Κριτική

Πόθοι κάτω από τις λεύκες

Από -

Σε μια κλασική παράσταση με αργό ρυθμό, αλλά με μια σκηνοθεσία που αξιοποιεί ωραία το εξπρεσιονιστικό υπόβαθρο το λόγου και των συγκρούσεων, ο Γιώργος Κέντρος, η Μαρία Κίτσου και ο Γιώργος Χριστοδούλου δίνουν βάθος στα πρόσωπα που ενσαρκώνουν.

Το όνειρο, η ήττα, η συντριβή της ύπαρξης και –κυρίως– η ανθρώπινη αδυναμία είναι οι κρίκοι που μας συνδέουν με κλασικά κείμενα όπως το ποιητικό δράμα «Πόθοι κάτω από τις λεύκες», μια φλογερή ιστορία για το αχαλίνωτο πάθος, τον πειρασμό και το τίμημα της αμαρτίας. Εκδόθηκε το 1924 από τον νομπελίστα Ευγένιο Ο’Νιλ και η κεντρική ηρωίδα του έργου κουβαλάει τα πάθη της Φαίδρας του Ευριπίδη, που ερωτεύεται τον γιο του συζύγου της Θησέα και της Μήδειας, η οποία θολωμένη από την προδοσία του Ιάσονα σκοτώνει τα δυο τους παιδιά. Η Άμπι (Μαρία Κίτσου), μια νεαρή γυναίκα που έχει κακοπάθει, βρίσκει καταφύγιο στο γάμο με τον σκληροτράχηλο χήρο Εφραίμ Κάμποτ (Γιώργος Κέντρος), μετανάστη από την Ιρλανδία, ο οποίος πασχίζει να στήσει τη ζωή του στη Νέα Αγγλία των ΗΠΑ.

Φτάνοντας στο αγροτόσπιτό του, ο γερο-Κάμποτ ανακοινώνει ότι η νέα του σύζυγος θα είναι η κληρονόμος της φάρμας και τα πάθη ξεσπούν ανεξέλεγκτα σε μια νύχτα πόθου και οργής ανάμεσα στη μητριά και στον μικρότερο γιο της οικογένειας, τον Ίμπεν (Γιώργος Χριστοδούλου). Εκείνος, σε αντίθεση με τους δύο ετεροθαλείς αδερφούς του, δεν αναζητά την τύχη του στην Καλιφόρνια, τη γη του χρυσού, αλλά μένει να διεκδικήσει τη μητρική γη από τον πατέρα του, καθώς θεωρεί ότι του ανήκει. Μάλιστα κλέβει χρήματα από τον πατέρα του και με αυτά εξαγοράζει τα δικαιώματα από τα δύο αδέρφια του.

Η παράσταση του Αντώνη­ Αντύπα έχει την κομψότητα­ του κλασικού που μάλλον έχει λείψει τα τελευταία χρόνια από το ελληνικό θέατρο. Μέσα στη σκηνική τοιχογραφία του Γιώργου Πάτσα (ο ίδιος έχει σχεδιά­σει και τα κοστούμια της παράστασης), η οποία χάρη στους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα αποκτά ατμοσφαιρικότητα, θυμίζοντας το θολό εσωτερικό τοπίο των ηρώων, αλλά και στις μελωδικές γραμμές του σαξοφώνου που έγραψε η Ελένη Καραΐνδρου, το πάθος κερδίζει. Ο Ο’Νιλ τονίζει ούτως ή άλλως το στοιχείο του πάθους, αφήνει­ στους χαρακτήρες τα πρωτόγονα ένστικτά τους, υποτάσσει τα πρόσωπα στη ρητορική του συναισθήματος και ο Αντύπας, συνειδητός αποδέκτης της προβληματικής του, προτιμά τον ψυχολογικό ρεαλισμό και οδηγεί το νεαρό ζευγάρι, το οποίο υποδύονται οι εξαιρετικά ταλαντούχοι Μαρία Κίτσου και Γιώργος Χριστοδούλου, σε ένα εκρηκτικό, στερεό, εσωτερικά πλουσιοπάροχο και φορτισμένο παίξιμο.

Μια ξεχωριστή περίπτωση ηθοποιού, που θα θέλαμε να βλέπουμε συχνότερα, είναι ο Γιώργος Κέντρος. Έφερε πολύ κοντά στον θεατή τα ροζιασμένα χέρια­, την υπερηφάνεια, την πουριτανική ηθική που σφράγιζε τη ζωή των απλών ανθρώπων, το πάθος του μετανάστη να ριζώσει κάπου για πάντα, τον τσαλακωμένο νου και τη συντριβή. Ωραία συντονισμένος είναι και ο υπόλοιπος θίασος (Νίκος Γιαλελής, Παναγιώ­της Παναγόπουλος, Σταύρος Μερμήγκης, Γιώργος Ζυγούρης, Ανδρέας Παπανικόλας), αντισταθμίζει τις όποιες αντιρρήσεις για το ρυθμό –ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος–, που φαίνεται να χρειάζεται πύκνωση.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Ομόνοια, 2105288170.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό θεάτρου

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Εύα πριν από 6 μήνες

    Αρκετά κουραστική παράσταση. Θα συμφωνήσω και εγώ. Ο κ. Κέντρος ήταν αρκετά καλός, όπως και τα παιδιά που μπαίνω στο δεύτερο μέρος ανεβάζουν την παράσταση. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό και δε το κρατάνε. Ο Χρυστοδούλου πολύ κακός, χωρίς διακυμάνσεις και φωνάζει-απορώ για την επιλογή του- και η Μαρία Κίτσου είναι υπερβολική και μελό αρκετά. Δεν ειναι ωραία παράσταση.

  • Γ.Κιτσος πριν από 6 μήνες

    Τρομερα κουραστικη παρασταση.Οι ηθοποιοι γενικα καλοι με εξερεση την Μαρια Κιτσου η οποια ειχε τρομερες μεταπτοσεις.Εκει που την εβλεπες και την χαιροσουν,εξαφνα σερνοτανε κυριολεκτια,τρομερα ατημελητη και θλιβερη,που να λες Αμαν πια!!Παρατραβηγμενο αυτο το {Καλιφορνια}καθε λιγο και λιγακι.Την παρασταση αποζημιωνει ο πολυ καλος Γιωργος Κεντρος.Ευγε του!

  • Μαρία πριν από 6 μήνες

    Μια πολύ μέτρια παράσταση. Κακή χρήση των σκηνικών και του βάθους της σκηνής το οποίο σου δίνει την αίσθηση ότι το έργο εξελίσσεται αρκετά μακριά σου και με κακή ακουστική. Οι αδικημένοι αυτή της παράστασης είναι ο κ. Κέντρος και η Μαρία Κίτσου που οι ερμηνείες τους δεν έδεναν με τις μέτριες έως αδιάφορες παρουσίες των συνεργατών τους.