Τέσσερα χρόνια στην Πεύκη, η «Σμαράγδα» έχει τους πιστούς της, άσημους και διάσημους ιχθυολάτρες. Μην πω τους «ευλαβικούς» της – ξέρω, π.χ., ότι ο Γιώργος Παπανδρέου (εκ)τιμάει ιδιαίτερα το ψάρι της και ότι τις μέρες του πρόσφατου ποδηλατικού ατυχήματος το ζήτησε… πακέτο και του 'γινε η χάρη. Η οικειότητα που σου βγάζει ως αίσθηση η αυλή μιας απλής, καλοβαλμένης ταβέρνας, βαμμένης σε μια γλυκιά απόχρωση του πορτοκαλί, είναι προφανώς ευπρόσδεκτη, το ζήτημα όμως είναι αλλού: με την πρώτη κουταλιά της σπιτικής, γεμάτης αρώματα ψαρόσουπας το στόμα σου φουλάρει θάλασσα. Ζεστό κανάκεμα, απ' τα λίγα. Κι έπεται συνέχεια.
Δοκίμασα μια σαλάτα πλουσιοπάροχη σε πρασινάδα, με καρότο, λιαστή ντομάτα και αγκινάρα, λίγο παραπάνω αλμυρούς, μια ιδέα πικάντικους σιφνέικους ρεβιθοκεφτέδες, μυρωδάτους, καλοδουλεμένους κολοκυθοκεφτέδες, μελιτζανοσαλάτα με χάι κάπνισμα και δροσερή τσιροσαλάτα (με γιαούρτι και λεμόνι). Όσο για το μαριναρισμένο γαύρο, κάνει φοβερό τετ-α-τετ με το ούζο σου. Μόνη, μικρή παρατήρηση το ότι στους καβουροκεφτέδες το καβούρι χάνεται μέσα στα χορταρικά – σχεδόν δεν το παίρνεις χαμπάρι. Από κει και πέρα, το αιγαιοπελαγίτικο ψάρι –στην περίπτωσή μας μια στείρα κι ένα μυλοκόπι– κάνει grande entrance, ψημένο σωστά, με όλους τους χυμούς του. διαθέτει το υπερ-ατού μιας φρεσκάδας που σπάνια βρίσκεις στην Αθήνα. Αστέρι θαλάσσης! Αυτήν την ωραία αλμύρα πιθανώς να θέλεις να την κρατήσεις, αλλά θα σε παρασύρουν είτε μια μηλόπιτα που μοσχοβολάει κανέλα (μην της βάζετε κρέμα γάλακτος, παρακαλώ, είναι ωραιότατη σόλο) είτε ένα σιροπάτο ραβανί – σαν σπιτικό «φίλεμα».

Βουτιά και συχώριο
Το αδερφάκι της «Σμαράγδας» λέγεται «Ντίνος» και βρίσκεται στην Καρδιανή της Τήνου, στον όρμο Γιαννάκη: σε περίπτωση που θες να ξαναβρείς το ψαράκι στον πάτριο τόπο του, με τη θάλασσα στα πόδια σου.