 |
| Αναζήτησε το σύμβολο αθηνόραμαclub στους οδηγούς της ενότητας που σε ενδιαφέρει |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
 |  | ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: 11/3/2010 | |
από τον Αργύρη Ζήλο
|
 Hidden **** |
|
| |
Από κακή πληροφόρηση ο Jack Barnett ξοδεύεται σαν ποπ συνθέτης - εν πάση περιπτώσει στο Λονδίνο ζει, ας ρωτήσει... Για να μην πω «οπερικές» τις μελωδίες του, σημειώνω ότι παραείναι σύνθετη η γραφή του κι ιδίως οι μπαρόκ ενορχηστρώσεις του για να χωρέσουν στο ποπ σχήμα - εννοώ τη «ραδιοφωνικώς φιλική», τ.έ. τη δεσπόζουσα εκδοχή του. Όχι ότι δεν κάνει σοβαρή μουσική - τουναντίον, πλείστοι ομότεχνοι του οφείλουν τουλάχιστον ένα κέρασμα... (EMI)
|
 Βαγγέλης Κατσούλης |
|
Para-phrases ***½
Δεν το «βλέπω» σαν μουσική για ένα φιλμ (το «Χορεύοντας στον πάγο» του Σταύρου Ιωάννου συγκεκριμένα): τα αφαιρετικά θέματα, η ενδομελωδικότητα, ο διαστιλιστικός μετεωρισμός, είναι εκφάνσεις μιας στοχαστικής μουσικότητας που δεν συνάδει με την οπτικοποιημένη πρόσληψη. Ούτε ακριβώς και σαν «έργο ενός συνθέτη» το ακούω: παρακάμπτοντας την τζαζική αφόρμησή της, η δεσπόζουσα αφήγηση του τρομπετίστα Ανδρέα Πολυζωγόπουλου στηρίζεται σ’ ένα λυρικό ταμπεραμέντο, όχι σ’ έναν, ελαστικό έστω, προγραμματισμό. (Subways)
| Wild Beasts |
|
Two Dancers ***
Μεταξύ άλλων τα ’80s βρήκαν τρόπους να μπολιάσουν το ποπ ντανς με αρτίστικα αντισώματα σωτήρια διά βίου – φανταστείτε π.χ. εδώ τα μίνιμαλ πιτσικάτα των Scritti Politti επί το λυρικότερον πάνω στο αφαιρετικό φανκ των A Certain Ratio με δραματικά τεατράλε φωνητικά! (EMI)
| Hans Ludemann Trio Ivoire |
|
Across the Oceans ***
Τιμά μεν ο Γερμανός πιανίστας από κοινού με τους Chander Sardjoe (ντραμς) και Aly Keita (κρουστά) την πρόθεσή του να εμπλουτίσει χρωματικά το αφρικανικό ιδίωμα δίχως να το εκτρέψει προς λόγιες ή αχαρτογράφητες περιοχές (τον δεσμεύει άλλωστε κι η ντόμπρα φωνή της Chiwoniso), δεν αποφεύγει όμως κάποια σχηματικότητα... (A&N)
| Sir Vincent Lone |
|
Troubadour Heart ***½
Είναι το alter ego που εφηύρε ο Jackie Leven ίνα μην εκτεθεί στα μάτια των αισθηματιών πιστών του καθώς υποβάλλει δέκα αδρές μελωδίες σε μια παράδοξη μεταχείριση, με σίνθι κι ηλεκτροκρουστά κόντρα σε παιδικά πιανάκια, θερεμίνες, μαντολίνα και 3-4 ακουστικές κιθάρες, έτσι που το πηγαία λυρικό ν’ αναιρεί το μπρούτα αρτίστικο και τούμπαλιν! (Hitch-Hyke)
| My Wet Calvin |
|
All Great Events ***
Ένα άνοιγμα στο ποστ-ροκ ξέφωτο όχι μόνο δεν θα μπλόκαρε τις ποπ μελωδίες που καλλιεργούν απ’ το ’04 («α» 245, 363, 399) μα θα φόρτιζε τη ρομαντική τους ιδιοσυγκρασία με μια πιο εύπλαστη δυναμική – σωστά το είδαν οι Άρης και Λεωνίδας. Προχωρούν – κάπως αργά, κάθε τους βήμα όμως αφήνει διακριτά ίχνη εξέλιξης. (Archangel)
| Common Sense |
|
Time Stood Still **½
Ποπ ενήμερη των σύγχρονων ηχομορφών, δοσμένη όμως στη λυρική, τη χαμηλόφωνη ατμόσφαιρα κι όχι στην «περιρρέουσα» (κιθάρες, πλήκτρα, μπάσο, τσέλο, τρομπέτα, ντραμς, φωνή). Έρχεται μάλιστα από έμπειρους Έλληνες «ρόκερς» που, φευ, τους λείπουν οι μεστές μελωδίες... (The Sound of Everything)
| Siena Root |
|
Different Realities ***
Σε παλιότερες εποχές, αν δήλωνες χεβι-εθνο-ροκάς θα σε περνούσαν για τρελό. Ούτε και σήμερα θεωρείται αυτονόητο, καθώς όμως οι Σουηδοί μεταλλο-ινδο-διαλογιστές παίζουν Παρασκευή και Σάββατο στο «Rodeo», θα ’χουμε εξήγηση από πρώτο χέρι! (Transubstans)
| Mr James Bright |
|
Big Sounds from Small Spaces **½
Δεν θα τον ήθελα «πιο βαρύ» αλλά «λιγότερο χαριτωμένο» – θέλω να πω, οι μελωδίες του βγαίνουν και παραέξω απ’ την μπιτόσφαιρα αγγίζοντας κάμποσες εναλλακτικές ηχοτροπίες. Κάποιες απ’ αυτές, διάολε, δεν θα μπορούσαν να κορτάρουν την ποπ με σκοπό σοβαρότερο απ’ το «χορεύετε»; (Prominence)
| To Arms Etc |
|
Corner Games ***
Τον Charles Campbell-Jones δεν τον κόβω ν’ αφήνει εποχή ως πιανίστας, η φωνή του δεν γράφει, ούτε και νομίζω να τραγουδιούνται κάποτε στους δρόμους οι ζορισμένες μελωδίες του... Το ποπ όραμά του όμως έχει τη λυρική κλάση να διακριθεί πέρα απ’ τα στέκια που συχνάζουν οι συνήθεις καπάτσοι – βλέπετε, το ενορχηστρώνει αψηφώντας μπηχτές περί επιτηδευμένου ελιτισμού. (Hitch-Hyke)
| Freedom Rhythm & Sound **** |
|
Κι αν ακόμη το «Επαναστατική Τζαζ και το Κίνημα για τα Αστικά Δικαιώματα (1963-82)» δεν αντηχεί επακριβώς τα δρώμενα, στιγμή δεν υποχωρεί η έξαρση του σημαντικού. Βλέπετε, η εποχή ήταν μεταιχμιακή όχι μόνο για την πολυπλόκαμη τζαζ τάξη μα για σύμπασα τη δυτική κοινωνία, άρα και για την τέχνη της: Art Ensemble of Chicago, Sun Ra, Joe Henderson, Gato Barbieri, Errol Parker, The Pharaohs, Michael White, Gary Bartz, Oliver Lake, Mary Lou Williams, Roy Brooks – και, μεταξύ άλλων τόσων, οι κοσμογονικοί κεραυνοί του Archie Shepp στο «Attica Blues»! (Soul Jazz/A&N) (A&N)
| αρχείο δισκοκριτικών |
|
|