στα αναπάντητα υπαρξιακά ερωτήματα. Δουλεύοντας με δίπολα σε διαρκή αντιπαράθεση (φύση - τεχνολογία, λογική - πίστη, παράδοση - εκσυγχρονισμός, άντρας - γυναίκα, εξωτερικό φως - εσωτερικό σκοτάδι), ο Φραντζής γίνεται όλο και πιο συμβολικός καθώς προσπαθεί να ανακαλύψει τι κρατάει ακίνητο ένα ποτάμι.

Θέτει τολμηρά ερωτήματα, κρατά τη σωστή απόσταση από τις έτοιμες απαντήσεις, παραδίνεται όμως σε ένα σημειολογικό φετιχισμό και μια φιλοσοφική σοβαροφάνεια (η πόζα της πρώτης σκηνής και των περισσότερων δια­λόγων) που βαραίνουν υπερβολικά το θαρραλέο, μυσταγωγικό κινηματογραφικό δοκίμιό του.

Ελλάδα, Γαλλία, Λετονία. 2018. Διάρκεια: 133΄. Διανομή: ΔΑΝΑΟΣ.

Σχετικά Θέματα