 |
| Αναζήτησε το σύμβολο αθηνόραμαclub στους οδηγούς της ενότητας που σε ενδιαφέρει |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
 |  | ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: 29/4/2010 | |
από τον Αργύρη Ζήλο
|
 La Difference **** |
|
| |
Θα 'θελα να καταλάβαινα τη γλώσσα του, τα επιχειρήματα δηλαδή με τα οποία, αφορμώμενος απ' τη δαιμονοποίηση που υφίστανται οι αλμπίνοι στην Αφρική (τα 3/4 των Μαλινέζων είναι αναλφάβητοι), μάχεται για το δικαίωμα στη διαφορά. Μικρό το κακό: αυτό το νέο έργο του, ίσως το πιο μεστό του, πέρα απ' την ηδύτητα του ολοκληρωμένου μεταλαϊκού καλλιτέχνη αντηχεί τη σοφία ενός ώριμου πολίτη που δεν του αρκεί να γίνεται αρεστός: δεσμεύει εαυτόν ν' αποβαίνει παρεμβατικός. (Universal)
|
 Pascal Schumacher/Jef Neve |
|
Face to Face ***½
Τι νόημα να ’χει ένα βιμπράφωνο/πιάνο δίπολο μετά την Γκάρι Μπέρτον/Τσικ Κορία εμπειρία; Σύμφωνοι, εμμέσως πλην σαφώς τα ’πανε όλα για τα φορμαλιστικά όρια του σχήματος, όχι όμως και για τα εκφραστικά. Κάθε γενιά αποζητά τους δικούς της ταγούς. Άραγε θα ’χαμε σήμερα τζαζ αν έπιανε τόπο το «προς τι ένα σαξόφωνο μετά τον Κολτρέιν»; (A&N)
| Κτίρια τη Νύχτα |
|
3ο μέρος: Οι υποθέσεις του πέμπτου κόσμου/2ο μέρος: Ωεμ και η λαίμαργη αγάπη ***½
Ο Γιώργος Καρπαθάκης δεν έχει καλή φωνή – ευτυχώς! Αν ήταν ένας... Πάριος δεν θα ’παιζε σαν τον σκύλο με τη γάτα με τη μελωδία, δεν θα στιχουργούσε σουρεαλιστικά, ούτε θα παρενοχλούσε τις νόιζ-άμπιεντ-πανκ-ηλέκτρο-ποπ φόρμες σε σημείο που να παίρνουν των ομματιών τους! (Buildingsatnight@gmail.com)
| King Britt |
|
The Intricate Beauty ***
Οι Digable Planets μου διέφυγαν, τον ίδιο όμως τον παρατηρώ απ’ το 98, τότε με τους Sylk 130, αρκετό χρόνο δηλαδή για να ’χω μετρήσει τις τζαζ-άμπιεντ-χιπ-ηλέκτρο-χάους-γκόσπελ-ντανς δυνάμεις του. Είναι ο λόγος που, εδώ πια, δεν με ψήνει: σύνοψη μάλλον παρά επέκταση των κατορθωμάτων του επιχειρεί... (Soundforge)
| Μπάμπης Στόκας |
|
Βόλτα **
Αναλόγως με τις κατά καιρούς ψυχικές μεταπτώσεις διακυμαίνεται και το ύφος: βαριά ροκ και φολκ μπαλάντα, λαϊκότροπη μελωδία, καντσόνε, δημώδεις αντίλαλοι κι ενδιάμεσες μείξεις όχι ιδιαιτέρως ευφάνταστες. Κατ’ εμέ εδώ σκαλώνει το πράγμα: η ζωή όσο και η μουσική είναι πιο σύνθετες από μια ερωτική διάψευση σε 16 μέρη που μοντάρει στιλ μήπως και φανεί εξωσυμβατική. (7)
| Harper Simon *** |
|
