 |
| Αναζήτησε το σύμβολο αθηνόραμαclub στους οδηγούς της ενότητας που σε ενδιαφέρει |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
 |  | ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: 15/4/2010 | |
από τον Αργύρη Ζήλο
|
 Restored, Returned **** |
|
| |
Σιμά στο «Light as a Feather» θα σουινγκάρουν, είπα - κι άραξα τεμπέλικα στις σαξόφωνο-πιάνο-μπάσο-ντραμς-φωνή αντηχήσεις. Δέχτηκα απανωτά χτυπήματα: απ' τον πνευστό ενδόκοσμο, απ' την πιανιστική σπουδή, απ' την κρουστή αφαίρεση, απ' τον μπασικό υπαινιγμό... Με αποτελείωσε η αλλόκοσμη φωνή της Kristin Asbjornsen. Καμιά σχέση ακόμη και με μεταμοντέρνες τζαζικές υπαγωγές ο «καταληκτικός» στοχασμός τούτων των Νορβηγών... (ECM/Μικρή 'Αρκτος)
|
 Oddjob |
|
Clint ***½
Προ διετίας οι 5 Σουηδοί καλλιέργησαν την εντύπωση ότι ξεπλένουν μνήμες αφήνοντας μετέωρη τη θέση τους στη σύγχρονη τζαζ («Sumo», «α» 438). Τι έχεις όμως τώρα να πεις για «μπρέικμπιτ-τζαζ παραφράσεις» 12 θεμάτων δι’ ων οι Morricone, Schifrin, Goodwin, Niehaus κ.ά. ενέδυσαν τη φιλμική περσόνα του Κλιντ Ίστγουντ; («The Good, The Bad...», «Dirty Harry», «Magnum Force», «For a Few Dollars More», «Sudden Impact», «Hang ’em High»…). Μην πεις τίποτε: απλά συντονίσου! (A&N)
| UB40 |
|
Labour of Love IV **½
Τι θα λέγατε να λικνιστούμε με «Bring It on Home to Me», «The Tracks of My Tears», «Close to Me», «Cream Puff» κι έτερα ελάσσονα κλασικά ραφιναρισμένα απ’ τη γλυκύτερη ρέγκε-ποπ μπάντα; 4η φορά το κάνουν και, πλέον, το ξέρουν απέξω κι ανακατωτά. (EMI)
| Tom McRae |
|
The Alphabet of Hurricanes ***
Όταν το εκφραστικό τοπίο είναι τόσο εκτεθειμένο στο τυχαίο βλέμμα όσο η ακουστική φολκ-ποπ μελωδία, η ανεπαίσθητη λεπτομέρεια, μια ατέλεια ίσως της γραφής ή μια αδυναμία της εκφοράς κάνει τη διαφορά και σου επιβάλλει να δώσεις βάση – κάτι που ως διαπίστωση μόνο έχει νόημα, όχι ως υπόδειξη. (Hitch-Hyke)
| Biri Biri *** |
|
Να παλεύει την σήμερον μια 10μελής… ελληνική (!) μπάντα να επαναφέρει το τζαζ φανκ στον σωστό μπλουζίστικο δρόμο δίχως όμως να το ξαποστείλει να μαζέψει σκόνη τίποτε ξεπεσμένες γειτονιές-φάντασμα, αυτό κι αν είναι νέτη τρέλα! Απ’ την άλλη, αν το παίζεις ψυχικώς υγιής, τέτοια δεν κάνεις. (Spinalonga)
| Mozart |
|
L’ Opera Rock *
Τόσο ροκ όσο κι οι Onirama, από όπερα δε, χωρίς πλάκα προτιμώ του Καρβέλα. Ασκήσεις για πρωτάκια κλασικού ωδείου με τη μελωδία άγνωστη ακόμη λέξη και το χιπ χοπ-ποπ-ντανς πασίγνωστη – κι όμως ανέβηκε στο Palais des Sports! Πάει, τα ’παιξαν οι Γάλλοι... (Warner)
| Ink |
|
Diary *½
