 |
| Αναζήτησε το σύμβολο αθηνόραμαclub στους οδηγούς της ενότητας που σε ενδιαφέρει |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
 |  | ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: 29/7/2010 | |
από τον Αργύρη Ζήλο
|
 The House **** |
|
| |
Παραγωγή του William Orbit και... αιφνιδιασμός 1ου μεγέθους! Ουδεμία σχέση με ντισκοτρονικά και τα συναφή μπιτάτα - τουναντίον, μια πρωτοκλασάτη ρομάντζα δίχως ίχνος μελοδραματισμού, μοντέρνα μες στη σοβαρότητά της (και το... αντίστροφο), που όχι μόνο δεν εξωραΐζει τις μελωδίες, αλλά... αυτή εντέλει αναδεικνύεται μέσα απ' αυτές! Η Κάτι αφήνει μίλια πίσω την εθνοπόπ περσόνα της καλλιεργώντας ένα ουσιώδες, γλυκύτατο τραγούδι που δεν προσκυνάει τη μόδα, το ίματζ, την εποχή - ούτε και την αγορά. (A&N)
|
 The Bambi Molesters |
|
As the Dark Wave Swells ***½
Πολλοί παρασυρμένοι, μην πω εξαπατημένοι από κάτι μπρούτους σερφοπανκάδες, θεωρούν ότι τις τέλη ’60 «σινεματικές» κιθαρωδίες που ο Μορικόνε μετουσίωσε ιδιοφυώς σε γουέστερν ελεγείες τις παράγουν δυο-τρία ριφάκια και μπόλικη ενέργεια. Τους διαψεύδουν με τη μελωδική σπουδή τους στο σερφ-ροκ 4 χαρισματικοί Κροάτες και οι συνεργάτες τους (πλήκτρα, πνευστά, έγχορδα, κρουστά...) αλλά κι ο Chris Eckman: κεντάει η παραγωγή του! (Hitch-Hyke)
| Klima Kalima |
|
Loru ***
Λες «αυτοσχεδιασμοί (έστω ελεύθεροι) με κιθάρα, μπάσο, ντραμς πάνω σε εβραϊκές μελωδίες – θαυμάσια!» Πλην... την πατάς! Με το που χορδίζει ο Kalle Kalime μια υποψία θέματος, σε χρόνο ντετέ το κάνει φύλλο και φτερό προς μεγάλη χαρά των O. Potratz (μπάσο) και O. Steidle (ντραμς). Πέρα από μια-δυο «πλαγιοροκιές» και κάτι «ανέλεγκτα» παροξυσμικά, υπαινικτικο-αποδομητικά δρουν εντέλει – ούτε καν αφαιρετικά! (A&N)
| Mark Sultan |
|
$ ***
Δυστυχώς για μας, το ροκ με ουσία είναι σύμφυτο με το θράσος – και διαθέτει άφθονο ο αλιτήριος για να βυθίζει ποπ μελωδίες του ’50 και γκλαμ σκαριφήματα αλά Μαρκ Μπόλαν σ’ έναν βόρβορο «κακοτεχνίας»! Μόνο όταν τραβάει κάτω και τους δύστυχους τους Ramones καταλαβαίνεις ότι υποκρίνεται τον πανκοροκενρολά: από άποψη διαβρώνει ό,τι αγγίζει, μπορεί δε και χειρότερα – δικά του είναι άλλωστε! (Soundforge)
| Lostboy! A.K.A. Jim Kerr **½ |
|
Ωραία, 1ο προσωπικό άλμπουμ – τι άλλο, τα δυνατά του θα έβαζε. Όχι όμως για ν’ αποδείξει και μόνο ότι αυτός ήταν η φωνή κι η ποπ ψυχή των Simple Minds – δεν πάει έτσι... (Edel)
| Tracey Thorn |
|
Love And Its Opposite ***
Φιλοσοφικώς, το δίπολο έχει οριστεί ως ταυτόσημο – άρα στην ποπ τέχνη μάλλον στον άξονα διεκδίκησης / μελαγχολίας περιστρέφεται. Στενές λοιπόν οι υφολογικές ή ακόμη κι οι μελωδικές επιλογές της, κι ας είν’ καλά η υψηλή αισθητική της που αποκλείει το μελό. (EMI)
| Plumerai |
|
Empty Graves **½
Στην κοσμοπολίτισσα Βοστόνη οι φολκ ρίζες πιο πολύ ως ευρωπαϊκός λυρισμός γίνονται αισθητές παρά σαν τοπική λαϊκότητα. Αν εκτείνουν τις πανκέ βάσεις τους πέρα απ’ τα «δεσμευτικά» 5 τραγούδια, θα έχουμε ίσως την πλήρη εικόνα τους. (Δωρεάν με το τελευταίο τεύχος του «Muzine»)
| Βασιλική Παπαγεωργίου |
|
Ελληνοτουρκικά ***
Κλασικά μικρασιατικά μα και νέες συνθέσεις παραδοσιακού ύφους (η ερμηνεύτρια στιχουργεί επίσης). Οι ενορχηστρώσεις του Κλέωνα Αντωνίου ηχούν γλαφυρότερες κι ακριβέστερες του φωνητικού μέλους – ως όφειλαν άλλωστε. Γιατί έχουν κάτι ουσιωδέστερο να διδάξουν. (Lyra)
| Aun |
|
VII **½
Καθώς το drone περιδινείται με άξονα κιθαριστικές διαχορδίες στα όρια του θορύβου, φυσικό είναι ν’ ανασαλεύει σκοτεινές πτυχές του φόβου – αν δεν ποντάρει σ’ αυτόν! Μια στιγμή όμως: παίρνει δηλαδή την καταχνιά... εργολαβία; Υπ’ αυτήν την έννοια το ηχοδομικά άψογο 7ο lp τους ηχεί... οριακό. (Important)
| Jason & the Scorchers |
|
Halcyon Times ***
Μέσα ’90 ο Jason Ringenberg κουρδίζει ευλαβώς την ακουστική του κιθάρα κι ορθώνει στο Νάσβιλ το καθαρόαιμο κάντρι ροκ παράστημά του. Με τη νέα χιλιετία δίνει στα παιδιά άδεια επ’ αόριστον κι άνευ αποδοχών, το παλεύει μόνος για ένα διάστημα («Empire Builders», «α» 256) και... νάτος πάλι με την μπάντα να κάνει... τα ίδια. Μισώ τον εαυτό μου που μ’ αρέσει... (Hitch-Hyke)
| Dave King |
|
Indelicate ***½
Το «άκομψος» χτυπάει ίσως... κάπως, υπεραναπληρώνεται όμως από άλλες πιο καίριες συνθήκες συμπεριφοράς, όπως πολύμορφος, στοχαστικός, απρόβλεπτος, ευρηματικός, εκρηκτικός, ανατρεπτικός... Αν τώρα φανταστείς απ’ τη μεριά σου τι μορφή μπορεί να έχει μια μουσική που κλίνει στον σύγχρονο μεταρομαντισμό παρά στον τζαζ αυτοσχεδιασμό και «διχάζεται» μεταξύ πιανιστικής ενδοστρέφειας και κρουστικής ορμής (βλέπετε, ο συνθέτης είναι σε αμφότερα εξπέρ!), κατανοείς ότι, αφ’ ης στιγμής εισηγείται καινοτομίες βάσης, κωλύεται να δειχτεί... διακριτικός – και το γνωρίζει! (Sunnyside/Soundforge)
| αρχείο δισκοκριτικών |
|
|