32ο Φεστιβάλ Καλαμάτας: Η μεγάλη γιορτή του χορού επιστρέφει και ανεβάζει τους παλμούς

Το 32ο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας επιστρέφει δυναμικά από τις (17 έως τις 26/07), ανεβάζοντας τους παλμούς στα ύψη. Ένα συναρπαστικό δεκαήμερο γεμάτο ρυθμό, ανατροπές και κορυφαίες δημιουργούς, που καταργούν τις αποστάσεις μέσα από σπουδαία έργα και κρυμμένες εκπλήξεις.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας κλείνει φέτος 32 χρόνια ζωής και, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Τζένης Αργυρίου για δεύτερη χρονιά, στήνει μια διοργάνωση-αντίδοτο στην υπαρξιακή αστάθεια των καιρών μας. Από τις 17 έως τις 26 Ιουλίου 2026, η μεσσηνιακή πρωτεύουσα μετατρέπεται σε έναν ζωντανό, πολυφωνικό πυρήνα σύγχρονης κίνησης, φιλοξενώντας 24 δημιουργούς (12 διεθνείς και 12 Έλληνες) σε ένα πρόγραμμα γεμάτο εκπλήξεις, ανατροπές και μια ιστορική έξοδο προς την Αρχαία Μεσσήνη. 

 Η Τζένη Αργυρίου δεν είναι μια συμβατική δημιουργός· είναι μια καλλιτέχνις που κινείται με τρομερή άνεση στα θολά όρια μεταξύ χορού, περφόρμανς και εικαστικών τεχνών. Έχοντας βαθιά πίστη στη συλλογικότητα, καταφέρνει πάντα να μετατρέπει τον θεατή από απλό παρατηρητή σε οργανικό κομμάτι του έργου της, κάνοντας την καλλιτεχνική εμπειρία βαθιά βιωματική. Φέτος πετυχαίνει κάτι πολύ δύσκολο: σπάει τον «τέταρτο τοίχο» του θεάτρου και μας προτείνει ένα δεκαήμερο που χωρίζεται σε δύο μεγάλα, συναρπαστικά κύματα.

Το 1ο Κύμα (17-21 Ιουλίου): Από τον ίλιγγο της έναρξης στη γλώσσα των κωφών


Η αυλαία ανοίγει δυναμικά στις 17 και 18 Ιουλίου στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού με το He Who Falls του διάσημου Γάλλου χορογράφου Yoann Bourgeois. Πρόκειται για ένα έργο-εμπειρία που προσωπικά θεωρώ ιδανική έναρξη: έξι ερμηνευτές προσπαθούν να κρατήσουν την ισορροπία τους πάνω σε μια συνεχώς κινούμενη και περιστρεφόμενη πλατφόρμα. Είναι μια συγκλονιστική μεταφορά για την ανθρωπότητα που παλεύει να σταθεί όρθια σε ένα ασταθές έδαφος, ένας χορός που φλερτάρει με τη βαρύτητα και το τσίρκο. Σχεδόν ταυτόχρονα, στις 18 και 19 Ιουλίου, η Εναλλακτική Σκηνή φιλοξενεί μια σπουδαία στιγμή συμπερίληψης: ο Jefta van Dinther έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με το Mercury Rising, ένα έργο εμπνευσμένο από τη γλώσσα των κωφών, όπου το σώμα γίνεται ένα «ασταθές πεδίο λόγου». Με τη συμμετοχή δύο κωφών χορευτών και ενός ακούοντος παιδιού κωφών γονέων (CODA), η παράσταση απευθύνεται εξίσου σε κωφό και ακούον κοινό, ενώ στις 19 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ανοιχτή συζήτηση για τη συμπερίληψη στις τέχνες.

Η συνέχεια, στις 20 Ιουλίου, μας φέρνει αντιμέτωπους με δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Στην Εναλλακτική Σκηνή, η Χαρά Κότσαλη, μια από τις πιο δυναμικές φωνές της νέας ελληνικής σκηνής, παρουσιάζει το It's the end of the amusement phase (παραγωγή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση), ένα εξαντλητικό κινητικό μονοπλάνο και έναν μαραθώνιο χορού που ήδη φιγουράρει στις λίστες του Aerowaves Twenty26. Την ίδια βράδυ, στην Κεντρική Σκηνή, η «μαγεία» αποκτά κυριολεκτική σημασία με το Tempo, μια ανατρεπτική σύμπραξη του Φινλανδού ταχυδακτυλουργού και εικαστικού Kalle Nio με τον Βραζιλιάνο χορογράφο Fernando Melo. Εδώ ο χρόνος και η βαρύτητα αψηφούνται μέσα από οπτικές ψευδαισθήσεις και τρικ, προσφέροντας ένα ονειρικό θέαμα που σπάει τα όρια του καθαρού χορού.

