Οδηγός Cinema

Θερινοί Κινηματογράφοι Κριτικές Ταινίων Ειδικές Προβολές Αρχείο Ταινιών Ανά Εβδομάδα Πρεμιέρας Αθηνόραμα club

Γιάννης Οικονομίδης: «Έκανα μια ταινία για τρύπιους χαρακτήρες, τρύπια συναισθήματα και μια τρύπια χώρα»

Ο πιο σκληρός ρεαλιστής του ελληνικού σινεμά αποφάσισε να κάνει (κατάμαυρη) κωμωδία. Ξεκίνησε από τους αδερφούς Κοέν και μας εξηγεί πώς κατέληξε στην «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς».

Γιάννης Οικονομίδης: «Έκανα μια ταινία για τρύπιους χαρακτήρες, τρύπια συναισθήματα και μια τρύπια χώρα»

Ο πιο σκληρός ρεαλιστής του ελληνικού σινεμά αποφάσισε να κάνει (κατάμαυρη) κωμωδία. Ξεκίνησε από τους αδερφούς Κοέν και μας εξηγεί πώς κατέληξε στην «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς».

Η προηγούμενη ταινία σου, το «Μικρό Ψάρι», έφτασε στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου. Γιατί λοιπόν ύστερα από μια καλλιτεχνική επιτυχία χρειάστηκαν έξι χρόνια για να ολοκληρώσεις την «…Τρύπια Καρδιά»;
Ζούμε σε μια χώρα όπου ο καθένας προσπαθεί μόνος του, σε μια χώρα η οποία δεν υποστηρίζει το σινεμά, η οποία δεν πάει σινεμά. Δεν υπάρχουν χρήματα για τον κινηματογράφο, άρα δεν υπάρχουν καλά σενάρια στα συρτάρια των παραγωγών και κάθε φορά ξεκινάς από την αρχή. Επίσης, για να καλύψεις τον ελάχιστο προϋπολογισμό τον οποίο απαιτεί μια αξιοπρεπής ταινία, πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθείς στο εξωτερικό, σε συμπαραγωγή. Θα σου θυμίσω μόνο πως για μπάτζετ 1,5 εκατομμυρίου το Εθνικό Κέντρο Κινηματογράφου μάς ενέκρινε 100.000 ευρώ. Τα λιγότερα από όλα τα σχέδια που εγκρίθηκαν σε εκείνη τη φουρνιά. Άρα στρέφεσαι αναγκαστικά στην Ευρώπη, όπου η γραφειοκρατία είναι τεράστια.
Θέλεις λοιπόν ένα με ενάμιση χρόνο να γράψεις ένα σενάριο, άλλο ενάμισι με δύο χρόνια να φτιάξεις φακέλους, να περάσεις επιτροπές, να πάρεις εγκρίσεις, να βρεις συμπαραγωγούς, να περάσεις συμβούλια, άλλες επιτροπές· έχουν περάσει λοιπόν τρία με τέσσερα χρόνια. Στη συνέχεια πρέπει να βρεις καστ και χώρους, να αρχίσεις πρόβες... Αυτός ο τελευταίος ένας χρόνος, μαζί με τα γυρίσματα, είναι και η πραγματική χαρά. Η δημιουργία. Εγώ έτυχε εν τω μεταξύ, μετά το «Μικρό Ψάρι», να παντρευτώ και να κάνω παιδί, οπότε όλο το πράγμα πήγε ακόμη πιο πίσω.

«Πάντα με το δικό μου ύφος, είχα στο μυαλό μου κάτι στην παράδοση των αδερφών Κοέν, του “Μόνο Αίμα” και του “Καυτού Απορρήτου”, του “Οικογενειακού Φίλου” του Σορεντίνο, του Τζάρμους, του Καουρισμάκι, του ΜακΝτόνα και της “Αποστολής στην Μπριζ”».

Το σενάριο της «...Τρύπιας Καρδιάς» το έχεις δουλέψει με τον Χάρη Λαγκούση («Μικρό Ψάρι») και τον συγγραφέα του «Γκιακ» Δημοσθένη Παπαμάρκο.
Έπειτα από μια τόσο σκοτεινή, βαριά ταινία όπως το «Μικρό Ψάρι» είχα την ανάγκη να βγω πιο πολύ στο φως, να κάνω κάτι λιγότερο ζοφερό. Σε όλες μου τις ταινίες υπάρχει μαύρο χιούμορ· εδώ ήθελα να πριμοδοτηθεί και να τραβηχτεί πίσω ο ζόφος. Πάντα με το δικό μου ύφος βέβαια, έχοντας στο μυαλό μου μια ιστορία στην παράδοση των αδερφών Κοέν, του «Μόνο Αίμα» και του «Καυτού Απορρήτου», που μου αρέσει πολύ, του «Οικογενειακού Φίλου» του Σορεντίνο, του Τζάρμους, του Καουρισμάκι, του Μακ­Ντόνα και της «Αποστολής στην Μπριζ»…
Με αυτά στο νου, καθίσαμε με τον Χάρη, με τον οποίο είχαμε συνεργαστεί άψογα, και τον Δημοσθένη, τον οποίο είχα γνωρίσει σε φιλική παρέα και δεν είχε εκδώσει ακόμη το «Γκιακ», φτιάξαμε μια... τετραμελή επιτροπή από τρία άτομα και αρχίσαμε να δουλεύουμε κάτι γρήγορο και φτηνό. Κατέληξε στο πιο μακροχρόνιο και ακριβό ως παραγωγή σενάριο που έχω γυρίσει.

Γιάννης Οικονομίδης: «Έκανα μια ταινία για τρύπιους χαρακτήρες, τρύπια συναισθήματα και μια τρύπια χώρα» - εικόνα 1

Είναι η δεύτερη ταινία στη σειρά στην οποία οι ήρωές σου κινούνται στο χώρο του υποκόσμου.
Οι γκάνγκστερ είναι μεγάλο κομμάτι της κινηματογραφικής μυθολογίας. Ο κόσμος τους είναι γοητευτικός έτσι όπως τον μάθαμε από τα μυθιστορήματα και τα φιλμ νουάρ. Σου δίνει ευκαιρία για ακραίους χαρακτήρες, πάθη, ατμόσφαιρα... Μη νομίζεις πως στον πάτο, αν κοιτάξεις τους κάτω κάτω, η ξεφτίλα του ελληνικού υπόκοσμου απέχει πολύ από αυτήν των «Καλών Παιδιών». Κάθε άλλο...

Πώς μπορείς και αποτυπώνεις ­κινηματογραφικά τόσο πειστικά αυτό το σύμπαν, το οποίο εδώ έχει να κάνει και με τα σκυλάδικα της επαρχίας, τη στιγμή που δεν έχεις άμεση επαφή μαζί του;
Υποθέτω πως είμαι καλός παρατηρητής. Και δεν αντλώ υλικό παρατηρώντας μόνο την αληθινή ζωή αλλά και ταινίες, βιβλία, κόμικς, τηλεόραση... Βλέπω κάτι και σκέφτομαι πώς θα μπορούσε αυτό να μεταφερθεί στην ελληνική καθημερινότητα. Άλλωστε, πολλές καταστάσεις και χαρακτήρες από ξένες ταινίες θα μπορούσαν να διαδραματίζονται στην Ελλάδα. Το «Τι Απέγινε η Έλι» του Φαραντί θα μπορούσε να έχει γυριστεί στην Εύβοια και ο «Εμποράκος» του στην Αθήνα. Ίδια τοπιογραφία, ίδιες φάτσες και ίδια διλήμματα. Όλα αυτά χωνεύονται μέσα μου και κάποια στιγμή γίνονται κινηματογραφική ιστορία.

Γιάννης Οικονομίδης: «Έκανα μια ταινία για τρύπιους χαρακτήρες, τρύπια συναισθήματα και μια τρύπια χώρα» - εικόνα 2

Στους ακραίους ρεαλιστές, σε όσους δηλαδή υιοθετούν ένα ντοκιμαντερίστικο αφηγηματικό ύφος, τους προσάπτουν πως φωτογραφίζουν απλώς την πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα είναι ο καμβάς που θα ρίξεις πάνω του την ιστορία σου, τους ήρωές σου. Το περιβάλλον και τα γεγονότα πρέπει να είναι ρεαλιστικά, πειστικά, αλλά αυτό που μετράει είναι από όλα αυτά να βγει μια βαθύτερη αλήθεια. Η αληθινή ζωή. Όχι ηθογραφικά, νατουραλιστικά, αλλά ως κάτι που αφορά εσένα, τους ηθοποιούς και τους θεατές. Την κοινωνία τελικά.

Τι μας αφορά στην ιστορία της «...Τρύπιας Καρδιάς»;
Στην ουσία η ταινία θέλει να μιλήσει για τη γελοιότητα των πάντων γύρω μας. Για τρύπιους χαρακτήρες, τρύπια συναισθήματα, τρύπια ιστορία, τρύπια χώρα... Τώρα η ματιά πάνω σε αυτό το μαύρο χάλι δεν έρχεται από τη ζοφερή, σκοτεινή πλευρά, αλλά από εκείνη του πικρού χιούμορ, του σαρκασμού και μιας «βιτριολικής» ελαφρότητας. Το στοίχημα είναι όλο αυτό να μη γίνει γραφικό, να μη μείνει στην επιφάνεια και στον «κανιβαλισμό». Αυτό το πετυχαίνεις όταν οι ήρωές σου είναι αληθινοί και όχι καρικατούρες και αν οι ηθοποιοί ζουν τους ρόλους τους, αν τους πιστεύουν απόλυτα και όχι αν τους υποδύονται σαν να είναι πιο έξυπνοι από αυτούς.

