"Killing Godot": Όταν δύο ήρωες έρχονται αντιμέτωποι επί σκηνής με την αναμονή

Ένα έργο του Νίκολας Καζάν φέρνει επί σκηνής το Θέατρο Τόπος Αλλού και ο Νίκος Καμτσής, με την παράσταση Killing Godot.

«Το "Killing Godot" είναι ένα έργο για την πίστη που χάνεται, για την αναμονή που γίνεται τρόπος ύπαρξης, για την τέχνη που γεννιέται από το κενό». Με αυτά τα τρυφερά λόγια μιλά ο Νίκος Καμτσής για το έργο του Νίκολας Καζάν που σκηνοθετεί και συμπρωταγωνιστεί. Το έργο μας μεταφέρει σε μια μετα-μπεκετική φαντασίωση που ακολουθεί δύο ηθοποιούς εγκλωβισμένους στην ίδια σκηνή για δεκαετίες και συγκεκριμένα για 70 ολόκληρα χρόνια. Οι πρωταγωνιστές του έργου παρακολουθούν τον χρόνο να περνά, το κοινό τους να αλλάζει, αλλά αυτοί να παραμένουν ακόμη εκεί, δέσμιοι μιας αιώνιας αναμονής, που δεν αλλοιώνεται στον χρόνο. Και όσο ο χρόνος περνά, τα διακριτά όρια μεταξύ πραγματικότητας και ρόλου θολώνουν. Τι ισχύει; Είναι πλέον οι χαρακτήρες ή ηθοποιοί που έχασαν τον εαυτό τους μέσα στο έργο; Ποια είναι η ταυτότητά τους; 
 

Έτερος πρωταγωνιστής του έργου είναι ο Δημήτρης Φραγκιόγλου, που με την χημεία του με τον Ν. Καμτσή, αλλά και την ποιότητά που διακρίνει και τους δύο, ζωντανεύουν θεατρικά τους ήρωες του έργου, μετατρέποντας την αιώνια αναμονή τους σε μια συγκλονιστική, σχεδόν επαναστατική πράξη επί σκηνής. Δύο ηθοποιοί που με την καλλιτεχνική ματιά τους, προσεγγίζουν με επαγγελματισμό το έργο του Νίκολα Καζάν, ενός συγγραφέα με θεατρικό και κινηματογραφικό DNA. Μαζί τους επί σκηνής και η performer Ναταλί Φλουρή, σε έναν ρόλο που σπάει το μοτίβο, ανατρέπει το παιχνίδι και δημιουργεί νέα δεδομένα για τους δύο ήρωες.

Με το έργο του Νίκολα Καζάν να μοιάζει σαν ένα είδος υπαρξιακής μνήμης που δεν διαγράφεται, η ερμηνεία του πρωταγωνιστικού διδύμου μοιάζει με τελετή, μαύρη κωμωδία και λύτρωση την ίδια στιγμή. Πρόκειται για ένα έργο, που αποτελεί μια βουτιά, μια κατάδυση σε μια αναμονή που δεν τελειώνει, ενώ ταυτόχρονα, αποτελεί μια ποιητική αλληγορία στο σανίδι για το Θέατρο, τον Χρόνο, την Ύπαρξη, όπου εναλλάσσεται η συγκίνηση με το χιούμορ. Μια σπουδή πάνω στην ανεξίτηλη μνήμη, μια παράσταση-τελετουργία μαύρης κωμωδίας και κάθαρσης τόσο για δύο γηραιούς ήρωες, αλλά και για το κοινό. Ένα έργο που συνομιλεί και φιλοσοφεί όχι μόνο για τα υπαρξιακά ζητήματα στη πορεία της ζωής ενός ανθρώπου, που καθρεφτίζονται επί σκηνής, αλλά και για το ίδιο το Θέατρο.