Ο Ουμπεϊμάρ Ρίος πρωταγωνιστεί στην κολομβιανή ταινία "Ένας Ποιητής" του Σιμόν Μέσα Σότο, η οποία κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 28 Μαΐου. Στον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο υποδύεται τον Όσκαρ, έναν αποτυχημένο ποιητή, που στην προσπάθειά του να ορθοποδήσει, γίνεται μέντορας μιας έφηβης με εμφανές ταλέντο στην ποίηση. Ο ίδιος απέσπασε για την ερμηνεία του το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λατινικής Αμερικής του Μπιαρίτζ (Biarritz) ενώ έλαβε και μια υποψηφιότητα για τα Βραβεία Platino το 2026.
Ο Ρίος βρέθηκε στην Αθήνα, επίσημος καλεσμένος του 10ου Ισπανόφωνου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας - FeCHA, στα πλαίσια του οποίου ο "Ποιητής" επιλέχθηκε ως ταινία λήξης, και είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε από τον ίδιο λίγα περισσότερα για τη ζωή του, την εμπειρία του στην ταινία και τα μελλοντικά του σχέδια.
Αυτό είναι το κινηματογραφικό σας ντεμπούτο – Τι θα θέλατε να γνωρίζει το κοινό για εσάς;
Χαχαχα, ότι δεν είμαι τόσο απόλυτα άβουλος όσο ο Όσκαρ. Θέλω να πω πως, σε όλη μου τη ζωή, πάντα ήθελα —και κατάφερνα— να κάνω πράγματα. Δούλεψα ως εκπαιδευτικός για 32 χρόνια, ασχολούμαι με τη διαχείριση πολιτιστικών δράσεων, συμμετέχω σε ένα μουσικό συγκρότημα, παρουσιάζω στην κολομβιανή τηλεόραση μια εκπομπή που λέγεται Colombia Verso a Verso ("Η Κολομβία Στίχο με Στίχο"), έχω σύντροφο και οικογένεια· όμως, πέρα απ’ όλα αυτά, αγαπώ το γέλιο, τη ροκ, τους φίλους, τη συντροφικότητα, να δημιουργώ τον δικό μου "κήπο", με τον τρόπο του Επίκουρου.
Πώς έγινε η επικοινωνία με τον σκηνοθέτη για τον ρόλο σας στην ταινία;
Ήταν για το δεύτερο κάστινγκ με σενάριο. Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την πρώτη οντισιόν (πίστευα πια ότι δεν θα με καλούσαν ξανά, ότι είχαν επιλέξει κάποιον άλλον), με πήρε τηλέφωνο ο Σιμόν Μέσα και μου είπε ότι χρειάζονταν να μου κάνουν ένα δεύτερο κάστινγκ με σενάριο. Του εξήγησα ότι δεν ήμουν σε θέση να μετακινηθώ —είχα μόλις υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση: διαπρωκτική αφαίρεση όγκου στο ορθό— και ότι δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι. Οπότε ήρθε σπίτι μου· εκεί μου έκαναν το δεύτερο κάστινγκ και τότε ήταν που γνώρισα προσωπικά και άμεσα τον σκηνοθέτη.
Τι σας τράβηξε στο σενάριο που σας έκανε να θέλετε να συμμετάσχετε στην ταινία;
Όταν επιτέλους μου έδωσαν το τελικό σενάριο (25 μέρες πριν από τα γυρίσματα), το πρώτο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν το πόσο καλογραμμένο ήταν· έτσι, το διάβασα απνευστί μέσα σε ένα απόγευμα. Έπειτα δέθηκα με τον Όσκαρ και ανακάλυψα πολλές ομοιότητες με τη δική μου ζωή (κάτι που ήδη διαισθανόμουν στις πρόβες, πριν ακόμη λάβω το σενάριο). Επίσης, μου άρεσε πολύ το πώς, σε πολλές στιγμές, ξεπηδούσε το γέλιο. Με λίγα λόγια, λάτρεψα ολόκληρο το σενάριο και, παρόλο που είχα ήδη υπογράψει συμβόλαιο έναν μήνα νωρίτερα, όταν το κράτησα στα χέρια μου θέλησα ακόμη περισσότερο να συμμετάσχω σε αυτή την ταινία.
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη;
Η συνεργασία μου με τον σκηνοθέτη ήταν αμοιβαία· στηρίξαμε πολύ ο ένας τον άλλον. Εγώ τον καταλάβαινα κι εκείνος καταλάβαινε ποιος είμαι. Μου έδωσε την ευθύνη κι εγώ πήρα την ταινία στους ώμους μου. Με καθοδηγούσε με τέτοιο τρόπο ώστε όλα να κυλούν φυσικά και μου έλεγε τις λέξεις-κλειδιά την κατάλληλη στιγμή, ενώ εγώ τα έδινα όλα και ένιωθα πως ήμουν ο Όσκαρ.
