 |
| Αναζήτησε το σύμβολο αθηνόραμαclub στους οδηγούς της ενότητας που σε ενδιαφέρει |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
 |  | ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: 25/3/2010 | |
από τον Αργύρη Ζήλο
|
 The Courage of Others **** |
|
| |
Παραβατική γαρ σύλληψη, το «The Trials of Van Occupanther» («α» 390) τους ώθησε να χαράξουν κάθετες τομές ανάμεσα στον ψαγμένο και στον αδρό «λαϊκό» λυρισμό. Πλέον, μη νιώθοντας υποχρεωμένοι να επανεφευρίσκουν διαρκώς τον εαυτό τους προκειμένου ν' αποσπώνται απ' το σωρό, οι Τεξανοί αφήνονται σ' ένα «βασικό μελωδικό ένστικτο» που απορρίπτει το φολκ-κάντρι-ποπ-ροκ καθωσπρέπει - αντλεί δηλαδή οντότητα από μια αδιαπραγμάτευτη ατομικότητα. (Πήξαμε στους αυτόκλητους ψυχαναλυτές - και να που αποφαίνομαι ως εις εξ αυτών!). (Hitch-Hyke)
|
 Sade |
|
Soldier of Love ***½
Επανεισάγει αξίες που, εσχάτως, δείχνουν τάσεις απόσχισης απ’ το δισκογραφικό σώμα: κομψότητα, σοβαρότητα, εκλεκτισμό και, σπανιότερο ίσως όλων, γνώση των ορίων του στιλ, έτσι που η νεανική ενέργεια, το βαθύ ρομαντικό βλέμμα ή το άνοιγμα προς συγγενείς ποπ μορφές να μην αναδίνουν τουπέ μα καλλιτεχνικό ταμπεραμέντο. Χαλάλι της η δεκαετία αποχής! (Sony)
| Jimmy Webb & The Webb Brothers |
|
Cottonwood Farm ***
Αφού οι 4 γιοι του είχαν ήδη δικό τους γκρουπ, θα ’ταν αυτονόητη η πρωτοβουλία του κορυφαίου Αμερικανού τραγουδοποιού να παίξουν επιτέλους όλοι μαζί αν το «όλοι» δεν περιλάμβανε... 4 γενιές Webb, απ’ τον 86χρονο παππού Bob μέχρι δισέγγονα! Σε συγκινεί αυτή η μεγάλη οικογενειακή γιορτή με τις, συχνά άτεχνες, φωνές της, στέκεις όμως σ’ αυτό που ήδη γνώριζες και το πρόσμενες: η μελοποιία του Τζίμι δεν θα βρει ανταγωνιστή! (Hitch-Hyke)
| Owen Pallett |
|
Heartland ***½
«12 τραγούδια»: σεμνά περιγράφει ο νεαρός Ισλανδός συνθέτης τις σονάτες του για πιάνο, έγχορδα, πνευστά, κρουστά και ηλεκτρονικά. Και καθώς έχει στο τσεπάκι του την εκτίμησή μας και μαζί μια γενναία πίστωση χρόνου, ας την αξιοποιήσει για να περάσει απ’ το ενδιαφέρον στο γοητευτικό (μ’ ένα άνοιγμα της ποπ φόρμας π.χ.) κι από εκεί στο σημαντικό. (EMI)
| The X |
|
Neutralizer **½
Ωραίο όνομα καμάκωσαν – φορεμένο προ 30ετίας! Ούτε κι οι ηλεκτροπανκογκοθάδικες μελωδίες τούτων των Ισπανών πρωτοτυπούν, δεν είν’ και του πεταμού όμως: επιτέλους, ολίγη σοβαρότης και, πού θα πάει, οι σκόρπιες «παρατυπίες» θ’ αποδώσουν τους ποθητούς εξωθεσμικούς καρπούς. (A&N)
| Hayseed Dixie |
|
Killer Grass **
Νέες σκαμπρόζες παραφράσεις διασημοτήτων – εδώ πια το ρεπερτόριο ξεσαλώνει: «Won’t Get Fooled Again» (Who), «Ramblin’ Man» (Hank Williams), «Bohemian Rhapsody» (Queen), «Sabbath Bloody Sabbath» (ξέρετε ποιων), η Μικρή Νυχτερινή Μουσική του Μότσαρτ... Καταλαβαίνω, χρόνια τώρα έτσι βγάζουν το ψωμί τους, καθαρό είν’ το μπλούγκρας άγγιγμά τους (βιολί, κιθάρα, μπάντζο, μαντολίνο, μπάσο, ντραμς), είναι και βιρτουόζοι, το αστείο όμως παρατράβηξε... (Hitch-Hyke)
| Eagle Seagull |
|
The Year Of The How-To-Book ***
Εκατοντάδες ταλαίπωροι αναθάρρυναν προ 15ετίας με τις πυκνές ηλεκτρικές μελωδίες των House of Love κι έκτοτε παρέχουν υφολογική βάση σε επάλληλες στρώσεις ροκ δραματουργών να εκθέτουν τις ρομαντικίζουσες ανησυχίες τους. Τούτοι εδώ είναι απ’ τους ελάχιστους επιγόνους που τους κινεί όχι το σύνηθες απωθημένο αλλά ένα ψαγμένο, δουλεμένο υλικό. (EMI)
| Nguyen Le |
|
Saiyuki ***
