Πήγα Είδα

«Blackout»: μονόλογος - εμπειρία στο Ικαριώτικο Καφενείο

Από -

Πέρα από τις χωρίς ουσιαστικό νόημα ετικέτες (εμπορικό, πειραματικό κ.ά.), είναι βασικό -ίσως και ζωτικό- να στρέφουμε την προσοχή μας σε ομάδες και πρόσωπα που βλέπουν το θέατρο ως εμπειρία. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από τη μόδα που θέλει το θέατρο να γίνεται σε μη θεατρικούς χώρους, η απόφαση του ηθοποιού Χρήστου Σαπουντζή και της σκηνοθέτιδας Ειρήνης Μαργαρίτη να κάνουν την παράστασή τους σε ένα καφενείο, δίνει στο θεατρικό βίωμα μια ξεχωριστή θέση στη ρουτίνα της καθημερινής ζωής και η θεατρική επικοινωνία φορτίζεται με μια χειρονομία οικειότητας, πολύ χρήσιμη σ’ αυτούς τους καιρούς. Το «Blackout», που προέκυψε από δύο ιστορίες της βραβευμένης συλλογής διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις» (Κρατικό βραβείο Διηγήματος 2011), μοιάζει να βρήκε το φυσικό της χώρο στο παραδοσιακό καφενείο-ουζερί «Χαλαρά»: οι θαμώνες παίζουν χαρτιά στο βάθος ακόμα και την ώρα που ο Χρήστος Σαπουντζής ξεκινά να αφηγείται, σαν σύγχρονος ιστορητής, και μας κάνει συμμέτοχους σε μια «μικρή διαμαρτυρία» απέναντι σε έναν κόσμο που οι κανόνες του μοιάζουν να έχουν φτιαχτεί για λίγους. «…Με πιάνει φόβος που βλέπω έτσι σκοτεινό τον κόσμο, σαν να ’ναι πόλεμος ή κατοχή σα να ’χει γίνει κάποιο κακό μεγάλο. Κι ύστερα, για λίγο, για μια στιγμή, ο φόβος γίνεται γαλήνη όταν σκέφτομαι πως έξω είναι σκοτάδι και παγωνιά, αλλά εγώ είμαι μέσα στα ζεστά, φυλαγμένος, με φως, φαΐ και τσίπουρο, με τον Τάκη να μιλάει, να μιλάει…». Με ένα λόγο άμεσο και διόλου επιτηδευμένο, η ίδια η πόλη και η ζωή σ’ αυτήν γίνεται ξαφνικά ένα θέμα που σε αφορά. Μπορεί κάποιους να μην τους αγγίξουν αυτά που θ’ ακούσουν, άλλοι πάλι σίγουρα θα συγκινηθούν. Ο Χρήστος Σαπουντζής στακάτος, πυκνός, δυναμικός και εκφραστικός μας χαρίζει όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του κειμένου. Όμως το στοίχημα στην παράσταση αυτή δεν είναι τόσο η απόδοση του κειμένου… Το σημαντικό είναι η αίσθηση ότι μοιράζεσαι μια κατάσταση με άλλους, ότι τα πράγματα ανακατεύονται, αλλάζουν ταυτότητα. Η παράσταση παραχωρεί τη θέση της σε μια συναναστροφή και όσα λέγονται έχεις την αίσθηση πως είναι κουβέντες αναμεταξύ μας, τόσο άμεσες. Μπλέκοντας τον αστικό περίγυρο, ο απομονωμένος θεατής βγαίνει από την εξατομικευμένη προοπτική και τον ορθολογικό στοχασμό του και αφήνει χώρο στο συναίσθημα να βγει…αβίαστα. Αυτή η παράσταση αξίζει να ταξιδέψει στις γειτονιές της πόλης και οπωσδήποτε εκτός των τειχών της.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης