Κύκλος αίματος. Ο φόνος του πατέρα είναι το κύριο θέμα του μύθου των Ατρειδών. Ξεκινώντας από τον αρχηγό της γενιάς, τον Τάνταλο, προετοιμάζεται η τελική έκρηξη, δηλαδή ο φόνος του Αγαμέμνονα από τη γυναίκα του Κλυταιμνήστρα και τελικά η τιμωρία της από το γιο της Ορέστη. Η ιστορία των Ατρειδών κρύβει μέσα της παιχνίδια συνείδησης, εκδίκηση, συνωμοσίες και θεϊκές επιθυμίες. Στον «Ορέστη του Ευριπίδη, τα πάθη των ηρώων διερευνώνται με όρους ψυχολογικού δράματος. Η υπόθεση μοιάζει με ένα γαϊτανάκι, στα νήματα του οποίου μπλέκονται κατατρεγμένοι μητροκτόνοι και εκδικητικές συνωμοσίες, φλερτάροντας εξίσου με το ψυχολογικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία.
Η υπόθεση Οι μητροκτόνοι Ορέστης και Ηλέκτρα, κυνηγημένοι από τον παππού τους Τυνδάρεω, ο οποίος απαιτεί τη θανατική τους καταδίκη για το φόνο της Κλυταιμήστρας, ζητούν τη βοήθεια του Μενελάου. Εκείνος την αρνείται και τότε τα δυο αδέρφια καταστρώνουν νέο σχέδιο εκδίκησης. Ο φίλος του Ορέστη, Πυλάδης, συμπαραστέκεται στην Ηλέκτρα και τον Ορέστη και τους προτείνει να παρουσιαστούν οι ίδιοι στη συνέλευση των Ατρειδών. Ο λαός αποφασίζει την καταδίκη τους σε θάνατο. Τα δυο αδέρφια, ωστόσο, θέλουν, πριν πεθάνουν, να εκδικηθούν τον Μενέλαο σκοτώνοντας την Ελένη και την κόρη του Ερμιόνη.
Από το χθες στο σήμερα Το θέμα της απόδοσης δικαιοσύνης είναι τόσο επίκαιρο όσο και την εποχή του Ευριπίδη, αφού έχει να κάνει με την ουσία της δημοκρατίας. Όταν η δικαιοσύνη βρίσκεται στα χέρια των δυνατών, η απόδοσή της δεν μπορεί παρά να έχει άμεση σχέση με τα συμφέροντά τους – όπως λέει και ο Ορέστης: «…Εύκολο είναι να σκοτώσετε εμένα, μπορείτε όμως να σκοτώσετε το θεό, τον εντολοδότη μου;»
Οι παραστάσεις του Γιάννη Χουβαρδά –μόλις ξεκίνησε τη δεύτερη διετία του ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου– διακρίνονται για την αφαιρετικότητα και μια σκέψη που αποκρυσταλλώνεται πάντα σε κάτι απέριττο και καθαρό. Για τον «Ορέστη» ετοιμάζει μια παράσταση χωρίς εκμοντερνισμούς, η οποία θα προσπαθήσει να βρει την αντιστοιχία με το σήμερα: «...ανιχνεύει το μύθο θέτοντας ερωτήματα για τις σχέσεις των γενεών, των φύλων, της κοινωνικής συνοχής και της επιβίωσης των νέων ανθρώπων σε έναν εχθρικό κόσμο. Το τέλος του έργου και των μυθικών προσώπων, αριστοτεχνικά ειρωνικό από τον Ευριπίδη, φέρνει την ομάδα των νέων σημερινών ανθρώπων αντιμέτωπη με τη σημασία της Ιστορίας και του Μύθου στη δική τους ζωή». Ο Νίκος Κουρής και η Στεφανία Γουλιώτη επωμίζονται τους ρόλους του Ορέστη και της Ηλέκτρας και πλαισιώνονται από τους Ακύλα Καραζήση (Μενέλαος), Νίκο Καραθάνο (Φρύγας), Χρήστο Στέργιογλου (Τυνδάρεως), Μανώλη Μαυρομματάκη (Άγγελος), Κώστα Βασαρδάνη (Πυλάδης), Γεωργιάννα Νταλάρα (Ερμιόνη) και Γιώργο Γλάστρα (Απόλλων). Είναι μια ερμηνευτική ομάδα-πρόκληση που ελπίζουμε να μας αποκαλύψει ευχάριστες εκπλήξεις. Το Εθνικό Θέατρο είχε ανεβάσει ξανά τον «Ορέστη» το 1971 –και το 1973 σε επανάληψη– σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, με Ορέστη τον Νίκο Κούρκουλο και τον Δημήτρη Μαλαβέτα, αντίστοιχα, και το 1982 σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου με Ορέστη τον Νικήτα Τσακίρογλου.