Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα
La Double Vie de Veronique

Σινεφίλ 1991 | Έγχρ. | Διάρκεια: 98'

Γαλλο-πολωνική ταινία, σκηνοθεσία Κριστόφ Κισλόφσκι με τους: Ιρέν Ζακόμπ, Φιλίπ Βολτέρ, Σαντρίν Ντιμάς

ΠληροφορίεςΠληροφορίες και κριτικές για την ταινία
banner
  • cine-persona πριν από 8 χρόνια

    2 αστεράκΑ Το απόλυτα ανοργασμικό σινεμά. Μια υπερτιμημένη ταινία, ενός υπερτιμημένου σκηνοθέτη, άλλο ένα δημιούργημα των γάλλων παραγωγών. Στηριγμένη στην δυνατή και εξαιρετικά εύστοχη παρουσία της Ιρέν Ζακόμπ, και σε μια φωτογραφία γλυκερών αποχρώσεων που αναζητά το φλού για να καλύψει την αμηχανία της, η ταινία αναμασά διάφορα ροζ κλισέ, καθώς δεν έχει μια ισχυρή ιστορία για να στηριχθεί. Μουσική καλή, αλλά προβλέψιμη κι ένα λαβ-στόρυ εξίσου γλυκανάλατο, σχεδόν παιδικό. Ταινία όπου η κατασκευή είναι τόσο εμφανής κάτω από την επιφάνεια, που σε πετάει συνέχεια έξω, καθώς με άκρως υποκριτικό τρόπο προσπαθεί να ψαρέψει στα θολά νερά των "μεγάλων" νοημάτων, για να πάρει το αναγκαίο επίχρισμα ποιότητας. Κάτι σαν τη σοβαρή εκδοχή του Γούντυ Αλεν. Βέβαια, η Βερόνικα είναι σαφώς καλύτερη από τη "τριλογία" που την ακολούθησε, που ο χρόνος την έχει απογυμνώσει από οποιαδήποτε, έστω και επιφανειακή γοητεία.

    • cine-persona πριν από 8 χρόνια

      Ανοργασμικό, δηλαδ.η άκρως γεροντικό.
      Οχι απλά υπερτιμημένος, μια κατασκευασμένη αξία. Οπως ο ακολουθησας Κιαροστάμι-αλήθεια ποιος τον παρακολουθεί πια;
      Ο Αγγελοπουλος συμφωνουσε μαζι μου. Οσο για τον Ηστγουντ, απλα το οτι οπως καθε αμερικανος σταρ πλασαρεται και ως "μεγαλος" σκηνοθετης ειναι ενδεικτικο των μηχανισμων κατασκευης.
      Η απουσια ιστοριας οδηγησε τον Βεντερς, Αγγελοπουλο εδω και 30 χρονια στο πουθενα και την ανυποληψια.
      "Αδελφοσυνη"! Μα εχω άδικο; Τι υποκρισία είναι αυτη!
      Ροζ ιστορια για λαιτ διανοουμενους. Ο Γ Αλλεν κανει κωμωδιες για την ιδια κατηγορια. Δεν ειναι κακο, αλλα είναι αυτό.
      Ο χρονος βγαζει το ψεύτικο επίχρισμα και ο Κισλόφσκι θα είναι σύντομα στον πραγματικό χώρο του.

    • allonzanfan πριν από 8 χρόνια

      Ανοργασμικό σινεμά; Αν η τέρψη της ψυχής και των αισθήσεων μπορούσαν να προκαλέσουν οργασμό, θα μιλούσαμε για πολυοργασμικό σινεμά!

      Υπερτιμημένος ο Kieslowski; Μάλλον ο κορυφαίος δημιουργός κατά την 7ετία 1988 - 1995. Είναι τυχαίο ότι έχαιρε εκτίμησης από τόσο διαμετρικά αντίθετους ομότεχνους του όπως ο Αγγελόπουλος και ο Eastwood;

      Δεν έχει καμιά ιστορία να στηριχθεί; Μα αυτή είναι και η μαγεία του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου! Σε ποιες ιστορίες στηρίχθηκαν ο Antonioni, ο Fellini, ο Wenders, o Bergman, ο Αγγελόπουλος κ.λπ;

      Λαβ-στόρυ γλυκανάλατο και παιδικό; Μα, ο σκηνοθέτης μας μιλά για την αθωότητα και δεν είναι τυχαίο το πλάνο όπου η θαυμάσια Irene παρακολουθεί κουκλοθέατρο ανάμεσα σε παιδιά.

      Θολά νερά μεγάλων νοημάτων; Μας μιλά απλά για την "αδελφοσύνη" δύο υπάρξεων, θέμα που ξαναπιάνει στη Κόκκινη Ταινία.

      Σοβαρή εκδοχή του Γούντυ Άλλεν; Ο ίδιος ο Woody μας έχει δώσει τη σοβαρή εκδοχή του με αριστουργήματα όπως "Match point", "Another Woman", "September" κ.λπ.

      Η τριλογία διατηρεί τη γοητεία της και ιδιαίτερα η κόκκινη ταινία αποτελεί ορόσημο των 90'ς.