Το 2ο Κύμα (22-26 Ιουλίου): Η τελετουργία της Μεσσήνης, η γυναικεία εξέγερση και το καβαφικό φινάλε

Η Τετάρτη 22 Ιουλίου είναι η μέρα που θα θυμόμαστε από το φετινό Φεστιβάλ, καθώς ενεργοποιείται ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Μεσσήνης. Στο Εκκλησιαστήριο, ο Γάλλος Filipe Lourenço παρουσιάζει το Amazigh in Situ, μια παράσταση βασισμένη στο Ahidous, έναν παραδοσιακό συλλογικό χορό των κοινοτήτων του Μαρόκου. Το πραγματικά σπουδαίο όμως έρχεται αμέσως μετά, με τη νέα ενότητα Dancing with the Community, όπου ο μουσικός Amine Nouri συνεχίζει να παίζει ζωντανά κρουστά και ξεσηκώνει το ίδιο το κοινό να κατέβει στην ορχήστρα και να χορέψει, καταργώντας τα όρια μεταξύ θεατή και καλλιτέχνη.

Στις 23 Ιουλίου, το ενδιαφέρον επιστρέφει στην Καλαμάτα και είναι αφιερωμένο στη γυναικεία δύναμη και την εξέγερση των σωμάτων. Στην Εναλλακτική Σκηνή (και στις 24/7), η εκρηκτική Marlene Monteiro Freitas, μια από τις πιο τολμηρές φωνές παγκοσμίως (κάτοχος Αργυρού Λέοντος στη Βενετία), παρουσιάζει το σόλο-καλειδοσκόπιο Guintche (Live Version) με τη συνοδεία ζωντανών κρουστών, μεταμορφώνοντας τον εαυτό της σε πυγμάχο και μάγισσα. Αμέσως μετά, στην Κεντρική Σκηνή, έρχεται η ανερχόμενη Γαλλίδα Leïla Ka —γνωστή για τις συνεργασίες της με την Beyoncé και τα βραβεία César— με το Maldonne. Πέντε χορεύτριες, μέσα από ένα συνεχές παιχνίδι αλλαγής κοστουμιών, αμφισβητούν με ειρωνεία και ποίηση τα γυναικεία στερεότυπα σε μια παράσταση που έχει γίνει διεθνές φαινόμενο με πάνω από 100 σταθμούς παγκοσμίως.

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο (25-26 Ιουλίου) λειτουργεί ως ένας μεγάλος καθρέφτης του ελληνικού χορού. Η Εναλλακτική Σκηνή μετατρέπεται σε ένα μωσαϊκό νέων και έμπειρων Ελλήνων δημιουργών: ο Κωνσταντίνος Παπανικολάου σχολιάζει με χιούμορ τα παρασκήνια στο A User’s Manual, ο Αντώνης Βαής αποκαλύπτει την τεχνική διάσταση της σκηνής στο υποβλητικό Lunar Seaga, η Μαίρη Ράντου (Garage21) φέρνει το βαθιά ποιητικό Mountains (που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Μπιενάλε Βενετίας το 2025), η Ίρις Καραγιάν αναστοχάζεται πάνω στο παρόν με το ντουέτο Ποια είναι τα σώματα της εποχής μας;, και η Ιωάννα Πορτόλου κλείνει τον κύκλο με την υψηλή ενέργεια του Superstar, σχολιάζοντας την εφήμερη φύση του θεάματος.

Η μεγάλη κορύφωση και το φινάλε του Φεστιβάλ ανήκει στο Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, που επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή με τη νέα παραγωγή Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι. Όλα ξεδιπλώνοται γύρω από.το νέο έργο του Γιώργου Κουμεντάκη: τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη μελοποιημένα στο ιδίωμα του αμανέ, που ερμηνεύονται ζωντανά από τον Ζαχαρία Καρούνη, το Oros Ensemble, το Osmosis Saxophone Quartet και το σαντούρι της Αγγελίνας Τκάτσεβα. Τρεις εξαιρετικοί χορογράφοι —η Πατρίσια Απέργη, ο Ηλίας Χατζηγεωργίου και η Εύα Γεωργιτσοπούλου— επιστρατεύουν στοιχεία από το street dance και τον σύγχρονο χορό, καθοδηγώντας εννέα χορευτές σε μια τελετουργική αντίστιξη με τη γλυπτική εγκατάσταση του Πέτρου Τουλούδη. Είναι το ιδανικό κλείσιμο για ένα Φεστιβάλ που φέτος, περισσότερο από ποτέ, απλώνει τα δίχτυα του σε 6 ακόμη πόλεις της Πελοποννήσου, τιμά την ιστορία του με την έκθεση για τη Ζουζού Νικολούδη και εγκαινιάζει ένα νέο διεθνές πρόγραμμα residency, αποδεικνύοντας ότι ο χορός στην Καλαμάτα είναι μια ζωντανή σχέση που κρατάει όλο τον χρόνο.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του 32 ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας εδώ


Προπώληση εισιτηρίων από εδώ


https://youtu.be/Nx9Ey0y_vbE?si=nL4MaX-Xor1xTfoq