Ηλεκτροπαραδοσιακές βιετναμέζικες μελωδίες, εθνοτζάζ φιούζιον, νεύματα στον Τζίμι Χεντριξ – όχι, δεν το παίζει παντεπόπτης ο διαπρεπής Βιετναμέζος κιθαρίστας: αυτές είναι οι καταβολές του. Απ’ την άλλη, τούτο το χαρμόσυνο στροβίλισμα στο ινδικό ξέφωτο με κιθάρες, κότο, μπανσούρι, κρουστά, φωνή με άξονα αρχαία βουδιστικά κείμενα, χαριτωμένο μάλλον του βγαίνει παρά... διαλογιστικό. (A&N)
| Μίκης Θεοδωράκης |
|
Του Έρωτα και του Θανάτου **½
Γνωρίζοντας πια επαρκώς τι περιμένεις απ’ τη φωνή της Φαραντούρη ή του Θηβαίου (στο «Ένας όμηρος»), στρέφεσαι στις ενορχηστρώσεις του Henning Schmiedt κι αναρωτιέσαι αν η μεστή λυρική αύρα που εμφυσούν στη νεότευκτη «Οδύσσεια» (σε στίχους Κ. Καρτελιά) ή στη μαρτυρική «Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν» προτείνει την αρχές ’08 στο ΜΜΑ μαχητικότατη συναυλία σαν αντιστάθμισμα ή σαν πακέτο με τα συγχαρητήρια του συνθέτη προς τον Σαμαρά. (Legend)
| Mikro |
|
Upload/Download **½
Φύσει ανάποδος, ξεκίνησα απ’ το κατέβασμα: το βρήκα πολύ... ανεβασμένο, οπότε έψαξα στο «Upload» τους θεματικούς αρμούς που, λογικά, θα συναιρούν σε κόνσεπτ τα 2 εικαστικώς ομόπνοα cd. Δεν άκουσα όμως παρά μια 2η δεκάδα ηλεκτροντανσάκια με υπερτονισμένα μπιτ, έτσι που και η μελωδία να χάνει έδαφος και η ροκάδικη συνωμοσία να καταρρέει. Δεν τους κόβω πάντως να σπεκουλάρουν: το αγαπούν και, σε μεγάλο βαθμό, το κατέχουν. Ε, ας το φιλοσοφήσουν και λιγάκι... (Undo/EMI)
| Invasion |
|
The Master Alchemist **
Αμάν πια μ’ αυτό το ανδρόγυνο ποπ-μέταλ, που πιο πολύ να ουρλιάξει κόφτεται παρά να μιλήσει για οτιδήποτε – ανδρόγυνο γαρ... (Hitch-Hyke)
| Χάρης Λαμπράκης Quartet |
|
Θέα ***
Αν δεν ήταν το νέι του Λαμπράκη να φλερτάρει με την Ανατολή (όχι με πρόθεση γάμου απαραιτήτως), θα έλεγες ότι οι συνθέσεις πηγάζουν απ’ τη μετα-φρι φάση, τότε που ο Φαροά έπαιρνε απ’ την Κολτρέιν τη διαλογιστική σκυτάλη κι ο Αχμάντ Τζαμάλ ρομάντζαρε στα πλήκτρα του... Όχι απ’ τις τζαζ πράξεις που γίνονται... έτσι, επειδή μπορείς και παίζεις: έχει μεστό περιεχόμενο, που ανάγεται εξίσου στους Δ. Θεοχάρη (πιάνο), Λ. Δάμη (κοντραμπάσο) και Ν. Σιδηροκαστρίτη (τύμπανα). (Ανεξ. παραγωγή)
| New Young Pony Club ** |
|
Άνετα χαράζουν οι Tahita Bulmer και Andy Spence δρόμο ενδιάμεσα στα χωράφια των Suicide και των B-52’s όμως, βρε παιδί μου, τους ρημάζουν τη σοδειά – ως και τα φάλτσα τους κοπιάρουν! (EMI)
| Wishful Thinking |
|
A Waste of Time Well Spent ***
Τα απολύτως βασικά δίνει με την ακουστική κιθάρα του ο Λονδρέζος Paul Martin Wold. Παραείναι σεμνός – ως και στους συνεργάτες του μοιάζει... υποχρεωμένος διά βίου. Κι όμως, αντηχώντας πιανιστική εσωστρέφεια, φολκ αδρότητα, έγχορδο λυρισμό, οι χαμηλόφωνες μελωδίες του διατρέχουν τοπία καλλιτεχνικώς ευρύτερα απ’ τις ατραπούς της τραυματικής αφήγησης. (Hitch-Hyke)
| Shy Child |
|
Liquid Love **
Καλά το πάνε οι Pete Cafarella & Nate Smith –σηκώνει δηλαδή να το χορέψεις– ας αφήσουν όμως τους Human League στην ησυχία τους: δεν λέει να τους παίρνουν το κατόπι... (ΕΜΙ)
| Francois Couturier |
|
Un jour si blanc ****
Μια τόσο λευκή μέρα: έτσι ονόμασε αρχικά ο Ταρκόφσκι τον «Καθρέφτη» από ένα ποίημα του Αρσένι Ταρκόφσκι, του πατέρα του. Είχε κι άλλους κατά νου ο Γάλλος πιανίστας τις στιγμές που αφηνόταν στα πλήκτρα: Ρεμπό, Μπαχ, Σούμπερτ, Μποντλέρ, Μιρό... Κι αν το χρωματικό φάσμα που διατρέχει κλασικισμό, ρομαντισμό, μοντερνισμό, τον 20ό αιώνα και το «άτυπο» σήμερα φαντάζει αχανές, μην ξεχνάμε ότι στην ανθρώπινη σπουδή (δεν λέω απλά στην ευαισθησία) αναγόταν πάντα η σύλληψη, η «μορφοποίηση» κι η αναπομπή του στο πέραν του αισθητού. (ECM/Μικρή Άρκτος)
| αρχείο δισκοκριτικών |
|
|