Γιάννης Οικονομίδης: «Έκανα μια ταινία για τρύπιους χαρακτήρες, τρύπια συναισθήματα και μια τρύπια χώρα» - εικόνα 3

Το κάστινγκ είναι η μισή σκηνοθεσία;
Φυσικά! Η επιλογή των ηθοποιών, που εδώ σχεδόν σε όλους τους δεύτερους ρόλους είναι ερασιτέχνες, και η δουλειά μαζί τους είναι που δίνουν κινηματογραφική ειλικρίνεια στην ιστορία σου. Η άλλη μισή έχει να κάνει με την εικαστική προσέγγιση, η οποία εδώ ήταν λίγο γουέστερν. Ανοιχτοί χώροι, καλοκαίρι, φως, ακινησία, η ανία της επαρχίας. Επίσης πολλή σάρκα, άφθονος ερωτισμός, τα χρώματα έχουν σημασία, οπότε προσπάθησα να συνδυάσω τα σινεμασκόπ ανοιχτά πλάνα των χώρων με τα κοντινά στα πρόσωπα, που τελικά είναι και τα πιο ενδιαφέροντα.

Περισσότερες πληροφορίες

Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς

3,5
  • Κωμωδία
  • 2020
  • Διάρκεια: 140 '
  • Γιάννης Οικονομίδης

Η Όλγα, σύζυγος ενός εργοστασιάρχη στη Λαμία, αποφασίζει να τον εγκαταλείψει για χάρη ενός πρώην λαϊκού τραγουδιστή και νυν ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου, παίρνοντας μαζί της κι ένα εκατομμύριο ευρώ. Η εκδίκηση του άντρα της θα αναστατώσει τον τοπικό υπόκοσμο με απρόοπτα αποτελέσματα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τελευταία άρθρα Athinorama Plus

Δημήτρης Σωτάκης: "Θα ευχόμουν να λείψει η υστερία..."

Ο μοναδικός, ίσως, Έλληνας κινεζόφωνος συγγραφέας απαντά σε δέκα ερωτήσεις με αφορμή την έκδοση του νέου μυθιστορήματός του "Μισή καρδιά".

ΓΡΑΦΕΙ: ΠΑΥΛΟς ΜΕΘΕΝΙΤΗς
29/06/2022

Δανάη Στράτου: "Δεν είναι η "ανθρώπινη δράση" που σκοτώνει τον πλανήτη, είναι το ολιγαρχικό εκμεταλλευτικό σύστημα στο οποίο ζούμε"

Η δημιουργός της εμβυθιστικής εγκατάστασης "Burning Issues-Merimbula", που παρουσιάζει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων μας μίλησε για το περιεχόμενο και τους συμβολισμούς της έκθεσής της, τον τρόπο που προσεγγίζει τα έργα της και τη σημασία της προβολής περιβαλλοντικών κρίσεων μέσα από την τέχνη.

Νάντια Κοντογεώργη: "Βάζοντας χιούμορ στη δραματικότητα έχεις όλα τα χρώματα της ζωής"

Η ταλαντούχα ηθοποιός πρωταγωνιστεί στο μιούζικαλ "Mamma mia!" που κάνει πρεμιέρα στο City Garden Festival by Christmas Theater, με την υπογραφή της Θέμιδας Μαρσέλλου και 30μελή θίασο.

Κατερίνα Γρέγου: "Στο ΕΜΣΤ θέλουμε να καλλιεργήσουμε την "ιστορική συνείδηση" παρά την "εθνική""

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΕΜΣΤ γύρω από την έννοια του κράτους, τις πολιτικές του έθνους και το ρόλο του εθνικού μας μουσείου.

Greek Sting Fan Club: "Οι Scorpions μέχρι και τα mid 90s ήταν μια καλολαδωμένη μηχανή που μας έδινε το ένα διαμάντι μετά το άλλο"

Ο Χρήστος Κάππας, μέλος του fan club των Scorpions στην Ελλάδα, μίλησε στον Χάκο Περβανίδη για τη σχέση αγάπης του ελληνικού κοινού με τους θρυλικούς Σκορπιούς με αφορμή το live τους στις 6 Ιουλίου στο ΟΑΚΑ με προσκεκλημένο τον Alice Cooper.

Για τον Μιχάλη Μάρθα η "Μαραθιά" είναι ένας γαστρονομικός οδηγός!

Η Μαραθιά συνάντησε τον Μιχάλη Μάρθα και μια σχέση ταύτισης ξεκίνησε με θέμα την τροφή μέσα από τον σεβασμό στη φύση και τα υλικά του τόπου, τη συνεργασία και το ήθος.

Για τον Manuel Vilas, η αγάπη των γονιών είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της ζωής

Ο διακεκριμένος Ισπανός συγγραφέας μιλάει στο "α" για τους συμβολισμούς και τα μηνύματα που κρύβει το βιβλίο του "Ορδέσα", το οποίο θα παρουσιάσει στο αθηναϊκό κοινό στο πλαίσιο του φετινού Φεστιβάλ ΛΕΑ.