Διαβάζουμε πως έγινε εντατική προετοιμασία με acting couch δύο μηνών. Σας βοήθησε η διαδικασία; Τι αποκομίσατε που συνέβαλε στην ερμηνεία σας;
Δεν υπήρχε μόνο ένας δάσκαλος υποκριτικής αυτούς τους μήνες. Ήταν τρεις, ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Σιμόν Μέσα Σότο, και συνέβαλαν πολύ στις δυνατότητές μου, γιατί έπρεπε να περάσουμε μέσα από σωματικές και νοητικές ασκήσεις που μας ενδυνάμωναν, μας έδειχναν τρόπους να "αντιμετωπίσουμε” όσα έρχονταν και, χάρη σε αυτό, βρήκαμε τις δικές μας μεθόδους. Ο Σιμόν, με τα λόγια του, τις χειρονομίες του και τα υποκριτικά του παραδείγματα, μας διαμόρφωνε... Κατά κάποιον τρόπο, ακόμη κι αν ήμασταν φυσικοί και αυθόρμητοι, μαθαίναμε να παίζουμε χωρίς να "παίζουμε”, και μας μπήκε η ιδέα να μην υποδυόμαστε τον χαρακτήρα μπροστά στην κάμερα, αλλά να τον ζούμε.
Ο τρόπος που παίζετε μοιάζει πολύ φυσικός και αυτοσχεδιαστικός. Υπήρχε χώρος για αυτοσχεδιασμό στο γύρισμα;
Όχι. Όλα έπρεπε να είναι απολύτως πιστά στο κείμενο. Το σενάριο μάς παραδόθηκε 25 μέρες πριν από την έναρξη των γυρισμάτων και, από εκεί και πέρα, έπρεπε να ακολουθήσουμε κατά γράμμα ό,τι έλεγε. Οι αυτοσχεδιασμοί, οι προσθήκες και τα λοιπά έγιναν τον πρώτο μήνα των προβών, όταν, χωρίς να γνωρίζουμε το σενάριο, κάναμε πρόβες σε σκηνές και αυτοσχεδιάζαμε πού και πού. Στα γυρίσματα, όμως, δεν υπήρξε κανένας απολύτως αυτοσχεδιασμός.
Ο Όσκαρ θεωρεί πως έχει αποτύχει ως καλλιτέχνης. Πιστεύετε ότι φτάνει μια στιγμή στη ζωή που δεν υπάρχει γυρισμός;
Αυτό εξαρτάται από το τι τύπος ανθρώπου είμαστε (και αυτό είναι σεβαστό)· διαφέρει από περίπτωση σε περίπτωση. Προσωπικά πιστεύω πως ναι, αυτό που είμαστε, αυτό είμαστε, δεν υπάρχει πλέον γυρισμός ως προς τον τρόπο που είμαστε, τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τα γούστα και τα κριτήριά μας — τα κουβαλάμε ήδη, είτε είναι σωστά είτε λάθος.
Τι θα θέλατε ο κόσμος να εισπράξει από την ιστορία του Όσκαρ;
Ότι, παρά τα λάθη, τις ανευθυνότητες, τις απογοητεύσεις και τις αποτυχίες του, είναι ένας "καλός και ευγενικός τύπος", που δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και αγαπάει την ποίηση.
Τι είδους σινεμά σας αρέσει να βλέπετε;
Οφείλω να ομολογήσω ότι σε όλη την πορεία της ζωής μου δεν υπήρξα ιδιαίτερος γνώστης ούτε τακτικός θεατής του κινηματογράφου. Ωστόσο, βλέπω ταινίες και απολαμβάνω λίγο απ’ όλα. Όμως αυτές που μου δείχνουν ιστορικές ή φανταστικές πραγματικότητες από λαϊκά περιβάλλοντα ή από ανθρώπους που αγωνίζονται, μου αρέσουν πολύ.
Σχεδιάζετε να συνεχίσετε να εργάζεστε στον κινηματογράφο;
Δεν το έχω σχεδιάσει αυτό, ούτε είναι άμεσος στόχος μου. Ωστόσο, τον Ιούνιο θα περάσω από κάστινγκ για μια κολομβιανή ταινία, και θα δούμε τι θα προκύψει.
Η ταινία "'Ενας Ποιητής" βγαίνει στις αίθουσες στις 28 Μαϊου από τις Filmtrade και Tanweer.
