Κριτική

Ο Φάρος

Από -

Εξαιρετικό δείγμα θεάτρου συνόλου, σε μια σφιχτοδεμένη παράσταση που, συν τοις άλλοις, συστήνει στο ελληνικό κοινό ένα μέχρι τώρα άπαιχτο έργο.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης αναλαμβάνει αυτό το εγχείρημα (όπως έκανε πέρυσι με τον «Αύγουστο» του Τρέισι Λετς) παίρνοντας το ρίσκο να πρωτοπαρουσιάσει ένα αδοκίμαστο έργο και να συστήσει έτσι στους Έλληνες θεατές τις τάσεις που διαμορφώνουν σήμερα το ­παγκόσμιο θέατρο. Η παράσταση­, εκτός της αυταξίας της, αποδεικνύει και μια παραδοχή για τον ίδιο τον ΜακΦέρσον: μια τυπική ιρλανδική πένα μπορεί να αφορά κάθε θεατή. Ο «Φάρος» είναι ένα τέτοιο δείγμα. Εδώ δεν εισρέουν μυστικιστικοί θρύλοι της Ιρλανδίας όπως στο «Φράγμα», το πρώτο έργο του που παίχτηκε στην Ελλάδα. Είναι η κουλτούρα του αλκοόλ που πρωταγωνιστεί και βέβαια η θρησκεία, ο καθολικισμός, που πάντα έχει αισθητή παρουσία στη δραματουργία του.
Το έργο φέρνει στο επίκεντρο, με «τσεχοφική» ευαισθησία, τέσσερις αντιήρωες που φλυαρούν, συγκρούονται, φιλιώνουν, αλλά κυρίως πνίγουν τις προσωπικές τους αποτυχίες σε ατελείωτες ποσότητες αλκοόλ, ώσπου ένας ξένος, που γνωρίζει πολλά για το παρελθόν τους, ποντάρει τη ζωή τους σε μερικές παρτίδες πόκερ. Η επιδεξιότητα του συγγραφέα φαίνεται στο πόσο άνετα κινείται μεταξύ των ειδών. Κωμωδία και δράμα, αλληγορική παραβολή και μεταφυσικό θρίλερ, γνήσιος, γειωμένος ρεαλισμός μπολιασμένος με θρησκευτικές αποχρώσεις, χωρίς όμως να ηθικολογεί (η δράση δεν τοποθετείται τυχαία την παραμονή των Χριστουγέννων), όλα αυτά είναι ο «Φάρος», που παράλληλα σκιαγραφεί πέντε ζωντανούς χαρακτήρες, χτίζει τις σχέσεις τους, εκμεταλλεύεται το στοιχείο του μυστηρίου και του σασπένς και αποζημιώνει τον θεατή με ένα ανατρεπτικό, λυτρωτικό φινάλε.

Η παράσταση του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη δημιουργεί προηγούμενο και, τουλάχιστον επί του παρόντος, σφραγίζει το έργο. Ίσως υπερτονίστηκε το κωμικό στοιχείο –το χιούμορ κυριαρχεί–, χωρίς ωστόσο να παραγνωρίζονται τα υπόλοιπα. Εναλλαγές ύφους, ρυθμός, κλιμάκωση, όλα είναι μελετημένα κι ενσαρκωμένα με ακρίβεια, ένταση και αλήθεια. Η σκηνοθεσία εστίασε το ενδιαφέρον της σε κάθε ήρωα, στα δηλωμένα και αδήλωτα συναισθήματά τους και παράλληλα στις μεταξύ τους σχέσεις, παραδίδοντας επί σκηνής ένα παλλόμενο ανθρώπινο σύνολο. Το σκηνικό (Αθανασία Σμαραγδή) δημιουργεί πολύ γλαφυρά το σπίτι που στεγάζει τους παραιτημένους από τη ζωή άντρες.

Βεβαίως, αυτή η παράσταση είναι οι ηθοποιοί και οι λεπτομερείς ερμηνείες τους. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αποδίδει με εσωτερική ένταση και μετρημένες εξάρσεις τον Σάρκι, τον ήρωα που βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής του, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης επιδεικνύει την απαιτούμενη απόγνωση και την ισχυρή παρουσία που επιβάλλει ο ρόλος του Ρίτσαρντ, ο Νίκος Ψαρράς (Ιβάν) κλέβει τις εντυπώσεις με την κωμική του δεινότητα, ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος συμπληρώνει εύστοχα την τετράδα στον (μικρότερο) ρόλο του Νίκι, ενώ ο Αιμίλιος Χειλάκης ενσαρκώνει με μειλίχιο σαρκασμό την καταλυτική παρουσία του κ. Λόκχαρτ. Ο τρόπος με τον οποίο επιβάλλεται ο καθένας, συχνά μόνο με τη στάση ή τις κινήσεις του, είναι αξιοπρόσεκτος, ενώ η μεταξύ τους χημεία απογειώνει το αποτέλεσμα.

ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ Βουκουρεστίου 10, 2103312343. Διάρκεια: 120΄.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Ζητα Ταφ πριν από 5 μήνες

    Σαφως το θεατρο ειναι προσωπικη υποθεση για καθε θεατη κ αναλογως βιωματα και γουστα κρινουμε. Για τα δικα μου γουστα λοιπον,θεωρω πως ο μαρκουλακης υπηρξε εντυπωσιακος ηθοποιος στο ξεκινημα του,ομως αντι να εξελιχθει στην υποκριτικη προτιμησε την σκηνοθεσια οπου δεν εχει την ιδια αποδοση.κακοσκηνοθετημενη τουλαχιστον,ο ψαρρας ενω εχει δωσει μοναδικες ερμηνειες στο παρελθον,σε αυτην την παρασταση ως καρικατουρα εμφανιζοταν.σχεδον ενοχλητικος.ο μαρκουλακης δεν με επεισε,ουτε η τυφλωση του κ σιγουρα καταλαβα ενα μερος απο τη γρηγορη ομιλια χωρις καθαρη αρθρωση. Καλη προσπαθεια ο αλειφεροπουλος.ο χειλακης σωζει κατα μεγαλο μερος τη μετρια δραση,η φωνη του μεστη και καθαρη,το βλεμμα του εναρμονισμενο με την κινηση του σωματος,το γελιο του αληθινο. Ο μονος λογος για να δει καποιος την παρασταση ειναι ο παπασπυλιοπουλος οπου παραδιδει μαθηματα υποκριτικης,απλα εξαιρετικος. Ας μην αφησω εξω απο την εξισωση πως το εισιτηριο στη θεσσαλονικη εχει 20 ευρω κ δεν εχει μειωμενα κ δεν δεχεται η παραγωγη p.o.s στην πληρωμη... προσδεθειτε παρακαλω κ προσγειωθειτε.

  • olivia πριν από 6 μήνες

    Επιφανειακή και εύκολη σκηνοθεσία. Καλοί ηθοποιοί χαμένοι λόγω τη σκηνοθεσίας.Φλύαρη και αστεία -το τελευταιο δεν είναι κακό, αλλά η σκηνοθεσία δεν εμβαθύνει στην τραγικότητα της ζωης των ηρώων που κατ'εμέ έπρεπε να αναδειχθεί. Δυστυχώς.. πολύ Μέτρια (και επ'ουδενί για 4 αστέρια!)

  • Σταυρουλα πριν από 6 μήνες

    Παρωχημένο σεναριο σε συνδυασμό με ενα εντελώς ακατάλληλο χώρο για να παρακολουθήσει ο θεατής τα δρώμενα στη σκηνη.

  • Paschalis πριν από 6 μήνες

    Μέτριο κείμενο, μη αληθοφανής ιστορία. Ρόλοι καρικατούρες και γκροτέσκοι. Φλύαρη για άλλη μια φορά η σκηνοθεσία του Μαρκουλάκη με επικέντρωση στο χαρακτήρα του και προσπάθεια κουκουλώματος των άλλων ρόλων. Απουσία βάθους και υπερβολική σκηνική παρουσία του Μαρκουλάκη. Ο Παπασπηλιόπουλος αναλώθηκε σε υπερβολικά ξεσπάσματα και καρικατουρίστηκες αντιδράσεις. Φιλότιμη προσπάθεια από τον Ψαρά αλλά πολύ άσχημα σκηνοθετημένος ο ρόλος. Ο Χειλάκης (ίσως ο πιο καλιτεχνίζων από όλους) με αξιόλογη σκηνική παρουσία στον πιο αδύναμο ρόλο. Υπερβολική προώθηση από τα μέσα καί ανεξήγητη παρουσία πολλών θεατών. Προφανώς ο Μαρκουλάκης πουλάει αλλά η εποχή των σείριαλ Παπακαλιάτη έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Σίγουρα υπάρχει ταλέντο αλλά χρείαζεται εμβάθυνση και περισσότερη δουλειά. Οι ευκολίες του ηθοποιού είναι η παγίδα του.

  • Νανά πριν από 6 μήνες

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα τι μπορούν να επιτύχουν 5 υπέροχοι ηθοποιοί,ερμηνεύοντας ενα μέτριο κείμενο,λίγο ακόμα και θα μπορούσε να ειναι μια παράσταση για το ' Θαύμα των Χριστουγέννων. Ομως ο ρυθμός, η μεταξύ τους χημεία, Χειλάκης, Μαρκουλάκης, Ψαρράς, χωρίς να υστερούν και οι άλλοι, αλλά με αβανταδόρικους ρόλους, το απογείωσαν και μας χάρισαν μια ωραία βραδυά.

  •  Τόνια Καστριώτη πριν από 6 μήνες

    Γκροτέσκοι χαρακτήρες, ερμηνείες καρικατούρες που προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή ξελαρυγγιάζονται και μας πήραν τ΄αυτιά, χοντροκομμένο χιούμορ γυμνασίου - με έμφαση στις βωμολοχίες, ηθικολογία και κατήχηση, ένα ρηχό και παρωχημένο στις ιδέες κείμενο που μας θύμισε διαλόγους από το σίριαλ της Λάμψης. Πραγματικά δεινοπαθήσαμε μέχρι να τελειώσει η παράσταση. Και πληρώσαμε και 20 ευρώ.

  • Μαρία πριν από 7 μήνες

    Εξαιρετική παράσταση με ενα εξαίσιο μήνυμα για την εξιλέωση και το δικαίωμα όλων μας να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Ο Αιμίλιος Χειλακης σε μια καταπληκτικη ερμηνεία σε ενα creepy ρόλο ως ο δικαστής των αμαρτιών των υπολοίπων πρωταγωνιστών. Τρομερή χημεία μεταξύ τους, σαν να βρισκόμασταν μεταξύ τους. Ειναι πολυ ωραίες γενικά οι παραστάσεις που φεύγοντας σε κάνουν να σκέφτεσαι πέντε πράγματα παραπανω και η εμβάθυνση της σκηνοθεσίας του Μαρκουλακη στο έργο του ΜακΦερσον κάθε αλλο παρα πλήρως επιτυχημένη μπορει να χαρακτηριστεί. Μην τη χάσετε!

  • liakada πριν από 8 μήνες

    Πήγαμε στις 17 Ιανουαρίου. Καθίσαμε πρώτη σειρά τέρμα αριστερά, σε θέσεις που μας είπε η κοπέλα που κλείσαμε τα εισιτήρια, πως βλέπεις μια χαρά. Είδαμε όλη την παράσταση από τη μέση της σκηνής και δεξιά, από αριστερά τίποτα, μόνο ακούγαμε (ευτυχώς). Η παράσταση ήταν εκπληκτική για τα δικά μας γούστα και απόψεις, μοναδικοί οι ηθοποιοί στους ρόλους τους. Νοιώσαμε όμως σαν να είδαμε το έργο μισό, λόγω των άβολων και λάθος τοποθετημένων καθισμάτων. Μέχρι που λέω να ξαναπάω μόνη μου στο κέντρο μπροστά να το ξαναδώ να το ευχαριστηθώ!

  • γιάννης λουκιανός πριν από 9 μήνες

    Οι ταλαντώσεις στην πορεία της ζωής σου-μια πάνω μια κάτω- είναι αναπόφευκτες. Τό χουμε μάθει πια. Οπ' όταν αισθάνεσαι συγγενείς με τους τέσσερις συν ένας πάσχοντες χαρακτήρες πάνω στην σκηνή. Και όταν μάλιστα αποδίδουν τόσο καλά το ρόλο τους. Κρίμα όμως που ο πέμπτος (κ. Λόκχαρτ), εισβάλλοντας στη σκηνή, γνώστης του ''γλιστρήματος''της παρελθούσης ζωής τους, δεν ακούγεται. Και είναι κάτι που όλοι οι θεατές, πιστεύω, καθισμένοι πέραν της 5ης σειράς καθισμάτων θα ήθελαν να το ακούσουν. Για την αλήθεια του έργου και την ηθική του. Δεν πιστεύω πως ο σκηνοθέτης υπερτόνισε το κωμικό στοιχείο. Ίσως κάποιοι θεατές φαίνεται πως χαίρονται κάτι μόνο όταν γελούν.