Άγριo χέβι-γκραντζ-μέταλ-ντεθ-ροκ από ένα θεσσαλονικιό κιθάρες-μπάσο-ντραμς τρίο που δεν αλέθει ακριβώς τα ανωτέρω συστατικά, δεν είναι όμως και για χόρταση. (Supernova Productions)
| Thomas Dybdahl *** |
|
Τώρα πια ξέρουμε – κι αν κρίνουμε απ’ το ότι το 5ο του lp φέρει απλά τ’ όνομά του, ξέρει κι ο ίδιος: βαθύτερα ιδιοσυγκρασιακή απ’ όταν ξεκινούσε («That Great October Sound», «α» 227), όχι πλέον αγχωμένη να «διαφέρει» όπως π.χ. στο «Science», η ακουστική μελωδία είν’ ο κόσμος του. Θα μου πείτε, ο μόνος είναι; Εγώ, αντιστοιχίες δεν διακρίνω – όχι άμεσες. Ξέρετε, άλλο μελωδός, οσοδήποτε χαρισματικός, άλλο καλλιτέχνης συνειδητός – κι είναι η 2η ιδιότητα που θέλγει τον 30χρονο Νορβηγό. (EMI)
| Κώστας Μαγγίνας/Peter Salchev |
|
The Call **½
Η επάρκεια του Έλληνα κιθαρίστα μετά βίας εξωραΐζει τους άχρωμους βοκαλισμούς του Βούλγαρου τραγουδιστή. Το χρώμα επιστρέφει όσο αποσπώνται απ’ την τζαζ (άσε που δεν μου κολλάει εδώ ο όρος) προς τη φολκ μελωδικότητα («Amazing Grace», «Black Is the Colour», «St. James Infirmary», «Morning Dew»). Ούτε αισθητικά ούτε εκφραστικά μου κάθεται η συνεύρεση σαν αξιοσημείωτη – κι είναι εμφανές ποιόν εκ των δυο αδικώ. (Ano Kato)
| Smokey Bandits |
|
Debut ***
Αν όντως το βασικό μέσο διεθνοποίησης του fun είναι ο κινηματογράφος (και τον 20ό αιώνα δίχως άλλο ήταν), ορθώς η 14μελής αθηναϊκή ορχήστρα βάλθηκε ν’ αναδεύει ένα σινεφίλ κοκτέιλ πιο χουβαρντάδικο του συνήθους, που περιλαμβάνει πια και μια διακριτική βαλκάνια εσάνς που, όμως, κάνει αισθητή τη διαφορά απ’ τα στάνταρ λατιν-αφρο-ευρω-τσιγγανο-λαουντζ-ντανς συστατικά. (Klik)
| Fiesta Balkanica |
|
Δεν είναι όλες οι γιορτές ίδιες... ***
Οι «οργανοπαίχτες» δεν θυσιάζουν πάντα τη μουσικότητα για χάρη της λαϊκότητας, γι’ αυτό και τα ονόματά τους επιβιώνουν της επετειακής μνήμης κι εγκαθίστανται στη διαχρονική: Istanbul Oriental Ensemble, Esma Redzepova, Ensemble Theodosievski, Bratsch, Gypsy Groovz Orchestra, Sandy Lopicic Orkestar – ουδεμία σχέση με πανηγύρι. (A&N)
| Βασίλης Δημητρίου |
|
Τέσσερα έργα σύγχρονης μουσικής ***½
Η απλή περιγραφή προσφέρει ίσως καλύτερη υπηρεσία απ’ την «κριτική» συνθέσεων εμφανώς αφοσιωμένων στην καθαρή μουσικότητα: Τρεις Ψηλές Γυναίκες, έργο για βιολοντσέλο (Κώστας Θέος), Διπλό κουαρτέτο για κλαρινέτο, φλάουτο, βιολί, βιολοντσέλο, Toccata & Κομμάτια για πιάνο (Βίκυ Στυλιανού). Γραμμένα ’79 με ’95 για να στηρίξουν χορογραφίες, με ωθούν να παραμερίσω τις επιφυλάξεις μου απέναντι στην «οπτικοποιημένη μουσική» – πάλι καλά να λες που, ενίοτε, προσφέρονται «απτά» κίνητρα σε άξιους πλην «αποσυνάγωγους» δημιουργούς... (Lyra)
| αρχείο δισκοκριτικών |
|
|