Κριτική

Τι ζούμε;

Από -

Απολαυστική στιγμή ενός νέου παραστασιακού είδους που συνδέει την επιθεώρηση με το stand up comedy.

Ένα υβριδικό είδος μεταξύ επιθεώρησης και stand up comedy προτείνουν ο Λάμπρος Φισφής και ο Γιάννης Σαρακατσάνης. Μια σπονδυλωτή παράσταση που αντλεί τα θέματά της από την επικαιρότητα, διακωμωδεί οικείες καταστάσεις ή τύπους ανθρώπων και συντονίζεται από τον ίδιο τον Φισφή, ο οποίος αναλαμβάνει τη διάδραση με το κοινό κατά τη μετάβαση από το ένα νούμερο στο άλλο. Κειμενογράφος και σκηνοθέτης­ γνωρίζουν τι έχει επικρατήσει να ονομάζεται επιθεώρηση, είδος­ με μακρά ιστορία που έχει συχνά αποπροσανατολιστεί σε κραυγαλέες αποδόσεις, κι εντάσσουν χιου­μοριστικά, στην έναρξη της παράστασης, ένα τυπικό δείγμα της.

Γελοιοποιημένα πρόσωπα, πολιτικοί αστεϊσμοί, μουσικοχορευτικό υπερθέαμα, να τι... δεν θα δούμε. Η δική τους πρόταση παίρνει τις αποστάσεις της. Καταρχήν η πένα του Φισφή αφήνει κατά μέρος το πολιτικό κομμάτι και καταπιάνεται με τις σύγχρονες νευρώσεις: social media, new age μόδες της διατροφής και του fitness, τηλεοπτικές εμμονές, σχέσεις των δύο φύλων κ.λπ. Όπως είναι φυσικό, τα κείμενα βασίζονται στην υπερβολή, διογκώνουν σημαντικά ή ασήμαντα χαρακτηριστικά της εποχής και της ελληνικής κοινωνίας, κλείνουν­ συνωμοτικά το μάτι στον θεατή. Στο σύμπαν του «Τι ζούμε;» η αστρολογική ασυμφωνία αποτελεί αποδεκτή γραμμή υπεράσπισης στο δικαστήριο, η ζωή βιώνεται μόνο μέσα από το διαδίκτυο, κάποιος που δεν έχει δει ποτέ του «Survivor» αντιμετωπίζει τον ανακριτή, η «μόδα» της συμμετοχής Κύπριων ηθοποιών στα ελληνικά σίριαλ έχει ολέθρια αποτελέσματα.

Όλα τα νούμερα διατηρούν την ίδια ποιότητα και δεν προσβάλλουν ακόμη και όταν διακωμωδούν κατηγορίες ανθρώπων (πόσο χαρακτηριστική η σκηνή με τον vegan σερβιτόρο). Δεν είναι­ ισάξια μεταξύ τους, όμως ελάχιστα υστερούν σε πηγαιότητα. Κι έπειτα, η παράσταση δεν κάνει κοιλιές, διατηρεί αμείωτα το ρυθμό και το ενδια­φέρον. Μπορεί να μην απογειώνεται, αλλά αποζημιώνει με το γέλιο που χαρίζει, την αμεσότητά της, όπως και με κάποια νούμερα που εμβαθύνουν, απροσδόκητα ίσως, με τον τρόπο τους, όπως η εξέλιξη που επιφυλάσσεται στα γυρίσματα μιας… πορνοταινίας. Το τρίλεπτο φινάλε συμπυκνώνει σε μερικούς στίχους –επιδερμικά μεν, ευφάνταστα δε– τους μικρούς και μεγάλους παραλογισμούς που συνιστούν τη σύγχρονη Ελλάδα.

Το stand up κομμάτι που επωμίζεται ο Φισφής είναι καθοριστικό για την ταυτότητα και το αποτέλεσμα της παράστασης και η παρουσία του μεταξύ των σκηνών απολαυστική. Αμεσότατος, άνετος στο χειρισμό της διάδρασης με το κοινό, ανταποκρίνεται επάξια στο απροσδόκητο που δημιουργεί η ενσωμάτωση των απρόβλεπτων αντιδράσεων και λειτουργεί ως ο ιδανικός ενδιάμεσος μεταξύ σκηνής και πλατείας, η οποία –να σημειωθεί– συμμετέχει ενεργά ακόμη και στη διαμόρφωση του κειμένου. Οι ηθοποιοί (Γ. Αγγελόπουλος, Μ. Μαθιου­δάκης, Δ. Μακαλιάς, Αλ. Ούστα, Ζ. Ρούμπος, Γ. Σαρακατσάνης, Ειρ. Ψυχράμη) ερμηνεύουν με κέφι τους πολλαπλούς ρόλους τους, έχουν ενέργεια, καλό συντονισμό και δέσιμο. Συνιστούν μια ομάδα σε ένα θέαμα συνόλου. Σκηνικά και κοστούμια θα μπορούσαν να είναι πιο ευφάνταστα.

ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΜΠΟ Καρόλου 18, Μεταξουργείο, 2105221767. ­Διάρκεια: 120΄.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό θεάτρου

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Βασίλειος Αναγνώστου πριν από 17 ημέρες

    Χθες πρωτοχρονιά του 2018 παρακολούθησα την παράσταση "Τι ζούμε;" Όταν μου πρότεινε η γυναίκα μου να δούμε παράσταση συνδυασμού επιθεώρησης και stand up comedy δεν ενθουσιάστηκα. Όταν έφτασα στο θέατρο αναρωτιόμουν αν θα αργήσει να αρχίσει και να τελειώσει η παράσταση. Όταν κάθισα στην άβολη θέση μου δεν χάρηκα. Όταν ξεκίνησε η παράσταση φοβόμουν ότι μπορεί να κοιμηθώ όπως μου συνέβη πολύ πρόσφατα σε stand up comedy μονολογικού χαρακτήρα ή ότι αποκλείεται να γελάσω όπως μου συμβαίνει πάντα σε κωμωδίες. Όταν τελείωσε η παράσταση πονούσα στα ράμματα χειρουργικής επέμβασης στην οποία υποβλήθηκα πρόσφατα. Αιτία: το αβίαστο γέλιο που ρέει από το ταλέντο των ηθοποιών της παράστασης "Τι ζούμε". Δεν κατάλαβα πότε τελείωσε. Όμως μόλις ξεκίνησε η παράσταση με τον πρόλογο του Λάμπρου Φισφή όλα άρχισαν να ανατρέπονται μέσα μου. Δεν διαθέτω θεατρική παιδεία, αλλά αυτός ο άνθρωπος έχει εγκεφαλικό χιούμορ, δεν προσέβαλε το κοινό ποτέ, δεν χυδαιολόγησε, δεν κατέφυγε σε λαϊκιστικές κορώνες και αφελείς πολιτικολογίες ούτε έβριζε για να εκβιάσει το γέλιο. Ο Φισφής ως κωμικός/διασκεδαστής ηθοποιός γνωρίζει καλά την επικοινωνία με το κοινό, θυμάται το τι του λένε οι θεατές και συνδέει έξυπνα τα σκετς. Εάν συνεχίσει έτσι την καριέρα του και παρακολουθεί και τα διεθνή τεκταινόμενα στο χώρο του stand up comedy και της κωμωδίας θα αφήσει εποχή. Άλλωστε στον κόσμο της εργασίας αυτό που μένει είναι η σταθερή παρουσία στον χώρο σου. Στο μέλλον θα πηγαίνω να τον παρακολουθώ γιατί μου φαίνεται έξυπνος καλλιτέχνης. Η σκηνοθεσία του μπορεί να ήταν απλή-άλλωστε δεν υπήρχαν απαιτητικές ανάγκες όπως φάνηκε μέχρι το τέλος της παράστασης- αλλά όσα χρησιμοποίησε αρκούν. Ευτυχώς δεν υπήρχαν μπαλέτα... Τα κείμενα των Φισφή και Σαρακατσάνη ήταν έξυπνα και έδειχναν σε ικανοποιητικό βαθμό το τι ζούμε. Αυτό κάτι σημαίνει για την ποιότητά των δύο. Μου άρεσαν σχεδόν όλα τα σκετς όπως αυτά του δικαστηρίου με τις αστρολογικές αναλύσεις, ο ανακριτής με τον σχολιασμό όποιου δεν έχει δει «Survivor», τον «Κύπριο» ηθοποιό, η πορνοταινία και η «χρυσή τηλεόραση». Ο Αγγελόπουλος πάντα μου άρεσε και χθες ήταν ισάξιος των συναδέλφων του. Μέχρι χθες δεν γνώριζα τον Μαθιουδάκη. Όμως στους ρόλους του σκηνοθέτη πορνοταινίας, του επιβάτη της Bryan air και της πολιτικής αγωγής ήταν απολαυστικός. Ο τόνος στη φωνή του, οι ατάκες του και οι αντιδράσεις του δείχνουν ότι διαθέτει στοιχεία ηθοποιών –κυριολεκτώ- τύπου Βασίλη Αυλωνίτη και Βασίλη Λογοθετίδη. Εάν μελετήσει περισσότερο θα ανέβει πολύ. Ακριβώς τα ίδια ισχύουν για τους Ρούμπο και Σαρακατσάνη, οι οποίοι έχουν δώσει ήδη πολύ ποιοτικά δείγματα της τέχνης τους. Ο Μακαλιάς συνεχίζει την ανοδική πορεία του. Ήταν απολαυστικός σε όλους τους ρόλους που υποδύθηκε. Κάθε χρόνο και καλύτερος. Η Ούστα πολύ καλή στους ρόλους της. Ίσως, εάν είχε πιο ενδιαφέροντα κείμενα όπως και η Ψυχράμη να απέδιδαν καλύτερα. Όλοι τους ως σύνολο έδεσαν και άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Νομίζω ότι στο μέλλον θα βλέπω τις παραστάσεις τους. Βαθμολογώ την παράσταση με Άριστα πέντε (05).

  • giorgos ioannoy πριν από 1 μήνες

    Ωραία τα λέτε κυρία Καράογλου, αλλά δεν έχετε μάθει ότι εν έτει 2017 δεν αναφερόμαστε σε "κατηγορίες" ανθρώπων αλλά σε ανθρώπινους χαρακτήρες; Θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμα και ρατσιστική η λέξη, κάτι βεβαίως τελείως αντίθετο από το πνεύμα της παράστασης αυτής.