Κριτική

Ακαταμάχητος

Από -

Αμερικανός κωμικός που γνώρισε μεγάλη επιτυχία ως παρουσιαστής του τηλεοπτικού σατιρικού προγράμματος «The Daily Show», ο Τζον Στιούαρτ φλέρταρε με τη μεγάλη οθόνη ως –περιστασιακός– ηθοποιός («Η Εισβολή», «Κατά Λάθος Μπαμπάς»), ενώ παρουσίασε δύο φορές την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ. Το 2014, μάλιστα, πέρασε πίσω από την κάμερα γράφοντας και σκηνοθετώντας το «Άρωμα Ελευθερίας», ένα σοβαροφανές βιογραφικό δράμα πάνω στην περιπετειώδη ιστορία του Ιρανού ανταποκριτή του Newsweek Μαζιάρ Μπαχαρί.

Η δεύτερη κινηματογραφική προσπάθειά του ως δημιουργός μένει σαφώς εγγύτερα στην κωμική περσόνα του, εστιάζει όμως και πάλι στην αμερικανική πολιτική αρένα. Ένας από τους πρωταγωνιστές της είναι ο φιλόδοξος οργανωτής πολιτικής επικοινωνιακής στρατηγικής των Δημοκρατικών Γκάρι Ζίμερ (ο Στιβ Καρέλ σε εύκολο ερμηνευτικό one man show), ο οποίος μετά το προεδρικό εκλογικό στραπάτσο του 2016 αναζητά φρέσκιες ιδέες «αντεπίθεσης». Και βρίσκει τη φαεινότερη όλων όταν πέφτει πάνω σ’ ένα βίντεο όπου ο βετεράνος πεζοναύτης και νυν αγρότης Τζακ Χάστινγκς υπερασπίζεται με συγκινητικό πάθος τους μετανάστες και τις παραδοσιακές αμερικανικές αξίες σε μια συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου μιας μικρής κωμόπολης του Γουισκόνσιν.

Ο αυθεντικός Αμερικανός ήρωας, ο αγνός και θαρραλέος πατριώτης της διπλανής πόρτας, μπορεί να γίνει το σύμβολο ενός (δημοκρατικού) αγώνα ενάντια στη συντήρηση, οπότε ο Ζίμερ αναλαμβάνει προσωπικά να πείσει τον απολιτίκ, ντόμπρο και σταράτο επαρχιώτη να κατέβει στις δημοτικές εκλογές ως υποψήφιος του κόμματος. Ο ίδιος, μάλιστα, τίθεται επικεφαλής της προεκλογικής καμπάνιας του, η οποία δεν αργεί να μετατραπεί σε είδηση εθνικής εμβέλειας, εμπλέκοντας τα κεντρικά επιτελεία Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων.

Σχεδόν έναν αιώνα μετά τις δραματικές κωμωδίες του Φρανκ Κάπρα που αποτύπωσαν απολαυστικά στην οθόνη το πνεύμα της φιλελεύθερης συσπείρωσης του ρουζβελτικού New Deal, η προοδευτική Αμερική και σύσσωμο το Χόλιγουντ αναζητούν απελπισμένα αντίδοτο στην πολιτική ανορθογραφία με το όνομα Ντόναλντ Τραμπ. Επιστρατεύοντας ατόφια την παλιά, δοκιμασμένη, αλλά φανερά ρυτιδιασμένη πλέον σινε-συνταγή (ο Άνταμ ΜακΚέι την ανανέωσε δημιουργικά με το «Μεγάλο Σορτάρισμα»), ο Στιούαρτ νομίζει πως την βρήκε στο all American κλισέ της αγνής λαϊκής ψυχής που υπερασπίζεται απέθαντα –και ακομμάτιστα– ιδανικά, τα οποία έχουν χαθεί μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της Ουάσινγκτον. Ζουν και βασιλεύουν, όμως, στις πεδιάδες και τα όρη των μεσοδυτικών πολιτειών, ικανά να ξεγελάσουν (με ένα φινάλε-σεναριακό ξάφνιασμα) το αρτηριοσκληρωτικό, σνομπ και ελιτίστικο κομματικό κατεστημένο. Ένα μάλλον αφελές πολιτικό πιστεύω που σερβίρεται μέσα σε μια –περιστασιακά χαριτωμένη– παλιομοδίτικη και δραματικά εντελώς προβλέψιμη αφηγηματικά φόρμουλα, σαφέστατο δείγμα του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η αμερικανική liberal ιδεολογία, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα και τη ριζοσπαστική ατολμία.

ΗΠΑ. 2020. Διάρκεια: 101΄. Διανομή: TULIP ENT.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά