Roger Waters

Το θρυλικό Τείχος για πάντα στην Αθήνα

Από -

Εδώ και αρκετούς μήνες παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα θεάματα της ροκ, δίνοντάς μας την εντύπωση ότι ολοκληρώνει την πορεία του με έναν τρόπο αντάξιο της ιστορίας την οποία γράφει εδώ και 45 χρόνια. Ο Roger Waters ανεβάζει –και κινηματογραφεί/βιντεοσκοπεί το «The Wall» στις 8, 9 και 12 Ιουλίου στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ, προσφέροντάς μας μια μοναδική μουσικοθεαματική εμπειρία. Ο Γιώργος Χαρωνίτης παίρνει αφορμή και κάνει μια ανασκόπηση της καριέρας του από την πρώτη στιγμή των Pink Floyd μέχρι σήμερα...

Όπως ήταν περίπου αναμενόμενο, στις 12 Μαΐου στην O2 Arena του Λονδίνου, ο David Gilmour και ο Nick Mason (οι δύο άνθρωποι που κατέχουν νομικά το όνομα Pink Floyd ) ανέβηκαν στη σκηνή και συμμετείχαν στην εκεί παρουσίαση του «The Wall Live» παίζοντας στα κομμάτια «Comfortably Numb» και «Outside the Wall». Θα συμβεί κάτι ανάλογο κι εδώ – όπου θα έχουμε την ντοκουμενταρισμένη εκδοχή του event; Δεν γνωρίζουμε αν κάτι τέτοιο είναι στο σχέδιο. [Να θυμήσουμε ότι οι Pink Floyd –δηλαδή ο Roger Waters και οι τρεις άλλοι– επανενώθηκαν για πρώτη φορά ύστερα από 24 χρόνια τον Ιούλιο του 2005, στα φιλανθρωπικά κονσέρτα Live 8, με προτροπή του Bob Geldof, στο πλαίσιο της συνάντησης των G8.]

Ήταν οι live παρουσιάσεις του «The Wall» το 1981 που έφεραν το τέλος μιας εποχής με τους Pink Floyd όπως τους ξέραμε (David Gilmour, Roger Waters, Rick Wright, Nick Mason ) και έκλεισαν τον κύκλο μιας καλλιτεχνικά άμα τε και εμπορικά επιτυχημένης πορείας που ουσιαστικά είχε αρχίσει να κορυφώνεται με το «The Dark Side of the Moon» από το 1973 και παρέμεινε αμείωτη μέχρι και το «The Wall». Η σφραγίδα αυτής της περιόδου ανήκει κατά μέγα μέρος –αν όχι αποκλειστικά– στον Roger Waters...
Όσοι αγαπάμε τη μουσική συνηθίζουμε να μετράμε από τη στιγμή που θα υπάρξει το πρώτο ηχογραφημένο ντοκουμέντο – εν προκειμένω το σπουδαίο άλμπουμ «The Piper at the Gates of Dawn» του 1967, που σηματοδοτεί την αρχή των Pink Floyd. Εντούτοις, το γκρουπ ήταν μια παρέα που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται από την εφηβεία και τα γυμνασιακά χρόνια του Roger Waters και του Syd Barrett. Στην πορεία προστέθηκε στην παρέα ο David Gilmour και στη συνέχεια –στα φοιτητικά χρόνια– γνώρισαν τους Nick Mason και Richard «Rick» Wright. Αυτή η γνωριμία είχε ολοκηρωθεί το 1962-63 και από εκεί και μετά άρχιζε ένα από τα πιο συναρπαστικά ταξίδια στο χώρο της ποπ [τον όρο τον χρησιμοποιώ πάντα με διαφορετική έννοια από την κοινά αποδεκτή].

Οι Pink Floyd –μαζί με τους τότε Soft Machine– ήταν αυτοί που όρισαν την progressive ψυχεδέλεια στο ροκ και διαμόρφωσαν τους δικούς τους αισθητικούς όρους και κανόνες. Στην πρώτη φάση ο Syd Barrett είχε αναδειχτεί σε αναμφισβήτητη ηγετική φυσιογνωμία του γκρουπ – κάτι που ωστόσο δεν κράτησε πολύ. Η γενικότερη ψυχοπνευματική κατάσταση του Barrett δεν ήταν καλή κι έτσι απομακρύνθηκε από το γκρουπ κοινή συναινέσει. Ο παλιός γνωστός David Gilmour πήρε τη θέση του κι έτσι πορεύτηκαν οι Pink Floyd στο δρόμο των πεπρωμένων τους.
Η περίοδος 1968-72, με τα άλμπουμ «A Sauceful of Secrets», «Ummagumma», «Atom Heart Mother», «Meddle», «Obscured by Clouds», στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το σάουντρακ της ταινίας «More» του Barbet Schroeder, είναι η πιο ενδιαφέρουσα μουσικά και η καλύτερη των Pink Floyd κατά τη γνώμη μου. Αν και δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την ομαδικότητα και τη συλλογικότητα της δουλειάς, είναι επίσης η περίοδος όπου ο Roger Waters αρχίζει να ξεχωρίζει όντας ο βασικός στιχουργός του γκρουπ και σίγουρα ο πιο κοινωνικά συνειδητοποιημένος κι ενεργός – πράγμα που ισχύει μέχρι σήμερα.

