 |
| Αναζήτησε το σύμβολο αθηνόραμαclub στους οδηγούς της ενότητας που σε ενδιαφέρει |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
 |  | ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: 24/12/2009 | |
από τον Αργύρη Ζήλο
|
 | CARLA BLEY
|
|  |
 CARLA'S CHRISTMAS CAROLS **** |
|
| |
Ως Αμερικανίς, βιώνει τα Χριστούγεννα... αλλιώς - ξεχάστε τα δικά μας χασκόγελα. Ως και το πιάνο της παραμελεί καθώς ενορχηστρώνει μια μετατζάζ φαντασίωση που αφαιρεί ένα προς ένα επιχειρήματα απ' το δήθεν της παράδοσης κι απ' το δε βαριέσαι της γιορτής. Σύντροφος δια βίου, ο Steve Swallow συνδράμει την μπασική επιστήμη του, οι δε The Partyka Brass Quintet (εμ)φυσούν κομψές παραβάσεις σε ντίξι τελετές με ρίσκο ν' αφοριστούν ως αποσυνάγωγοι! (ECM/Μικρή 'Αρκτος)
Αργύρης Ζήλος
|
 Julian Casablancas |
|
Phrazes for the Young ***½
Όταν δεν τη διαβάζεις σωστά, η ιστορία εκδικείται. Πριν 30 χρόνια θεωρητικοί τινές εξέλαβαν τις πανκιές και την ηλεκτροπόπ ως χαστούκι στο επηρμένο τεχνορόκ – κόκκινο πανί τα δαιδαλώδη θέματα κι ιδίως οι οργανικές ελεγείες των Yes και των Genesis! Να όμως που ένας πιτσιρικάς αγέννητος τότε (ο τραγουδιστής και συνθέτης των Strokes) τα ξαναβγάζει στην ημερήσια διάταξη του... ηλεκτροπάνκ – και με μελωδίες! (Sony)
| Simon Joyner |
|
Out Into the Snow ***
Απ’ τα άτεχνα lo-fi σκαλίσματα το ’94 μέχρι τις στέρεες μελωδίες που ενορχηστρώνει στο 12ο lp του με λιτότητα που δεν ξεγελάει ως προς τη μεστότητα του φαντασιακού του, μεσολαβεί μια συνειδητοποίηση δίχως την οποία δεν θα ’χε νόημα να συνεχίσει τη μοναχική του πορεία στις ατέρμονες αμερικανικές κάντρι-μπλουζ-ροκ αρτηρίες: η δουλειά ενός αρτίστα οφείλει ν’ αντηχεί την ηλικία του – και, ξέρετε, κάποια στιγμή σταματάς να τα χώνεις και προσπαθείς να εξηγήσεις... (Hitch-Hyke)
| Baaba Maal |
|
Television ***
Μάλλον ξεθωριάζει η λαμπρή ισορροπία λυρικής αύρας, σύγχρονου ήχου κι αφρικανικής λαϊκότητας – πλέον, ο προβολέας φεύγει απ’ τις μελωδίες και πέφτει στις λεπτοχρωμίες. Κομψές, ευαίσθητες – τις απολαμβάνεις. (Ankh)
| Robbie Williams |
|
Reality Killed the Video Star ***
Η «επαγγελματική πραγματικότητα» σε τι βάθος δύναται να επαναπροσδιορίσει τις αξίες ενός αρτίστα; Καίριο ερώτημα, αρμοδιότητα ψυχαναλυτή παρά κριτικού. Αφ’ ης στιγμής, πάντως, δεν έκατσε ως ροκάς, δεν έπεισε ως ερωτοποπάς κι εκτέθηκε ως ντανσάς (του απέδωσε όμως...), πλέον ισομερίζει τους τρεις εαυτούς του. Κι αν του βγαίνει σε καλά τραγούδια είναι μάλλον επειδή... το ’χει ψυχαναλύσει επαρκώς. (EMI)
| Lewd Acts |
|
Black Eye Blues **
Αν σου ’χει μείνει κάποια απορία περί θρασομεταλλοντεθαρίας δεν βλέπω να ’ναι άλλη απ’ το αν αξίζει να υποστείς απανωτές κανιβαλικές εκδορές μήπως και σκάσει κάνα σωτήριο σοκάκι βιομηχανοθορυβάδικου σασπένς. (Deathwish)
| SLW |
|
Fifteen point nine grams ***
Γνωστοί οι Burkhard Beins (κρουστά, αντικείμενα), Rhodri Davis (ηλ. άρπα, ηλεκτροακουστικά), Lucio Capece (πνευστά, preparations), Toshimaru Nakamura (μείξη), αναδρούν στο γαλλικό φεστιβάλ NPAI στις 19.7.07 αντηχώντας το επίπεδο που κατακτά ο σύγχρονος αυτοσχεδιασμός όταν δεν κανοναρχεί το τυχαίο μα το σοβαρό. (Organized Music from Thessaloniki)
| Mark Eitzel |
|
Klamath ***
Παρένθεση λοιπόν η προπέρσινη των American Music Club («α» 420); Μοιάζει να ξαναπιάνει το ηλεκτροακουστικό νήμα του «Candy Ass» («α» 300), δεν το κρατάει γερά όμως: στέκει κάπως αμήχανος εν μέσω ημίφωτων ηχοτοπίων που αντισταθμίζουν μάλλον παρά διευρύνουν τις εσώκλειστες μελωδίες του. Κλείνει με ένα θαυμάσιο ακουστικό ροκ, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό... (Hitch-Hyke)
| Δημήτρης Δημητράκας |
|
Αντιστέκομαι *½
Εμφανές ότι ταυτίζεται με τον συνθέτη/στιχουργό Νίκο Κατσιπόδη κι αυτό είν’ και το σωστό – όμως, τούτα τα ροκάδικα κλισέ τα ’χα για τελειωμένα ήδη απ’ το ’70, κι όσο για το ελεύθεροι-αναρχικοί-κόντρα-στο-σύστημα κόρδωμα... (Φοβού τους Δαναούς/Emotion Art)
| Χάρις Αλεξίου **½ |
|
Η αγάπη θα σε βρει όπου και να ’σαι
Τα «άνω τραγουδιστικά κλιμάκια» δεν τα ’χω ικανά παρά για επιλογές καριέρας και μόνον, εκτιμώ όμως το καλαίσθητο όταν το συναντώ απαλλαγμένο από καιροσκοπισμούς – εν προκειμένω απ’ τις τρέχουσες αντιλήψεις περί «λαϊκότητας» και «μοντερνιάς». Όχι ότι, έστω και σε μελωδικό επίπεδο, βιώνω κάτι συνταρακτικό... (EMI)
| Fact *** |
|
Τώρα δα συλλαμβάνω το τεράστιο βήμα που έκανε ο μουσικός πολιτισμός αφ’ όταν οι πανκάδες έμαθαν ότι υφίσταται 4ο ή και 5ο ακόρντο και συντόνισαν τις καταδρομές τους σε «ακατάληπτους» ρυθμούς – α, ναι: κι ότι υπάρχει κάτι που λέγεται μελωδία! Τώρα, αν ρωτάτε αν το βήμα ήταν προς τα μπρος... (Hitch-Hyke)
| Little Buddha 2*** |
|
Σε μούλτι-κούλτι κλαμπ παίζει ο Sam Popat, αυτονόητο ν’ αναμειγνύει ό,τι εξωτικό ή μοδάτο ρομαντικό πιάνει τ’ αυτί του μ’ ένα επίσης αυτονόητο ηλεκτρομπίτ από κάτω – αμ, δεν πάει έτσι! Θέλει γούστο, θέλει πληροφόρηση, και θέλει και τον... τρόπο του για να κάτσει. Parov Stellar, Hypnotic Hour, Diego Ray, Afrikaner, Degg & Blakker, Sidekick, Sultan, Klopfgeister, Mr. Pink, Sanya Shelest… (Ankh)
| αρχείο δισκοκριτικών |
|
|