Κριτική

Ήρωες

Από -

Στην ερμηνεία των Γιάννη Φέρτη, Ιεροκλή Μιχαηλίδη και Δημήτρη Πιατά, όπως έχουν καθοδηγηθεί από τον Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, χρωστάμε μια καλή, ατμοσφαιρική και συγκινητική πρώτη παρουσίαση του Γάλλου δραματουργού στην ελληνική σκηνή.

Η συνύπαρξη των τριών αντρών που ενσαρκώνουν τους τρεις όλους κι όλους ήρωες του έργου είναι καθοριστική­ για το παραστασιακό αποτέλεσμα, καθώς οι «Ήρωες»­ είναι­ ακριβώς αυτό: ένα έργο­ που δομείται πάνω σε τρία πρόσωπα ίσης πρωταγωνιστικής παρουσίας. Γραμμένο το 2003 στην παράδοση του «σκεπτόμενου» μπουλβάρ, το οποίο ο Σιμπλερά έχει εμπλουτίσει με τσεχοφικές νότες, φωτίζει με τρυφερότητα και χιούμορ τη ζωή και τη σχέση τριών βετεράνων αξιωματικών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου που κατοικούν σε ένα γηροκομείο. Οι ποιότητες της γραφής είναι εμφανείς (άλλωστε το έργο κουβαλάει τις «δάφνες» διεθνών υποψηφιοτήτων και βραβείων­ και μια πρώτη αγγλική μετάφραση από τον Τομ Στόπαρντ) στην εύρυθμη ροή, στο γέλιο που εναλλάσσεται με τη συγκίνηση, κυρίως όμως στην ποίηση που δημιουργεί από το καθημερινό και το τετριμμένο. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα έργο χωρίς πλοκή, με δράσεις και θέματα που προκύπτουν και σβήνουν αβίαστα κι έχουν σημασία όχι τόσο ως γεγονότα, αλλά για το σύμπαν που δημιουργούν.

Η ρουτίνα που βιώνουν οι τρεις άντρες, την οποία διαρρηγνύουν οι νοσταλγικές αναφορές σε παλιές, ενδοξότερες εποχές, αλλά και η «παιδική», ενθουσιώδης επιθυμία για ζωή, που τους οδηγεί σε μελλοντικά, απίθανα σχέδια, είναι τα υλικά με τα οποία ο συγγραφέας δομεί την ιστορία του. Τα επιμέρους (η αόρατη στους θεατές γυναικεία παρουσία, η κηδεία ενός συγκατοίκου, το στέκι τους που κινδυνεύει, ακόμη και το σχέδιο φυγής για την Ινδοκίνα που δίνει ώθηση στη δράση) είναι απλώς οι αφορμές για τα όσα κυρίως τον απασχολούν: η αντρική φιλία, η φθορά, τα γηρατειά, η λαχτάρα για ζωή υπό το πρίσμα του αναπόφευκτου θανάτου. Ο Νικίτα Μιλιβόγεβιτς φρόντισε να δώσει στα πρόσωπα το προβάδισμα που δικαιούνται.

Τρεις άντρες διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας –ο ενθουσιώδης, κωμικός Ρενέ του Δημήτρη Πιατά, ο ηγετικής στόφας, παρεξηγησιάρης Γουσταύος του Ιεροκλή Μιχαηλίδη, ο γοητευτικός Φερνάν του Γιάννη Φέρτη–, η οποία κάπως υπερτονίστηκε από την υποκριτική μανιέρα, ερμηνεύτηκαν με το γλυκόπικρο χιούμορ που έχουν οι απόμαχοι της ζωής. Ο σκηνοθέτης έμεινε στο «παρασκήνιο» και χωρίς εμφανείς επεμβάσεις δούλεψε τις σχέσεις κι επιμελήθηκε μια δουλειά συνόλου που συγκινεί με το ανεπιτήδευτο ύφος της και διακρίνεται για τη λεπτομέρεια και την υψηλή ποιότητα της παραγωγής, χάρη στη συνεισφορά όλων των συντελεστών στην ωραία όψη (σκηνικά: Γ. Γαβαλάς, κοστούμια: Μ. Σδούγκος), στην ατμοσφαιρική μουσική (Δ. Καμαρωτός) και στους ανάλογους φωτισμούς (Ελ. Ντεκώ).

ΝΕΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ» Προφήτη Δανιήλ 3-5 & Πλαταιών, Κεραμεικός, 2110132002-5. Διάρκεια: 90΄.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Νόρα πριν από 4 μήνες

    Η παράσταση ήταν εξαιρετική όπως και οι ερμηνείες! Περιγράφεται με τον πιο γλυκό τρόπο πολλές από τις ανησυχίες για τα γηρατειά και το θάνατο.

  • Δήμητρα Τσουκανέλη πριν από 5 μήνες

    Το έργο αναφέρεται σε ηλικίες άνω των 60. Σε μικρότερους δεν βγάζει γέλιο. Δυστυχώς μας χάλασε το βράδυ και ειλικρινά δεν μπορούσαμε να βρούμε νόημα σε αυτό που είδαμε. Κακόγουστα αστεία αν και οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοι. Δεν ηταν θέμα ερμεινίας αλλά κειμένου και ποιότητας της παράστασης