Καθένας τους έχει διαγράψει ξεχωριστή πορεία στα μουσικά πράγματα, μακριά από εφήμερες μόδες, διατηρώντας το προσωπικό του στιλ και το δικό του κοινό. Κι όλα αυτά έρχονται τώρα να αθροιστούν και να συντεθούν απ’ την αρχή σ’ ένα ενιαίο πρόγραμμα. Το είδαμε και σας το μεταφέρουμε.
Η ενδεκαμελής ορχήστρα ελίσσεται με ενδιαφέρον στα ποικίλα μουσικά είδη, δίνοντας τις δικές της ενίοτε αυτοσχεδιαστικές ροκ, φανκ ή και λαϊκές πινελιές, που ηχούν στ’ αλήθεια πολύ ενδιαφέρουσες. Τα πρώτα χιουμοριστικά σκετς και φιλμάκια από προτζέκτορα (όλοι ντυμένοι καλόγεροι, με πούρα, σε κότερο και υπό τους ήχους του «Rasputin») μαρτυρούν το κέφι και τη ζωντάνια μιας παρέας που τελικά μεγαλώνει ωραία, και αγγίζει ανθρώπους από 18 έως 50, δίχως καμία αναστολή ή δυσκολία! Η κλασική ροκ φιγούρα του Βασίλη (έτσι παραμένει στην καρδιά μας) διατηρείται αγέραστη, αναλλοίωτη κι εμπνέει ακόμη τους νέους που τον πρωτοάκουσαν από τα βινίλια των γονιών τους – για την τελευταία δισκογραφική του δουλειά «Βατόμουρα», πάντως, αρκετοί οπαδοί του δεν είπαν και τα καλύτερα λόγια. Το ροκ ζει και βασιλεύει («Δεν υπάρχω», «Για σένα τραγουδώ», «Σεμπάστιαν») και παντρεύεται εδώ με το λαϊκό-έντεχνο του Θεοδωράκη («Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί»), με τον Ζαμπέτα («Μάλιστα κύριε») και τον Μάλαμα («Τσιγάρο ατέλειωτο»), γεγονός που αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα σε πολλούς. Τι να κάνουμε, ο άνθρωπος ήταν και είναι συναυλιακός.

Η allegra προσωπικότητα του Σάκη Μπουλά δεν αφήνει κανένα περιθώριο αστοχίας και κερδίζει τις εντυπώσεις είτε ερμηνεύει με μπρίο Tonino Carotone, «Πίνω μπάφους και παίζω προ», «Μπανάκι Μανάκι» και «Ένας Τούρκος στο Παρίσι» είτε βυζαντινούς ύμνους! Στο ίδιο ευφυές και χιουμοριστικό ύφος απολαύσαμε το one-man-show του Γιάννη Ζουγανέλη, ο οποίος τα κάνει όλα… και συμφέρει, χωρίς «να εισπράττει λίμνες λεφτά σαν τον Εφραίμ»! Ατελείωτα πειράγματα, αυθορμητισμοί (μέχρι και μπουγέλα αγιασμού στα μπροστινά τραπέζια) και παρλάτες με το κοινό, με μουσικές που έχουν κάτι από «Γιάννη μου το μαντίλι σου» ή ποτ πουρί παρωδίες Βοσκόπουλου κ.λπ. Ο ρόλος του τηλεοπτικού/ραδιοφωνικού Σωτήρη Καλυβάτση δεν απέχει πολύ από τον αέρα των ΑΜΑΝ (ξεχώρισε ως Μαντόνα και Ταρζάν με τον Ζουγανέλη), ενώ τα σχόλιά του άλλοτε πιάνουν τόπο ως θέση κι άλλοτε περνούν αδιάφορα ως αστειάκια.
Από την άλλη, η περίπτωση του (εξαιρετικού τραγουδοποιού) Χρήστου Θηβαίου αποτέλεσε μήλον της Έριδος στα διάφορα πηγαδάκια, καθώς φάνηκε να μην παραδίνεται στην ατμόσφαιρα των υπολοίπων. Στιβαρή και συγκρατημένη παρουσία, με αξιόλογο ρεπερτόριο (από Συνήθεις Υπόπτους μέχρι τη νέα του δουλειά «Πέτρινοι Κήποι»), είχε τον αέρα Ιρλανδού ροκ σταρ ή και μπλουζίστα, γεγονός που δεν δυσαρέστησε τους φανατικούς του φίλους – κι ήταν πολλοί. Ο Βασίλης, πάντως, large πάντα κι έχοντας το ισχυρότερο απ’ όλους αισθητήριο του κοινού, τον στήριζε και τον έβγαζε μπροστά. Άλλωστε, ο Χρήστος έχει επωμιστεί φέτος το ρόλο του συγκρατημένου Μαχαιρίτσα.

Την αντρική παλιοπαρέα πλαισίωναν ο φέρελπις ηθοποιός Φοίβος Δουδωνής και τρεις ταλαντούχες γυναίκες, οι Μαρίνα Σάττι (εκπληκτική φωνή κι έκφραση στα ξένα κομμάτια), Αντιγόνη Ψυχράμη (η μικρή «Με λένε Πόπη» που μεγάλωσε) και Αγγελική Κωστάκη (πιάνο-ακορντεόν, η εγχώρια Amy Winehouse), για τις οποίες πιθανόν να ξαναμιλήσουμε πολύ σύντομα.
Ο χαβαλές, η άνεση και η φυσικότητα μπλέκονται έξυπνα και αριστοτεχνικά σ’ ένα πλουσιοπάροχο πρόγραμμα που δεν έχει να ζηλέψει άλλα του είδους. Μικροί (στην πλειονότητά τους) και μεγάλοι γίνονται ένα, εμείς όμως έχουμε μια μικρή ένσταση! Σ’ ένα τόσο πολυποίκιλο πρόγραμμα είναι απαραίτητες κάποιες μουσικές «αναπνοές», έτσι για να παρασυρθείς αρμονικά και γλυκά. Κάποια στιγμή φτάνεις στο τέλος και λες, αυτό ήταν; Θέλω κι άλλο!