 |
| Αναζήτησε το σύμβολο αθηνόραμαclub στους οδηγούς της ενότητας που σε ενδιαφέρει |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
 |
 |  | ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: 25/6/2009 | |
από τον Αργύρη Ζήλο
|
 Akokan **** |
|
| |
Όπου να'ναι θ' ακούει «τζαζ» και θα μειδιά συγκαταβατικά - εδώ θα είμαστε! Μόλις 34χρονος κι ήδη ανάσες και μόνον κρατάει απ' το σουίνγκ. Πιο βαθιά τον τραβάει ο ρομαντικός ενδόκοσμος, πιστεύω δε ότι είναι ζήτημα χρόνου το άνοιγμα του Κουβανού πιανίστα προς τη λόγια έκφραση, ζυγισμένη, έστω, πάνω στην ελευθερία που βιώνει ως αυτοσχεδιαστής απ' τα 14του χρόνια αφορμώμενος κι απ'την αφρικανικότητα - ακόμη ευρύτερο πεδίο δηλαδή. Τραγουδάει κιόλας! (A&N)
|
 The Scaramanga Six |
|
Songs of Prey ***½
Τη μια σε πλακώνει το στομφορόκ των 70’ς, καπάκι σε μαρκάρει το χάρντκορ βαριετέ των 80’ς, στο μεταξύ ένα μουσικό πριόνι σε ξαποστέλνει στη φεγγαρόπληκτη κόψη του λυρισμού – άκρη δεν βρίσκεις... Εγγλέζοι είναι, χαμένα τα ‘χουν, οι ιθύνοντες ονομάζονται Paul & Steven Morricone (!) και... αν ο ρομαντισμός είναι που τους στοιχειώνει, δηλώνω αδελφή ψυχή! (Hitch-Hyke)
| Master Musicians of Bukkake |
|
Totem One ***½
Με το που έσκασαν με το «Visible Sign of the Invivible Order» το ’05 στο Σιάτλ κράτησαν χαλαρή σχέση με τη μεταχίπικη εθνοσυνέλευση όσο και με τον καλιφορνέζικο φρίφορμ αυτοσχεδιασμό – πιο πολύ το ποστ ροκ τους έθελγε, δίχως όμως τις ρομαντικές υποδηλώσεις ή τις θορυβώδεις απολήξεις του. Μια μετανεοτερική τελετή στοιχειό του αρχέγονου και φάντασμα του μελλοντικού; Γιατί όχι; Πλέον, ως πανίσχυρο 7μελές σχήμα, κάτι τέτοιο αντηχούν... (Venerate Industries)
| Caravan Palace *** |
|
Τρελαμένοι με τη manouche (την gipsy jazz που απογείωσε το ‘30 ο κιθαρίστας Τζάνγκο Ρέινχαρντ – όχι, δεν είναι τσιγγάνοι, είναι Γάλλοι gadjos), από βιολί-κιθάρα-όρθιο μπάσο το ’05 εισάγουν πια και κλαρινέτο, τρομπόνι, κρουστά, την α-λα Μπίλι φωνή της Zoe Colotis κι ένα dj-set σ’ ένα μεταλλαγμένο ποπ-τσάρλεστον που... τ’ αφήνει όλα ανοιχτά. (Ankh)
| Green Day |
|
21st Century Breakdown ***
Τα πανκ συγκροτήματα ενηλικιώνονται ακούγοντας Beatles, Blue Oyster Cult ή Ultravox. Εδώ παίζουν οι 2 απ’ τους 3 (μαντέψτε ποιοί), οπότε μπορούμε να πούμε ότι τα παιδιά βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Άντε και μ’ ένα καλό κορίτσι! (Warner)
| Nouvelle Vague 3 **½ |
|
Να λιώνεις καρδιές μ’ ένα «κοίτα-μα-μην-αγγίζεις» ποπ στυλ, o.k., τα νάζια όμως είναι σαν τα ρίμελ: με ημερομηνία λήξεως σε συσκευασία μιας χρήσεως, τ.έ. ψιλοαιθέριες διασκευές των «Road To Nowhere», «Heaven», «Say Hello, Wave Goodbye», «So Lonely», «God Save the Queen»... (EMI)
| Blues Cargo |
|
Delayed Delivery **
Επιτέλους, ένας χώρος όπου χάσμα γενεών δεν υφίσταται: ο παλιός μπλουζίστας είναι εξίσου βαρετός με τον νέο, αν και κάπως πιο αργός – να, ορίστε: 20 χρόνια παίζουν κι είναι το 2ο τους lp… (Pan-Vox)
| Spyweirdos & Floros Floridis |
|
The Sound Between Us ***½
Περίεργα μου ακούγεται... Λες και βάλθηκαν να πνίξουν μεσ’ την εσωστρέφεια τη μεταμοντέρνα αύρα του «Epistrophy at Utopia» («α» 419). Αντηχεί, πιστεύω, ένα 2ο, υπαινικτικό περισσότερο παρά εκδηλωτικό επίπεδο ενδοεπικοινωνίας της ηλεκτροπικής εικονοπλασίας με την πνευστή περισυλλογή... (Creative Space)
| Ανδριάνα Μπάμπαλη |
|
The Rose Tattoo **
Ας λατινοροκάρουν και λιγάκι οι μελωδίες των Πλέσσα, Γιαννίδη, Γούναρη, Αττίκ, Χαιρόπουλου, Μωράκη ή κι εξίσου ντροπαλές «ξένες» σαν αυτή των Brooks & Warren που δίνει τ’ όνομά της στο πρότζεκτ... Να, ορίστε: ο Μίνως Μάτσας που ηλεκτροδοτεί το όλον, δεν δείχνει σημάδια κόπωσης. (EMI)
| Parallel Worlds |
|
Shade ***
Λένε ότι, ως πιο χειροκίνητες, οι «παλιές» -πότε πρόλαβαν;- ηλεκτροπλοηγήσεις εξέκλυαν πιότερη θέρμη. Δεν το συμμερίζομαι: ζήτημα ποιότητας συναισθημάτων κι ευρύτητας οραμάτων ήταν πάντα – κι ο Bakis Sirros διαθέτει πλούσιο στοκ κι απ’ τα δυό. (DiN)
| Robyn Hitchcock & The Venus 3 |
|
Goodnight Oslo **
Δύσκολο πράμα να κρατάς 30 χρόνια τη φόρμα σου ως τραγουδοποιός και μαζί και το στυλιστικό σου κόνσεπτ. Συμβαίνει αυτό με τους νεοκυματικούς ποπ-φολκ-ροκάδες, κι από ένα σημείο και μετά δεν έχει και νόημα... (Hitch-Hyke)
| Andy Sheppard |
|
Movements in Colour ***½
Χρόνια με την Κάρλα Μπλέι (το ‘χετε γι’ απλό;), σαξοφωνίζει τις δικές του πια μελωδίες... Κάτι που δεν λέει τίποτε αν δεν συνεκτιμήσεις τους τροπισμούς που συγκαλεί: τον ινδοπαλμό των τάμπλας του Kuljit Bhamra, την μπασική επιστήμη του Arild Andersen, τους όχι απαραιτήτως συναινετικούς ηλεκτροακουστικούς κιθαρισμούς των John Parrricelli & Eivind Aarset… Συγκεκριμένη εικόνα δεν προκύπτει, το βλέπω, δεν το αισθάνομαι όμως και ως ζητούμενο... (ECM/Μικρή Άρκτος)
| αρχείο δισκοκριτικών |
|
|