"Μικρή λέξη αγάπη" είναι μια παράσταση που δεν πρέπει να προσπεράσεις

Μια παράσταση που δεν χαρίζεται στον θεατή «Η μικρή λέξη αγάπη» φωτίζει χωρίς εξωραϊσμούς τον φαύλο κύκλο της έμφυλης βίας και μας καλεί να δούμε, να νιώσουμε και, κυρίως, να μην προσπεράσουμε. Συγκίνησε, αποκάλυψε και επιστρέφει για 4η χρονιά στο Από Κοινού Θέατρο, από τις 3 Οκτωβρίου.

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ είναι η παράσταση  «Η μικρή λέξη αγάπη»  που επιστρέφει για 4η χρονιά στο όμορφο Από Κοινού Θέατρο (από 3 Οκτωβρίου). Αν δεν έχεις ξαναέρθει σε επαφή με τον Αύγουστο Κορτώ, ο τίτλος μπορεί εύκολα να σε κάνει να σκεφτείς μια γλυκιά, τρυφερή ιστορία. Η πραγματικότητα, όμως, είναι αμείλικτη. Πρόκειται για ένα έργο που αιχμαλωτίζει την προσοχή από τα πρώτα λεπτά, εισχωρώντας στον εφιαλτικό κύκλο της έμφυλης βίας, εκεί όπου η λέξη «αγάπη» μετατρέπεται σε θανάσιμη παγίδα για ψυχές που λαχταρούν απεγνωσμένα να την ακούσουν.

Η υπόθεση παρακολουθεί τη Μάντια, ένα κορίτσι από το χωριό Τυφλό Νερό, που μεγαλώνει μέσα σε ένα κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον, βιώνοντας τη βία από το ίδιο το χέρι του πατέρα της. Στην προσπάθειά της να ξεφύγει και να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή, δραπετεύει, μόνο για να πέσει σε μια νέα, ακόμα πιο σκοτεινή παγίδα: πίσω από τη μάσκα ενός μεγάλου έρωτα παραμονεύει ένας νέος βασανιστής. Ακροβατώντας ανάμεσα στη ζωή, τον θάνατο και την ανάγκη της για αποδοχή, η ηρωίδα παλεύει να επιβιώσει μέσα στον εφιαλτικό κύκλο της ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας. 

Η ευρηματική και καθηλωτική σκηνοθεσία της Νάντιας Δαλκυριάδου, μαζί με τις υποβλητικές μουσικές επιλογές (Οδυσσέας Γκάλλιος), αναδεικνύει την τραγική ειρωνεία του έργου: το πώς το δηλητήριο του βασανιστή ενσταλάζεται αργά, ενώ το θύμα, διψασμένο για στοργή, το καταπίνει ελπίζοντας σε μια χαραμάδα φαντασιωσικής ζεστασιάς. Στο κέντρο της σκηνής, ένα λιτό κρεβάτι γίνεται η αιχμή του δράματος- ο τόπος όπου ο έρωτας και ο θάνατος συγχέονται, με τον δεύτερο να παραμονεύει υποδυόμενος τον πρώτο (σκηνικά-κοστούμια: Έλλη Εμπεδοκλή).

Σε αυτό το απαιτητικό σκηνικό τοπίο, η Αγγελική Ξένου και η Βασιλική Κούλη σηκώνουν στις πλάτες τους ολόκληρο το θηλυκό σύμπαν του έργου. Με μια διαρκή, ώριμη υποκριτική παρουσία και πολυσχιδείς εκφραστικές δυνατότητες, οι δύο ηθοποιοί δεν ερμηνεύουν απλώς· γίνονται ο καθρέφτης μιας οδυνηρής αλήθειας. Μέσα από τις εναλλαγές των ρόλων τους, δίνουν σάρκα και οστά στη βαρβαρότητα και τον άφατο φόβο που βιώνουν τόσες γυναίκες πίσω από κλειστές πόρτες.

Αυτή η παράσταση λειτουργεί ως μια ουσιαστική ευκαιρία αφύπνισης. Όσο κι αν βαφτίζουμε τη βία «πατριαρχία» και το κτήνος «κακοποιητή», για κάθε πραγματική Μάντια γύρω μας τίποτα δεν αλλάζει αν συνεχίζουμε να μετατρέπουμε τις ανθρώπινες ιστορίες σε απλούς αριθμούς. 

Προπώληση από more.com