 |
| Αναζήτησε το σύμβολο αθηνόραμαclub στους οδηγούς της ενότητας που σε ενδιαφέρει |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
 |  | ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: 10/6/2010 | |
από τον Αργύρη Ζήλο
|
 Κουστουμάκι **** |
|
| |
Η μετάβαση απ' την ασφυκτική πολυμορφία («Please Make Me Dance», “α” 489) στην αναστοχαστική μελωδία αντηχεί τη διαφορά προβοκάτσιας και πρόκλησης: μετερχόμενος τη 2η βγαίνεις μπροστά, εκτίθεσαι, δεσμεύεσαι... Πλέον, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης δεν αντιδρά σαρδόνια σε πρόσωπα και καταστάσεις μα αναδιπλώνεται κι αναζητεί στον ενδόκοσμό του τα ερείσματα της καλλιτεχνικής εξόδου προς την εναλλακτική ευτυχία που υπόσχεται η μουσική - όταν βεβαίως έχει επίγνωση σε τι αντιπαρατίθεται. Πώς αλλιώς, λοιπόν, αν όχι με μια εγγενώς παραβατική όσο κι ανοχύρωτα λυρική ποπ γραφή; (Inner Ear)
|
 Turzi |
|
B ***½
«Βήτα»: το 2ο πρότζεκτ... Εστέτ μέχρι στρεβλώσεως, ο Βέλγος πληκτρονικός Romain Turzi το εξωθεί στα άκρα τιτλοφορώντας και τις 10 συνθέσεις από «Β»: Bethlehem, Beijing, Baltimore (τραγουδάει ο Bobby Gillespie των Primal Scream), Brasilia, Bogota, Baden Baden… Η μουσική δεν αντηχεί μεν ένα τόσο ευρύ υφολογικό φάσμα αλλά... κοντά πέφτει: ηλέκτρο-σπέις-έθνο-χέβι-μέταλ-ντίσκο-ράγκα-άμπιεντ-και-βάλε. Δείχνει ψωνισμένος με το κράουτροκ, ούτε κι αυτό τον χωράει όμως. Φινάλε με την Brigitte Fontaine (από «B» κι αυτή) στα πολύ θεατράλε της. Ατελείωτο αυτό το παιδί... (Ankh)
| The Middle East |
|
The Recordings of The Middle East ***½
Με όλες τις ιδιοτυπίες τους, οι Αυστραλοί κοιτούν συνήθως κατά πρόσωπο τα ποπ-ροκ-πανκ-φολκ-μπλουζ-κ.λπ. ιδιώματα – σπανίως παραφθείρουν την εκφραστικότητά τους. Τούτος εδώ όμως είναι σκέτη ψυχανωμαλία: γλεντάει με πνιγηρές σπλάτερ μπαλάντες, ιντιροκάρει ασύστολα όταν τον πνίγει η μοναξιά και τον πιάνει ήττα όταν το παίζει πονηρός! (EMI)
| Justin Curie |
|
The Great War ***½
Είναι ενδεικτικό τού πόσο ψηλά βάζει τον πήχη ο Σκοτσέζος μελωδός το ότι απέσυρε τους Del Amitri το ’02, πάνω που παρέδιδαν το καθ’ όλα φίνο 6ο τους lp «Can You Do Me Good?» («α» 106). Κι αν το 2ο προσωπικό του άλμπουμ δεν προσθέτει στο CV του κάτι βαρυσήμαντο, σου φτιάχνει τη μέρα με το να υπενθυμίζει ότι οι βασικοί κανόνες της ποπ γραφής παραμένουν σε ισχύ. (Soundforge)
| UNCLE |
|
Where Did The Night Fall ***
Ένας σκηνοθέτης, πολλώ δε μάλλον ένας καλός, έχει, εννοείται, το ελεύθερο να το γυρίσει απ’ το θρίλερ στο... ερωτικό, το θέμα όμως είναι αν του πάει. Σε έσκιαζαν με τις μασίφ υπερδομές τους και το χαιρόσουν, γιατί ελάχιστοι ποπ συνθέτες ρισκάρουν να σε ρίξουν στο σασπένς. Εν μέρει λοιπόν το 4ο lp τους επικοινωνεί τον αγαπησιάρικο λυρισμό του... (Hitch-Hyke)
| The Parlotones |
|
Stardust Galaxies **
Πουλάνε, λέει, στη χώρα τους, τη Ν. Αφρική, όσο οι Coldplay, Killers κι Oasis μαζί – και βάλε! Λανσάρουν μάλιστα και δικό τους κρασί! Και νομίζαμε ότι τα ’χαμε δει όλα... Εδώ που τα λέμε οι κλισέ ροκιές κι οι μελοπόπ φωνές τους είναι ταμάμ και για παραπάνω πελατεία! (Soundforge)