Έχοντας ουσιαστικά το βάρος της καλλιτεχνικής διεύθυνσης των Pink Floyd από την απομάκρυνση του Syd Barrett και μετά, ο Roger Waters σφραγίζει με την conceptual ποιητική και τις συνθέσεις του την πιο προβεβλημένη εμπορικά περίοδο του γκρουπ. Ξεκινώντας με το σπουδαίο «Dark Side of the Moon» και συνεχίζοντας με το «Wish You Were Here» – μια ωδή στον χαμένο φίλο Syd «Crazy Diamond» Barrett. Συνεχίζοντας με το «Animals» και χτίζοντας το «The Wall» πάνω σε καθαρά προσωπικά βιώματα, ο Roger Waters αφήνει ξεκάθαρα το καλλιτεχνικό του στίγμα (με την καλή έννοια ) στη μουσική των Pink Floyd. Το τέλος είναι αναπόφευκτο – και το ορίζει το άλμπουμ «The Final Cut» του 1983 που, αν και φέρει την υπογραφή των Pink Floyd, θεωρείται (από τους γνώστες ) προσωπικό άλμπουμ του Waters. Το γεγονός που, φυσικά, επακολουθεί είναι η αποχώρηση του Roger Waters από το γκρουπ το 1985 και μια σειρά από δικαστικές διαμάχες ώστε να ξεκαθαριστούν το νομικό υπόβαθρο των Pink Floyd και τα δικαιώματα νυν και πρώην μελών.

Η προσωπική πορεία του Roger Waters στη μετά Pink Floyd εποχή μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή, ωστόσο έχει το ενδιαφέρον της – ιδιαίτερα αν επιχειρήσει κάποιος μια δεύτερη ακρόαση των άλμπουμ που έβγαλε στα ’80s και στα πρώτα χρόνια των ’90s. Εμμένοντας στην αρχή του να δημιουργεί έργα με concept, κυκλοφορεί τα «The Pros and Cons of Hitch Hiking» το 1984 και το «Radio K.A.O.S.» το 1987 – κάνοντας και το σάουντρακ του φιλμ κινουμένων σχεδίων «When the Wind Blows» στο ενδιάμεσο.
Ευτυχώς, η λατρεία του Waters για τις huge παραγωγές (κλασικό «κατάλοιπο» από τους Pink Floyd ) βρίσκει αντίκρισμα στην πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, και πιο συγκεκριμένα στην πτώση του τείχους του Βερολίνου (που μου αρέσει να αποκαλώ «τείχος του αίσχους», καθώς σχετίζεται απόλυτα με το εξαμβλωματικό κρατικό μόρφωμα που ονομαζόταν DDR ή Ανατολική Γερμανία ). Να μην τα ξαναλέμε. ο Roger Waters έστησε τον Ιούλιο του ’90 το μεγαλύτερο ροκ κονσέρτο που είχε βιώσει ο κόσμος μπροστά στην Πύλη του Βρανδεμβούργου καλώντας ποικίλους ροκ σταρ –όχι όμως και τους Pink Floyd– να συμμετάσχουν. Επίσης χρησιμοποίησε μια ανατολικογερμανική συμφωνική ορχήστρα, μια σοβιετική μπάντα παρελάσεων και δύο ελικόπτερα της αμερικάνικης 7ης Αερομεταφερόμενης Μοίρας Ελέγχου. Έτσι έγινε το «The Wall – Live in Berlin»...
Την αίσθηση του huge αφήνει και το επόμενο concept άλμπουμ του Roger Waters, που δεν είναι άλλο από το «Amused to Death» του 1992 – με εντυπωσιακό cast συμμετεχόντων και τον Jeff Beck main κιθαρίστα. Ο ίδιος το θεωρεί ως ένα από τα βασικά του δημιουργήματα, όπως το «Dark Side of the Moon» και το «Wall».
Το μεγαλύτερο μέρος των ’90s ο Roger Waters το περνάει χωρίς να κάνει μουσική ή περιοδείες. Η ευχάριστη έκπληξη (τουλάχιστον για μένα ) είναι το 1999, όταν συμμετέχει –ως στιχουργός– στο σάουντρακ της ταινίας του Giuseppe Tornatore «The Legend of 1900», το οποίο υπογράφει (φυσικά ) ο Ennio Morricone. Το «Lost Boys Calling», με μουσική του μαέστρου, στίχους του Waters και κιθαριστικό σόλο του Eddie van Halen είναι από τις αξιομνημόνευτες στιγμές του εξαιρετικά όμορφου αυτού κινηματογραφικού score.
Η πορεία του Roger Waters στον 21ο αιώνα έχει ποικίλες όψεις, που είναι ενδιαφέρουσες ή και αναμενόμενες. Μπορεί να δει κάποιος μέσα στην πορεία το κονσέρτο/φιλμ «In the Flesh», να ψάξει τις ποικίλες πιθανότητες αναδημιουργίας (και όχι την παρούσα και τρέχουσα εκδοχή ) του «The Wall», να ζυγίσει τις πιθανότητες επανασύνδεσης (έστω και κατά στιγμές ) των Pink Floyd. Ως δημιουργός όμως ο Roger Waters ζυγίζει κυρίως τις δικές του μουσικές – και γράφει τη ρομαντική όπερα «Ca Ira», που κυκλοφορεί το 2005 και είναι ισχυρά επηρεασμένη από τον Μπετόβεν και άλλους κλασικούς ή μετακλασικούς. Επίσης η επαναπροσέγγιση του «The Dark Side of the Moon», που βιώσαμε κι εμείς live πριν από μερικά χρόνια, μας οδηγεί στην παρούσα φάση του «The Wall Live» που έχουμε μπροστά μας στις 8, 9, 12 Ιουλίου στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ.