Ευτυχώς, είναι όντως ο γιος του Πολ Σάιμον – ειδάλλως κινδύνευε να παρεξηγηθεί! Φωνή, άρθρωση, μελωδική αίσθηση – πανομοιότυπες! Μόνο μην τον άφησε ο μεγάλος στο πόδι του επειδή ο ίδιος ψιλοβαρέθηκε – ως τραγουδοποιός τουλάχιστον δεν είναι έτοιμος να τον διαδεχτεί (λες και θα βρεθεί ποτέ τέτοιος, είτε εξ αίματος είτε εκ... παραδρομής). Ατάλαντος δεν είναι, αφήνει όμως στην κάντρι περισσότερο χώρο απ’ όσο επιβάλλουν οι περιστάσεις – το μελωδικό του ταλέντο δηλαδή... (EMI)
| Kissy Sell Out |
|
Youth **½
Τουπέ αντηχεί πια το made-in-England ποπ υφάκι! Εντάξει το χειροκίνητο ηλεκτρο-σινθι-μπιτ, αυθόρμητο κι άκακο... Οι έξω-καρδιά μελωδίες όμως; Πάει κοντά μισός αιώνας που τις κλείδωσαν οι Kinks – για να μην πιάσουμε τους Beatles… (Soundforge)
| The Velvoids |
|
3.3 [Sonic] ***
Απ’ τη μια το «καρφωτικό» όνομα, απ’ την άλλη 5 κιθάρα-μπάσο-ντραμς ροκιές που μετά βίας πιάνουν όλες μαζί τα 13 λεπτά... Κι όμως, τα τραγούδια είναι απρόοπτα κι η ποστ-γκλαμ ματιά πολυμέτωπη – τούτοι οι Αθηναίοι βαίνουν πολύ πέραν του πανκ σαματά! (Zabamusic/Polytropon)
| Bill Carrothers |
|
Joy Spring ***
Clifford Brown, Benny Golson, Duke Jordan, Richie Powell, Victor Young – αυτοί είναι οι συνθέτες, αν τελικά «επιβιώνει» η αρχική τους έμπνευση κάτω απ’ τον ραγδαίο αυτοσχεδιασμό ενός πιανίστα που, όμως, η απεριόριστη δεξιοτεχνία του δεν αποσπά το τζαζ τρίο απ’ τα αισθητικό του τυπικό (α, ναι: ντραμς ο Bill Stewart, μπάσο ο Drew Gress). (Pirouet/A&N)
| The Magnetic Fields |
|
Realism ***
Σύμφυτη με μια κομψή μελωδικότητα, η ποπ «μανιέρα» τους έχει ντε φάκτο απεμπολήσει κάθε παραχώρηση στην ευτέλεια. Θα τους ήθελα όμως πιο παρεμβατικούς – μην ξεχνάμε ότι ο λυρισμός τους ήταν ανέκαθεν συνυφασμένος μ’ έναν άγριο αυτοσαρκασμό. (Warner)
| Βασίλης Παπακωνσταντίνου |
|
Το Παιχνίδι Παίζεται *½
Δεκαετίες τώρα οι ελληνοροκάδες προσκυνούν τις μπροσούρες του – άρα θ’ αντέξουν μια χαρά τη δημεγερτική στιχουργία του Οδυσσέα Ιωάννου. Μελωδεί εδώ με ίδιες δυνάμεις και του το αναγνωρίζω, αρκεί όμως αυτό για να σφάξω την αισθητική μου; (Lyra)
| Joalz |
|
Monkshood ***½
Ίδρωσε ο Λεωνίδας Σέγκας να τιθασέψει τις άμπιεντ-ντιπ-χάους ορμές του – θυμάστε το «Beyond Instincts»; («α» 148). Καμιά σχέση! Τετραμελές εδώ, το τιμ απαξιοί κάθε υπόνοια στιλιστικής τάξης καθώς προσεταιρίζεται, ίσως όχι το απόλυτο μετατροπικό χάος αλλά ένα «ελεγχόμενο μεταθορυβογράφημα» που, δίχως να τις κονιορτοποιεί, διαβρώνει μια προς μια τις βάσεις του: ελλειπτικές μελωδίες, «δύσχρηστοι» ηλεκτροκύκλοι, ασαφείς ατμόσφαιρες... (Ntrop)
| αρχείο δισκοκριτικών |
|
|