| Total Fucking Destruction/27/Gardenbox *** |
|
Αναρχοχασμωδία απ’ τη Φιλαδέλφεια, τρυφερή ίντι ποπ από Βοστόνη, συμπαγές λυρικό ποστ ροκ από Αθήνα: τριχοτομημένο βινιλιακό σινγκλάκι για βαθέως εναλλακτικά γούστα. (www.gardenbox.org)
| Gaudi |
|
No Prisoners **
Τεχνοκράτες κατά βάση, τούτοι οι Λονδρέζοι ειδικεύονται στο ηλέκτρο-όφμπιτ-ράγκα-νταμπ, με θεαματικά εν πολλοίς αποτελέσματα – αρκεί να μη σε χαλάει που δεν τους βγαίνουν τραγούδια της προκοπής... (A&N)
| Groove Armada |
|
Black Light ***
Η παγίδα που σκάβει το «θα σας δείξω εγώ» είναι ότι ενόσω σχίζεσαι να επισφραγίσεις την ηγετική σου θέση στο στιλ, αμελείς ν’ ανανεωθείς. Τέλος πάντων, ας αρκεστούμε σ’ ένα υπερμοντέρνο ροκ-ηλέκτρο-ντανς με φορτισμένες ερμηνείες (Nick Littlemore, Jessica Larrabee, Will Young – τιμής ένεκεν κι ο Bryan Ferry!), μια και όντως ξέρουν τη δουλειά τους. (Hitch-Hyke)
| Απόστολος Ρουτζομάνης |
|
The Heart Of A Dreamer **
Η κολεγιά ρομαντικών και τζαζέ πιανισμών με νεο-εποχικά ηλεκτροπία και μίνιμαλ σχήματα αλά Βιμ Μερτένς ίσως συνεγείρει όσους έχασαν επαφή με τα μουσικά δρώμενα τέλη ’70 ή εκεί γύρω, τα «σανσόν» του όμως, που τα λέει με περιπάθεια που θα έφερνε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τον Μαρκ Άλμοντ σχετικά με το τι στην ευχή κληροδότησε, δεν βλέπω σε ποιον απευθύνονται... (crystalo06@hotmail.com)
| Fu Madrow |
|
Prototypo ½
Ευχής έργον που εφευρέθη το ελληνικό χιπ χοπ – ειδάλλως οι μισοί από δαύτους θα ’χαν καταλήξει νταβάδες κι οι άλλοι μισοί θα ’χαν μπει στην πολιτική ως επίδοξοι ολιγάρχες. (Pan-Vox)
| Argie |
|
Τον κόσμο αν αλλάξεις **½
Από τότε με τους Anasa τον περιμένω τον Σερραίο Αργύρη Λούλατζη («α» 424)... Να ξε-ερωτευτεί εννοώ. Τότε, απέναντι σε ορατούς στόχους, πιστεύω ότι το ροκ του θα ξεπετάξει την αιχμή εκείνη που θα πετσοκόψει κάθε φορμαλιστική αναστολή, τότε κι οι φυσικές, αληθείς μελωδίες του θ’ αναζητήσουν το βάθος ενός πραγματικού άλγους. Έχω υπομονή... (Legend)
| Sold Out! *½ |
|
Παρά τον μελοδραματισμό του, το επικο-λυρικό ροκ (με ’70s ηλεκτρο-μελοσός εδώ) είναι αισιόδοξο είδος: υποδεικνύει –άθελά του καταπώς φαίνεται– ότι υπάρχει ένα ανώτερο επίπεδο ενόρασης της ζωής, που σου αποκαλύπτεται αν χαμηλώσεις εκείνο απ’ όπου βιώνεις τη μουσική. (Lamb/Μουσικό Ταχυδρομείο)
| Tav Falco & the Unapproachable Panther Burns |
|
Conjurations: Seance for Deranged Lovers *½
Ως αμερικανικά νεο-κυματικά μνημεία, μεταπηδούν απ’ το ροκ ’ν’ ρολ στο μπαρόκ σε άψογο στιλ. Πειράζει που δεν έχουν τραγούδια; Αμ, πώς δεν πειράζει! (Hitch-Hyke)
| Μεσιέ Μινιμάλ |
|
Πάστα Φλώρα ***
Θα μου έκανε εντύπωση αν ο Χρίστος Τσιτρούδης μετερχόταν τα κλασικά ποπ κλισέ ασυναίσθητα, κι αυτό γιατί τα χειρίζεται εύστοχα, με γνώση των συναισθηματικών παραδηλώσεών τους. Παρότι όμως εμφυσά μια κομψή ακουστική αύρα στις ηλεκτροφόρμες προσπερνώντας τα σίνθι-ποπ μπιτ του «Lollipop» («α» 468), «τιμά» τις αγαπησιάρες αφηγήσεις του, τόσο που σχεδόν παραμελεί την οργανική δυναμική της φαντασίας του. Προτιμώ τις ιντιροκάτες φυγές του... (The Sound of Everything)
| αρχείο δισκοκριτικών |
|
|