Δίσκοι-σταθμός

Pink Floyd: The Dark Side of the Moon (1973 )
Από τα κλασικά των κλασικών – ως σύλληψη, σύνθεση, εκτέλεση, ερμηνεία, τέλεια ηχητική απόδοση κ.ο.κ. Δίσκος αναφοράς όπως και αν τον μετρήσει κάποιος. Ουσιαστικά το πρώτο ολοκληρωμένο δημιούργημα του Waters.

Roger Waters: The Wall - Live In Berlin (1990 )
Με το all star cast που έχουμε ήδη αναφέρει, και με το κλίμα αλλαγής και αισιοδοξίας που αναδίνει, το προσωπικό (του Waters ) γίνεται γενικό (της νέας, διευρυμένης, πανανθρώπινης Ευρώπης ). Όλα είναι σχετικά όμως...

Roger Waters: Amused to Death (1999 )
Με αφορμή την εξέγερση στην πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου και τον (πρώτο ) πόλεμο του Κόλπου, το άλμπουμ αναφέρεται στη θανατολαγνεία που χαρακτηρίζει όλο και πιο πολύ τα μίντια. Στην κιθάρα είναι ο Jeff Beck.

Ennio Morricone: La leggenda del pianista sull’oceano (1999 )
Ένα σπουδαίο σάουντρακ για μια σπουδαία ταινία του Tornatore («The Legend of 1900» ) καταλήγει σε μια ροκ μπαλάντα με στιχουργό κι ερμηνευτή τον Roger Waters. Κιθάρα παίζει ο Eddie van Halen.

Roger Waters: Flickering flame (2002 )
Ο υπότιτλος «The Solo Years Volume 1» εξηγεί τα πάντα. Είναι ανθολόγιο που καλύπτει τη σόλο πορεία του. Περιέχει και μια demo εκδοχή του «Lost Boys Calling», που ολοκληρωμένο το ακούσαμε στην ταινία του Tornatore...

Roger Waters: Ca Ira (2005 )
Με υπότιτλο «Υπάρχει ελπίδα», μια όπερα στα πρότυπα του ρομαντισμού –με εκφρασμένη επίδραση από τον Μπετόβεν, τον Μπερλιόζ και τον Μποροντίν–, με υπόθεση τοποθετημένη στην εποχή της Γαλλικής Επανάστασης...

Προσοχή!

Οι συναυλίες «The Wall Live» θα κινηματογραφηθούν και θα ηχογραφηθούν για να κυκλοφορήσουν σε DVD και Blue Ray. Ως εκ τούτου απαγορεύονται οι κάμερες και τα κινητά τηλέφωνα, όπως και το κάπνισμα, καθώς όλα αυτά επηρεάζουν –με καταστροφικές συνέπειες– την ποιότητα των εικόνων που προβάλλονται στον «Τοίχο» και, βεβαίως, την ίδια την κινηματογράφηση. Για να μην είναι, λοιπόν, αποτυχημένη η κινηματογράφηση των συναυλιών, δεν θα επιτραπεί στο κοινό να φέρει εντός του χώρου κινητά τηλέφωνα ή κάμερες και να ανάψει τσιγάρο – πράγμα που έτσι κι αλλιώς απαγορεύεται.

Oι συναυλίες των 2 πρώτων ημερών είναι sold ou!

last details

Οι πόρτες ανοίγουν στις 18.00 - Ωρα έναρξης: 21.30

Η συναυλία αποτελείται από δύο μέρη:
Α’ μέρος: 21.30 – 22.30 - B’ μέρος: 23.00 – 24.00

Η παιδική χορωδία που συμμετέχει στις παραστάσεις στην Ελλάδα του THE WALL LIVE, αποτελείται από μαθητές των Σχολών Πάνου Μεταξόπουλου, ο οποίος και επιμελείται την κίνησή τους.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης